Morgunblaðið - 16.04.2022, Blaðsíða 27

MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 16. APRÍL 2022
✝
Kristveig
Björnsdóttir
fæddist á Kópa-
skeri 2. janúar
1927. Hún lést 4.
apríl 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Rannveig
Gunnarsdóttir frá
Skógum í Öxarfirði
og Björn Krist-
jánsson frá Vík-
ingavatni. Systkini
Kristveigar eru Þórhallur, f.
1908, d. 1910, Þórhallur, f. 1910,
d. 2000, Gunnþórunn, f. 1919, d.
2022, Kristveig, f. 1921, d. 1924,
Gunnar Kristján, f. 1924, d. 2009,
Guðmundur, f. 1925, d. 1988, og
Jónína Ásta, f. 1930.
Kristveig naut hefðbundinnar
skólagöngu þess tíma í heima-
byggð. Hún stundaði nám vet-
urinn 1944-’45 á Héraðsskól-
anum á Laugarvatni og næstu
tvö ár nam hún við Samvinnu-
skólann í Reykjavík. Veturinn
1948-’49 var Kristveig í lýðhá-
skóla í Sigtuna í Svíþjóð og síðar
hálfan vetur í Húsmæðraskóla
Reykjavíkur.
Kristveig giftist árið 1950
Halldóri Sigurðssyni, f. 11. febr-
úar 1925, d. 2. ágúst 2016. For-
eldrar hans voru Sigurður Hall-
dórsson og Ingunn Árnadóttir,
Halldór A. Guðmundsson, Guð-
rún, m. Magnús Finnsson og Ing-
unn Jóhanna, m. Halldór Val-
berg, auk tveggja barnabarna.
5) Guðrún f. 1962, ljósmóðir.
Eiginmaður Höskuldur
Tryggvason. Börn þeirra eru
Ingunn Sif, m. Björgvin Sig-
urbjörnsson, Tryggvi og Berg-
lind, m. Guðmundur H. Guð-
mundsson, auk fimm
barnabarna. 6) Rannveig, f.
1964, hársnyrtir. Eiginmaður
Guðmundur Magnússon. Börn
þeirra eru Ágúst Örn, m. Fanney
L. Guðmundsdóttir, Kristveig
Halla, m. Kristján Ö. Sævarsson
og Fanney Svava, m. Magnús O.
Rúnarsson. Barnabörnin eru tvö.
Kristveig fluttist í Valþjófs-
staði 1951 og bjó þar alla tíð, eða
þar til hún fluttist á dvalarheim-
ilið Hvamm síðla sumars 2021. Á
Valþjófsstöðum ráku þau hjónin
sauðfjárbú, samhliða ýmsum
störfum í þágu sveitar og sam-
félagsins. Meðal þess sem Krist-
veig sinnti um árabil var starf
organista, auk þess að starfa og
syngja með kirkjukórnum allt
frá unglingsárum. Kristveig var
mikil hvatamanneskja að stofn-
un og uppsetningu byggðasafns
við Kópasker, vann þar við
skráningu muna og ljósmynda
og gegndi starfi safnvarðar
lengi vel. Síðast en ekki síst var
hún mikil áhugamanneskja og
unnandi hvers kyns ræktunar og
uppgræðslu lands.
Útför Kristveigar fer fram frá
Snartarstaðakirkju í Núpasveit í
dag, 16. apríl 2022, klukkan 15.
bændur á Valþjófs-
stöðum.
Börn Halldórs og
Kristveigar eru: 1)
Sigurður, f. 1951,
læknir. Eiginkona
Ingunn St. Svavars-
dóttir. Þeirra börn
eru Kristbjörg, m.
Magnus Johansson,
Kristveig, m. Johan
Westergård, og
Halldór Svavar, m.
Hulda Guðmundsdóttir. Barna-
börnin eru sjö. 2) Björn f. 1954,
bóndi. Eiginkona Elisabet E.
Hauge. Þeirra synir eru Eiríkur,
Kristján, m. Sigurdís Ólafs-
dóttir, Haraldur, m. Sunneva Jó-
hannsdóttir og Árni, m. Herdís
Guðlaugsdóttir, auk sjö barna-
barna. 3) Halldór Gunnar, f.
