Strandapósturinn - 01.06.2013, Page 141

139
að Ögmundur bragðaði fyrst á öllum matartegundum, sem voru
meðal annars hangiket og slátur, og gaf þeim þýsku síðan úrskurð
um hvernig maturinn bragðaðist. Þegar Ögmundur sagði við
Paul – en Þjóðverjarnir voru Paul Hermann prófessor og ungur
lautinant úr þýska hernum – „udmærket“ um einhverja matarteg-
undina bragðaði Paul á henni og endurtók orðið „udmærket“ og
útlagði það fyrir samlanda sínum á þýsku sem þá tók til matarins.
Þarna við borðið voru sem sé töluð fjögur tungumál. Ögmundur
talaði dönsku við Paul en ensku við lautinantinn. Þjóðverjarnir
töluðu auðvitað saman á sínu máli og svo var íslenskan okkar mál,
heimamanna. Segja má því að smábrot heimsmenningarinnar
hafi borist okkur þarna inn í heyhlöðuna þetta sumar. Þessir
herrar gistu svo hjá okkur í hlöðunni um nóttina og létu sér vel
líka að sofa í bráðabirgðarúmunum okkar. Fóru ekki fyrr en und-
ir hádegi næsta dags er þeir höfðu þegið næringu.
Frostaveturinn mikli, 1917–1918
Í desember árið 1917 var tíðarfar mjög umhleypingasamt og
rysjótt. Um jólin gekk veður mjög til norðlægra átta með all-
miklu frosti tíðast. Fór þá að safnast ískrap í sjónum fram af
fjörunni svo ófært varð að koma báti á flot heiman frá okkur.
Þótti þá sýnt að hafís mundi ekki langt undan. Milli jóla og
nýárs náði þetta krap (móður) langleiðina út að hólmanum
sem fyrr gat og yrðlingarnir voru í. Var þá ljóst orðið að ekki
mætti lengur dragast að ná þeim úr hólmanum ættu þeir ekki
að sleppa í land. Fengum við því lánaðan bát á Seljanesi og
komumst þaðan í hólmann við illan leik því veður var ekki gott,
norðan sveljandi og illt aðstöðu við hólmann. Tókst okkur þó að
ná öllum tófunum og þó þetta væri heldur fyrr í tíðinni en ætlað
var voru þær orðnar það fallegar að ekki kom að mikilli sök hvað
verðmæti skinnanna varðaði. Á þrettándanum var norðan hvass-
viðri og hörkufrost, sást ekki nema skammt út á fjörðinn vegna
frostmóðu er virtist stíga upp úr sjónum meðan til hans sást.
Morguninn eftir var komið bjart veður og 25 stiga frost á C. Sást
þá hvergi á auðan sjó fyrir hafís þótt gengið væri á næstu fjöll.
Þessi miklu frost, 20–33 stig, stóðu óslitið næstu þrjár vikur að
undanskildum einum degi er frostið var ekki nema átta stig og
fannst okkur þá, þegar við litum út, að komin væru hlýindi og