Úrval - 01.01.1976, Blaðsíða 25

23
SETJUM ÞINGMENNINA Á EFTIRLAUN
gagnlegu til ieiðar, svo að brátt kemur
að því, að við kjðsum hann á þjóðþingið.
Hann er samviskusamur og liggur þess-
vegna ekki á liði sinu við þingstörfin.
En hann kemst brátt að iaun um, að
nú verður hann að vera nxu mánuði í
Washington, svo að lögfræðistörf hans eru
þar af leiðandi úr sögunni. Hann er I
raun orðinn alveg háður stjórnmálastarfi
sínu og með þvi starfi þarf hann að fram-
fleyta fjölskyldu sinni. Honum fer því
að finnast að hann verð: að ná endur-
kosningu.
Bill útvegar þessvegna heimaborg sinni
nýtt pósthús. Telur að lagning nýja þjóð-
vegarins sé að mestu leyti sér að þakka,
útvegar nokkrum af strákunum starf,
sem kemur þeim á launalista ríkisstarfs-
manna, og lætur póstmálaráðuneytið
senda ókeypis til heimaborgar hans
urmul af afritum a( ræðum hans. Þegar
aftur líður að kjördegi segjum við: , Jæja,
eitthvað hlýtur Bill að hafa lært á þessum
tveim Srum. Gefum honum annað tæki-
færi”. Svo sendum við hann aftur á
þing næsta kjörtímabil.
Þegar hér er komið sögu er Bill orðinn
atvinnu-stjórnmálamaður og hefur ekki
tekjur af neinu öðru. Hann er farinn að
þjást af hræðilegum ótta. Hann veit,
að ef honum tekst ekki að afla meiri
peninga til styrkveitinga I kjördæminu
og PWA framiags fyrir nýja skólabyggingu
þá tapar hann í næstu kosningum fyrir
andstæðingnum, sem notar 15 klukku-
tíma á sólarhring til þess að fræða hátt-
virta kjósendur um, hve Bill sé aumleg út-
gáfa af þjóðþingsmanni. Bill vill vinna
landi sínu vel, en það sem er efst I
huga hans. þegar hann greiðir atkvæði
með eða mðti einhverju frumvarpi, er:
..Eykur þetta líkurnar til þess að ég fái
haldið þingsætinu”? Hann slæst þess-
vegna í hóp ýtumannanna og greiðir at-
kvæði með billjón dollara fjárveitingu,
til þess að auka líkurnar fyrir endurkosn-
ingu sinni.
Það sem Bill skortir er félagslegt öryggi.
Við verðum þessvegna að sjá honum fyrir
því. Við verðum að losa hann við hina sál-
ardrepandi hræðslu við fátæktina.
Hræðsla þessi lætur margan þjóðþings-
manninn greiða atkvæði með frumvarpi,
sem hann annars hefði greitt atkvæði
móti, og sem kostar okkur skattgreið-
endurna hátt upp í billjón dollara á ári.
Það sem ég legg til málanna er þetta:
Daginn sem Bill tekur sæti á þjóðþing-
inu, verði hann settur á launalista rikis-
starfsmanna, með 10.000 dollara árslaun,
til æviloka, — auðvitað að þvi tilskildu,
að þjóðþingið svipti hann ekki þingsæt-
inu, eða að hann segi af sér þingmennsku.
Um það bil 100 þingmenn bætast í hóp
fyrrverandi þingmannanna eftir hverjar
kosningar. Tryggingafræðingar fræða
okkur um, að þeir geti vænst þess að
lifa um 20 ár cftir það. Við bærum þess-
vegna 100 fyrrv. þingmönnum á eftir-
launalistann á tveggja ára fresti í 20 ár.
Fyrst í stað rnundi þetta kosta okkur aðeins
1.000.000 dollara, en það allra mesta sem
þetta gæti pokkurntíma kostað okkur,
eftir 20 ár, væri 10.000.000 dollarar.
Þetta er ekki einu sinni umtalsverð fjár-
hæð I Washing|ton. Nú á dögUm er
10.000.000 dollara viðbót aðeins smá leið-
rétting á 500.000.000 fjárlagafrumvarpi.
Bill er ekki líklegur til þess að sofa á
verðinum eða vanrækja starf sitt, og hirða
bara 10.000 dollarana, ef nokkuð er í
hann varið. Ef hann væri þannig, væri
þetta samt ódýr máti til þess að losna
\ ið hann scm þingmann. Værum við búin
að losa hann við hræðsluna, myndi hann
líklega hvort sem væri verða endurkjör-