1958, tannlæknir. Eiginkona
Anna Soffía Svavarsdóttir.
Þeirra börn eru Hildur, m. Stef-
án P. Sólveigarson, Svavar Árni,
m. Fanney Sigurðardóttir,
Gunnar Þór, m. Matthildur R
Káradóttir, Bjarki Viðar og
Unnur Lára, m. Hreiðar K.
Hreiðarsson. Barnabörnin eru
sjö. 4) Kristján Þórhallur, f.
1961, verkfræðingur. Eiginkona
Sigríður Kjartansdóttir. Þeirra
börn eru Kjartan Bjarni, m. Erla
Sara Svavarsdóttir, Auður, m.
Fátækleg orð mega sín lítils, en
tónaflóð í myndum sem greypst
hafa í hugann sem ljúfasta tilfinn-
ing heldur okkur föngnum.
Það var tónlistin sem tengdi
okkur tengdamóður mína; Diddu,
meira en nokkuð annað. Við sung-
um saman í altinum í kirkjukórn-
um í 35 ár, eða allt frá því að við
Sigurður fluttum norður með
Kristbjörgu, Kristveigu og Hall-
dór Svavar okkar. Didda söng
með kórnum sínum allt frá barns-
aldri og um tíma var hún organisti
og kórstjóri í Snartarstaðakirkju.
Henni var söngurinn svo mikil-
vægur hluti af daglegu lífi að hún
lét sér ekkert tækifæri til sam-
söngs úr greipum ganga. „Við get-
um nú ekki annað en tekið eitt lag
áður en þið farið!“ var viðkvæðið í
öllum heimsóknum. Oft var hún
búin að ákveða fyrir fram einhver
lög og spilaði gjarnan undir á org-
elið. Didda var mikill menningar-
frömuður – hún hafði margt fram
að færa á sviði menningar. Hún
var einstaklega góður penni, hélt
alltaf dagbók og átti auðvelt með
að lýsa atburðum og umhverfi í
rituðu máli og tókst það svo leik-
andi létt.
Félagsþroski þeirra hjóna
Diddu og Halla var með eindæm-
um góður, þau gáfu af sér af svo
mikilli rausn og fannst það svo
sjálfsagt. Bæði unnu þau fyrir
Byggðasafn Norður-Þingeyinga á
Kópaskeri heilu og hálfu kvöldin
heima í forvörslu og höfðu mikið
yndi af, enda af hagleiksfólki kom-
in bæði tvö. Didda mætti með
þeim fyrstu á allar Braggasýning-
ar til mín og kom þá með fangið
fullt af blómum úr garðinum. Hún
var mikil og góð kona og kennari
af Guðs náð, þess nutu ekki ein-
ungis börnin okkar heldur tugir
barna og fyrir það vil ég þakka af
hjarta. Tengdaforeldrar mínir
voru einstaklega gestrisin og ætíð
með barnaskarann á hælunum,
fyrst börnin, þá barnabörnin,
barnabarnabörnin og loks sumar-
dvalarbörnin, og einhvern veginn
gekk þetta áfallalaust og smurt.
Didda var trúuð kona og skildi
sátt við þetta líf. Eftirfarandi
bænarorð Gísla á Uppsölum hafði
hún ætíð fyrir augunum:
Ljúfi Drottinn lýstu mér
svo lífsins veg ég finni.
Láttu ætíð ljós frá þér
ljóma í sálu minni.
Blessuð sé minning Diddu.
Yst, Ingunn Stefanía
Svavarsdóttir.
Nú grætur minning gengnu
æskusporin
um grýtta strönd við ysta norðurhaf.
Þar mildur blærinn leikur létt á vorin
og ljúfa gleði móðurástin gaf.
Sú ást, er enga eigingirni þekkti.
Sú ást, sem vildi létta hverja raun.
Sú ást, er aldrei, aldrei nokkurn
blekkti.
Sú ást, sem gaf, en þáði sjaldan laun.
Nú brosir vor í byggðum okkar heima.
Þar blíðlát gola strýkur unga grein.
Létt af brúnum lindir bjartar streyma,
ljóðar alda hljótt við fjörustein.
