Úrval - 01.01.1976, Blaðsíða 41

ÞEGAR HIMININN RIGNDI ELDI
39
stefnu, sem hlaut að enda með skelfingu
fyrir jörðina.
Velikovsky þótti einsýnt, að hamfarir
eins og fæðing Venusar hefðu verið
skráðar um alla heimsbyggðina. I „Heim-
ar í höggi” segir:
„í Grikklandi birtist gyðja skyndilega á
himni, Pallas Aþena. Hún stökk út úr
höfði Seifs-Júpíters. ” í Kína spannaði
Venus yfir himinn og keppti við sólina að
birtu til. ,,Hin skæra birta Venusar,”
stendur þar á gömlum skfæðum, ,,skín
enda á milli í alheimi.”'
Samkvæmt kenningu Velikovskys gerð-
ist það á miðri fimmtándu öld fyrir Krist,
að Jörðin kom á braut sinni um sólu inn f
ytri hvolf ryks og lofttegunda Venusar.
Fíngert, rautr- ryk fylltj^ loftin og brá
blóðlit á láð og lög. Örvæntingarfullt
mannkynið klóraði í jörðina í æðisgeng-
inni leit að neðanjarðarlindum, sem ekki
væru mengaðar af þessu rauða ryki.
allt vatnið í ánni varð að blóði....
En allir egyptar grófu meðfram ánni eftir
neysluvatni,” segir II Mósebðk, 7:20—24.
,,Áin er blóð.... menn hrukku frá að
bragða.... mannverur þyrstir í vatn,”
segir egypski vitringurinn Ipuwer.
ELDUR OG FLÓÐ.
Eftir því sem jörðin hélt lengra inn I
hjúp stjörnunnar, segir Velikovsky, varð
rykið grófgerðara og stærra, þar til ótal
loftsteinar dundu á jörðinni og voru
skrásettir um allan heim. II Mðsebók:
,,Og haglið dundi og eldingunum laust I
sífellu niður innan um haglið, er var svo
geysistórt, að slíkt hafði ekki komið á öllu
Egyptalandi, síðan það byggðist. Og
haglið laust til bana allt það, sem úti var I
öllu Egyptalandi, bæði menn og skepnur;
og hagiið lamdi allan jarðargróða og braut
hvert tré merkurinnar” (9:24—26). Ipu-
wer segir: ,,Trén eru eyðilögð. Engir
ávextir eða jurtir finnast. Því er I dag eytt,
sem I gær var að sjá.” Þetta gerðist, segja
mexíkönsku annálarmir af Cuauhtitlan,
þegar himininn „rigndi ekki vatni
heldur eldi og glóheitum steinum.”
Þá gerðist næstum enn skelfilegri
atburður. Popol-Vuh, hin helga bók
Mayanna, segir söguna: „Það var rúst og
eyðilegging.... mikið flóð.... fólk drukkn-
aði I kvoðukenndum vökva sem ringdi af
himni.” Það sem gerðist, segir Veli-
kovsky, er það að gastegundirnar I hala
Venusar bundust og mynduðu olíu.
Einhverju af henni ringdi niður án þess að
I kviknaði, en eitthvað blandaðist súrefn-
inu I lofthjúp jarðarinnar svo kviknaði í.
Það var eins og himinninn logaði allur, og
skelfilegt eldregn féll frá Slberlu til Suður-
Ameríku.
Nú stakkst jorðin dýpra inn I hala
stjörnummar, svo minnstu munaði, að
hnettirnir tveir rækjust á. Grlðarlegir
fellibyljir herjuðu Egyptaland og önnur
lönd. Óhugnarlegir skjálftakippir fóru um
hnöttinn okkar, svo hann snaraðist til á
öxli sínum. Jarðskorpan lyftist og hneig
eftir þvl sem aðdráttarafls Venusar gætti.
Borgir þurrkuðust út, eyjar klofnuðu,
hraun braust upp úr fjöllunum, úthöfin
flæddu yfir meginlöndin.Mestur hluti
manna og dýra fórst I þessum hamförum.
„Svo rifnuðu himnarnir og brot úr
þeim féllu niður og drápu allt og alla,”
segir þjóðsagan I Cashinaua I vestur-
Brasillu. Kvikindaplága herjaði á Klna, og
landið brann. Slðan féilu öldur sjávarins á
meginlandið og „gnæfðu yfir fjöllin og
ógnuðu himnunum með flóði sínu,” segir
I fornum texta þar.
Nú hallaðist jörðin. Hluti var nú I stöð-
ugu myrkri, hluti I framlengdum degi.
Persar fylgdust með því I undrun og
lotningu, að einn dagur varða að þremur,