Úrval - 01.01.1976, Blaðsíða 44

42
ORVAL
Lionel Rubinov, prófessor í heimspeki
við Trentháskóla í Kanada sagði. „Veli-
kvosky byrjar með goðsagnir og bók-
menntir, myndar af því tilgátur, sem hann
síðan tengir náttúrulegum fyrirbærum.
Það ótrúlegasta er, að þegar sannanir að
lokum finnast, hafa þær ákveðna til-
hneygingu til að renna stoðum undir
ágiskanir hans.”
Fyrstu staðhæfingu Velikovskys, — að
Venus hafi slitnað frá Júpíter — var tekið
með fullri fyrirlitningu. Samkvæmt þeim
kenningum, sem viðurkenndar þykja,
myndast halastjörnur utan við sólkerfið úr
gríðarlegri samsöfnum geimagna. Tlu
árum eftir að „Heimar I höggi” kom út,
sýndi þó þekktur, breskur geimfræðingur,
R, A. Lyttleton, stærðfræðilega fran á, að
Venus — raunar allar svokallaðar „innri”
plánetur hafi tæst af Júpíter, en miklu fyrr
en Velikovsky telur. Síðan gerðist það á
síðasta ári, að Venusarfarið Mariner tiundi
sendir upplýsingar til Jarðarinnar, sem
gera kenningar Velikovskys enn trúlegri:
„Sérkennilegar, óreglulegar myndanir
liggja ofan eftir plánetunni,” segir í
skýrslu vísindamannanna, sem rann-
sökuðu upplýsingar Mariners tíunda, „og
benda til þess, að hún sé með hala líkt og
halastjarna...”
Velikovsky heldur því fram, að Venus
hafi verið glóandi heit innan þess tíma,
sem sögur ná til. (Árið 1950 töidu flestir
vísindamenn, að Venus væri aðeins
fáeinum gráðum heitari en Jörðin, örugg-
iega ekki heitari en suðumark vatns, eða
um 100 gráður á selsíus.) Hann spáði því,
að þótt Venus hefði haft nokkur þúsund
ár til að kólna, væri hún enn ofsaheit.
Þegar Maríner annar flaug fram hjá Venusi
árið 1962, skráði hann yfirborðshita
stjörnunnar 427 gráður, eða um 93
gráðum yfir bræðslumarki blýs, og nýrri
og nákvæmari hitamælingar á plánetunni
hafa leitt 1 ljós, að hiti hennar sé yfir 480
gráður.
Annar spádómur Velikovskys: „Ég tel,
að um Venus sé hjúpur mikillar loft-
þyngdar, en andstæðingur minn og
gagnrýnandi, konunglegi stjarnfræðingur-
■ inn Sir H. Spencerjones, heldur því fram,
að loftþyngd Venusar sé minni en á
Jörðinni.”
1966 molnaði könnunarfar rússa, Ven-
era þriðja, er það var á leið ofan á Venus,
vegna þess að það var ekki viðbúið þeim
mikla þrýstingi, sem þar er 1 lofthjúpnum.
.1 ljós kom, að loftþyngd Venusar er 95
sinnum meiri en jarðarinnar.
Efnasamsetningin 1 lofthjúp Venusar
var önnur ögrun 1 kenningunni. Veli-
kovsky staðhæfði, að ,,á forsögulegum
tímum hefði hali nýplánetunnar Venusar
að hluta til örðið innlyksa í lofthjúp
hennar og skýjahjúp, og mjög sennilega er
þar enn 1 dag kolvetni að finna, eða, þess 1
stað, mjög trúlega lífrænar sameindir.”
Sumar Ilfrænar sameindir, sem Veli-
kovsky telur grundvöllinn að því manna,
sem féll til jarðar, eru samsettar úr kolefni,
vatnsefni og súrefni. I lok febrúar 1975
fann Maríner tíundi þrjú efni í ytri hvolf-
um Venusar, yfir skýjahjúpnum — og það
rennir sterkum stoðum undir kenningu
Velikovskys. Hins vegar er enn ekki
fullsannað um kolvetni eða lifrænar
sameindir sem slíkar. Þessi efni geta verið
til staðar undir skýjahjúpnum, eða þau
geta hafa breyst efnafræðilega fyrir tilstilli
hita eða annarra aflgjafa síðastliðin þrjú-
þúsund og fimmhundruð ár. Rússnesku
geimförin Venera nlunda og tíunda, sem
áttu að fara um lofthjúp Venusar í októ-
bermánuði síðastliðnum, geta varpað
frekara ljósi á þetta.
Velikovsky hélt því fram, að geimurinn