Þar ljómar sólin, lauguð hafsins bárum
um ljósa nótt, er syrgir horfinn dag.
Þar grætur jörðin djúpum daggart-
árum,
frá duldum strengjum ómar kveðjulag.
Haf hjartans þökk, þótt sígi sól í hafið
og sorgartárin væti föla kinn.
Þitt móðurstarf er morgunljóma vafið
og minning besta, kærleikshugur þinn.
(Þ.M.)
Þín
Guðrún.
Elsku amma okkar. Það verð-
ur tómlegt að koma heim í Val-
þjófsstaði núna þegar þú ert farin
en mikið erum við rík að hafa átt
þig að og við munum alltaf eiga
minningabanka að sækja í.
Við vorum öll í sveit hjá ykkur
afa frá því að við vorum lítil og
það var alltaf jafn gott og gaman
að fá að vera hjá ykkur. Hjá ykk-
ur var alltaf fullt hús af fólki og
þó þið ættuð marga afkomendur
sjálf þá voru þar fyrir utan mörg
önnur börn hjá ykkur í sveit sum-
ar eftir sumar. Það var alltaf í
nægu að snúast hjá þér og þú
varst alla tíð svo iðin að við mun-
um bara varla eftir þér öðruvísi
en í einhverju stússi. Það var auð-
vitað alltaf nóg að gera í eldhús-
verkunum við matseld og bakst-
ur, sultugerð og sláturgerð. Á
sumrin varstu önnum kafin við
vinnu í garðinum og gróðurhús-
inu og á haustin áttu bláberin svo
allan þinn hug. Þú gast bara ekki
hugsað þér annað en að tína ber
alltaf þegar færi gafst og tíndir
alveg ótrúlega hratt og jafnt með
báðum höndum. Á veturna tók
handavinnan við og eftirminni-
legastir eru kannski ullarsokk-
arnir og ullarnærbolirnir þínir
sem við barnabörnin höfum
gengið í og jafnvel mörg barna-
barnanna. Þú varst líka oft með
föndurverkefni í gangi, t.d. að út-
búa skeljaskrín og steinakarla.
Þú varst alveg einstök áhuga-
manneskja um okkur afkomend-
ur þína og þrátt fyrir öll verk-
efnin sem þú þurftir að sinna
gafstu þér alltaf góðan tíma til að
sinna okkur og spjalla við okkur.
Tónlist átti stóran þátt í þínu
lífi og þær voru ófáar heimsókn-
irnar sem enduðu á því að við
stóðum öll saman í kringum org-
elið og sungum saman. Þá spil-
aðir þú á orgelið og söngst alt-
röddina. Og svo skrifuðum við
alltaf í gestabókina, það var fast-
ur liður.
Þú kenndir okkur svo ótal-
margt en þið afi gerðuð það ein-
hvern veginn á þann hátt að við
upplifðum aldrei að það væru
kröfur á okkur, það var bara svo
eðlilegt að allir hjálpuðust að
bæði úti við og inni. Þú varst fyr-
irmynd í svo mörgu, varst til
dæmis alveg einstaklega nýtin og
lifðir í takt við náttúruna. Þú
varst líka að mörgu leyti fram-
sækin, fórst til dæmis til náms í
Sigtuna í Svíþjóð sem ung kona
og það var óvenjulegt á þeim
tíma. Þér fannst gaman að
ferðast og varðst snemma áhuga-
manneskja um ljósmyndun.
Við biðjum að heilsa afa, elsku
amma okkar, og við treystum því
að þið vakið núna saman yfir okk-
ur og stórfjölskyldunni allri.
Þín
Kristveig, Kristbjörg og
Halldór Svavar.
Amma Didda var einstaklega
lífsglöð og hjartahlý kona. Efst í
huga mínum eru ómetanlegar
stundir í sveitinni hjá ömmu og
afa. Sérstaklega eftirminnilegar
eru allar fjöruferðirnar með
ömmu, ferðirnar í gróðurhúsið
ásamt kleinu- og flatkökubakstri.
