Úrval - 01.01.1976, Blaðsíða 90

88
ÚRVAL
Sum börnin stóðu í forstofunni og
buðu henni orðalaust vináttu sína. Onnur
héldu áfram að horfa á uppáhaldsþátt-
inn sinn í sjónvarpinu í setustofunni.
,,Mér leiðist hávaði,” sagði Oriole og
horfði á fröken Williams. Af ráðnum hug
gekk hún yfir herbergið og slökkti á
sjónvarpinu. Áhyggjufull vegna nýja
barnsins og þessvegna umburðarlynd,
virtu hin börnin hana fyrir sér.
Alltaf, þegar einhver nýr bættist í
hópinn, reyndi Skeezer, sama hvað hún
var upptekin, að vekja athygli hans.
Nú, þegar verið var að sýna Oriole
herbergið hennar, elti Skeezer hana og ýtti
snúðnum inn i lítinn skinhoraðan
lófann. Svo gelti hún spyrjandi.
Oriole fserði sig fjær Skeezer og stóð
bak við stói: „Hvað er það, sem hún
vill?” spurði hún fröken Williams.
, ,Hún vill verða vinur þinn. ’ ’
Smátt og smátt féll Oriole inn í lífið
í CPH og Skeezer varð vinur hennar.
Hún sat hjá Skeezer á gólfinu, og þegar
hún gat, þrýsti hún vörunum að iafandi
eyra hundsins og sagði: „Hlustaðu,
ég ætla að segja þér sögu.” Svo sagði hún
henni hvíslandi frá nýrri gerð af fugli, sem
var að leita að vængjum til að fljúga með.
Það undarlega var, að Skeezer var alltaf
tilbúin að hlusta. Alltaf, þegar Oriole
kom inn frá skóla sjúkrahússins eða úti-
leikjum, var Skeezer til að taka á móti
henni. Stundum var Skeezer löt og vildi
fara að sofa; þá sat Oriole hjá henni og
söng mjóróma fyrir hana. En stundum
kom það fyrir, að Skeezer barði rófunni
f gólfið, hagræddi sér og sleikti hönd
telpunnar. Svo leit hún á hana með
augnaráði, sem sagði Oriole allt, sem segja
þurfti.
Dag nokkurn, þegar Oriole kom heim
frá tjörninni, fann hún ekki Skeezer.
Hún hljóp f gegnum forstofuna, og leitaði
í herbergi eftjjr herbergi og kallaði bænar-
rómi á hana. Örvænting greip hana.
„Skeezer erekki hérna!” kveinaði hún.
Fröken Williams mundi, að hún hafði
rölt út frá CPH við hlið eins gestsins,
eins og hún væri að fara í gönguferð.
„Ég fer og finn hana,” tilkynnti hún
börnunum, um leið og hún tók bíllykl-
ana upp úr skúffunni og hálsband Skeez-
ers af snaga á veggnum. Börnin litu vonar-
augum til hennar um kvöldið, þegar hún
birtist, en hún var bara með hálsbandið
í hendinni. „Við setjum auglýsingu í
blöðin,” sagði hún, „og ég held leitinni
áfram á morgun.”
Næsta dag keyrði fröken Williams upp
eina götu og niður aðra, en það var ekki
fyrr en á þriðja degi, sem leitin bar
árangur. Fröken Williams keyrði hægt
nálægt íbúðahverfi og kom þá auga á
Skeezer, þar sem hún-sat á grasbletti.
Hún stöðvaði bflinn, opnaði framdyrnar
og blístraði. Skeezer stóð upp, og án þess
að Ifta aftur, skokkaði hún að bílnum
og stökk inn f hann.
Þegar þær komu til CPH, þeyttist
Skeezer um forstofuna, geltandi og heils-
andi á báða bóga, hún iðaði öllum
skrokknum og kyssti miklu fleiri kossa en
hún fékk sjálf.
„Ég hugsa, að henni hafi fundist hún
þurfa að fá frí,” sagði fröken Wiiliams.
„Og eina leiðin til þess, var að taka sér
það sjálf. Hún hefur unnið sleitulaust
í langan tíma.”
Svo var ákveðið að Skeezer skyldi fá frf
við og við á sama hátt og börnin,
þegar þau fðru heim með foreldrum
sínum.
Einn starfsmannanna átti foreldra úti í
sveit og þar eyddi Skeezer frfdögum
sfnum. Um kvöldið, þegar Skeezer var á