Ég á eftir að sakna þess mikið að
sitja í stofunni og hlusta á ömmu
syngja og spila á orgelið. Amma
var mikill tónlistarunnandi og
náttúrubarn. Hún sá fegurðina
alls staðar í kringum sig, hvort
sem það voru skeljar, steinar,
blóm eða annað úr nærumhverf-
inu. Úr þessu föndraði hún svo
alls konar listaverk sem enduðu
mörg hjá okkur barnabörnunum.
Amma kenndi mér svo mikið um
að njóta augnabliksins og að sjá
fegurðina í einfaldleikanum. Það
verð ég henni ævinlega þakklát
fyrir. Amma brosti framan í
heiminn og ég er viss um að
heimurinn brosir áfram framan í
hana á nýjum og góðum stað með
afa.
Berglind Höskuldsdóttir.
Elsku amma Didda, þín er sárt
saknað.
Ég veit vel að við erum lánsöm
að hafa fengið að hafa ömmu hjá
okkur svo lengi og er þakklát.
Amma var einmitt afskaplega
dugleg að minna okkur á að
staldra við og huga að þakklæt-
inu. Ég hugsa að hún hafi jafnvel
farið yfir í lok hvers einasta sím-
tals hversu þakklát hún væri fyr-
ir alla afkomendurna; líf, störf og
heilsu hvers og eins. Tek fram að
í dag teljum við um 60 manns án
allra tengdabarna á öllum stig-
um. Mér fannst þetta nú stund-
um heldur löng upptalning í sam-
tölum okkar sem barn og
unglingur … en mikið sem ég
væri til í að heyra þakklætis-
romsuna í dag. Já ég myndi segja
að hún hefði verið með eindæm-
um þakklát kona, barn náttúr-
unnar og söngs, ef ég ætti að lýsa
henni í fáum orðum. Hún talaði
um sönginn og þá sérstaklega
kórsöng, sem uppsprettu lífsgleði
og –hamingju. Líkt og rannsókn-
ir sýna svo fram á í dag. Amma
vissi hvað hún söng.
Á hverju sumri fékk ég að fara
ein í sveitina til ömmu og afa. Það
voru dýrmætir ævintýradagar
þar sem við vorum mikið úti í
náttúrunni eða færðum hana
jafnvel heim í hús. Eitt sumarið
fékk ég til dæmis að halda for-
eldralausum kríuunga og hjúkra
honum í eldhúsinu. Amma útveg-
aði nálarlausa sprautu og svo
bjuggum við til ofurfæði úr lýsi
og nýveiddum fiski og sprautuð-
um upp í vesalinginn sem bragg-
aðist heldur betur hratt og
örugglega. Amma kippti sér lítið
upp við lýsislyktina og umstang-
ið, en þótti betra að ég byggi hon-
um bæli í garðinum þegar hann
fór að sýna flugtilburði. Ég tók
hlutverkinu alvarlega og hljóp á
undan honum baðandi út höndum
yfir heimatúnið til að kenna
greyinu að fljúga. Amma hló ekk-
ert, alla vega ekki á upphátt,
heldur lofaði mér að sinna þessu
nýja hlutverki eins og mér lysti.
Eldhússtundirnar voru eins
fjölbreyttar og þær voru margar.
Vermandi og skemmtilegar
minningar. Amma að baka
pönnukökur fyrir sólarkaffi og ég
að sykra, amma að malla jurta-
smyrsli á skrapaða olnboga eftir
bras dagsins, amma að hella upp
á kaffi, skoða gamlar útklipptar
greinar, baka eggjaskurn og búa
til silungasúpu allt á sama tíma
sem og spjallandi um heima og
geima. Alltaf nóg pláss fyrir alla
og alls konar verkefni í eldhúsinu
hjá ömmu sem jafnframt var
skreytt í hennar anda. Hvar sem
finna mátti pláss voru ferskir
blómvendir úr garðinum hennar
og móunum í kring, margir
þurrkaðir vendir til skreytingar
og útvarpið hátt stillt svo hægt
væri að syngja með, kökubiti,
rjómi og fersk ber úr sveitinni á
borðinu. Kannski einn eða tveir
steinakallar í límingu.
Ömmu þótti gott að fara í fjör-
una sína og voru það fastir liðir
að ganga eftir endilangri svartri
ströndinni að finna gull og ger-
semar. Hún sá reyndar gull í öll-
um steinum, suma þurfti bara að-
eins að slípa til. Úr mörgum
þessara skelja og steina bjó hún
til alls konar fígúrur sem glöddu
augu og ímyndunaraflið. Amma
var einstaklega flink hannyrða-
kona.
Takk elsku amma fyrir ævin-
týrin og hlýjan faðminn sem
ávallt beið mín hjá ykkur afa á
Valþjófsstöðum.
Þín
Hildur.
Þegar hjartað í Halldóri
Nökkva byrjaði að slá í maganum
á mér hætti hjartað að slá í afa
Halldóri. Frá fyrstu stundu var
samband ömmu Kristveigar og
Halldórs Nökkva einstakt og
dýrmætt. Hún var hans mesti
aðdáandi og hann hennar. Amma
kallaði hann sjaldan annað en
„nafna“ og oft fann maður sökn-
uðinn eftir afa í orðinu. Elsku
amma valdi afmælisdag Halldórs
Nökkva, 4. apríl síðastliðinn, til
þess að kveðja okkur og þennan
heim. Fallegt, viðeigandi og sárt.
Það verður erfitt og skrýtið að
njóta árlegu vorheimsóknarinnar
okkar á Valþjófsstöðum án þín
elsku amma. Við ungarnir höfum
þig með okkur í hjartanu alltaf og
endalaust. Takk fyrir allt.
Þín
Ingunn Sif, Björgvin,
Þórunn Saga, Heimir
Vilji, Halldór Nökkvi og
Höskuldur Júlían.
Kristveig
Björnsdóttir
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
JÓN AÐILS,
lést á dvalarheimilinu Sunnuhlíð
miðvikudaginn 6. apríl. Útför fór fram í
kyrrþey miðvikudaginn 13. apríl að ósk
hins látna.
Fyrir hönd aðstandenda,
Borghildur Aðils
Jóhann Már Jónsson
Torfi Geir Jónsson
Elínborg Aðils Birgir Finnsson
Jón Gunnar Aðils Anna Sigríður Guðfinnsdóttir
Jakob Aðils
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær bróðir okkar og mágur,
ÞÓR SIGMARSSON,
lést á Fjórðungssjúkrahúsinu í Neskaupstað
sunnudaginn 10. apríl.
Útförin verður auglýst síðar.
Baldur S. Baldursson Siggerður Þorvaldsdóttir
Guðmundur H. Sigmarsson Ingibjörg Magnúsdóttir
Hannes Sigmarsson Guðrún H. Jónsdóttir
og fjölskyldur
KRISTJANA EMILÍA
GUÐMUNDSDÓTTIR,
Emma,
frá Dröngum á Skógarströnd,
lést á hjúkrunar- og dvalarheimilinu Höfða
Akranesi mánudaginn 11. apríl.
Útför hennar fer fram föstudaginn 22. apríl klukkan 13.
Sérstakar þakkir fær starfsfólk hjúkrunar- og dvalarheimilisins
Höfða fyrir hlýja og góða umönnun. Streymt verður frá útförinni
á vef Akraneskirkju, www.akraneskirkja.is.
Jón Hilberg Sigurðsson
Steinar Jónsson Ragnheiður J. Wium Hilmarsd.
Elín Jónsdóttir Hörður Hjartarson
Valborg Jónsdóttir Magni Rúnar Þorvaldsson
Sævar Jónsson Gerður Helga Helgadóttir
Sjöfn Jónsdóttir Kristján Eysteinn Harðarson
Guðmundur Hilberg Jónsson Karólína Einarsdóttir
ömmubörnin og langömmubörnin
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi
og langafi,
SIGURÐUR INGIBERGSSON
vélfræðingur,
lést þriðjudaginn 29. mars á líknardeild
Landspítalans. Útförin fer fram frá
Fossvogskirkju miðvikudaginn 20. apríl klukkan 13.
Friðfinnur Sigurðsson Eyrún Huld Harðardóttir
Ingibergur Sigurðsson Marcela Munoz
barnabörn og barnabarnabörn