Úrval - 01.01.1976, Qupperneq 66

64
ÚRVAL
Indíánanna hafa menn séð þessi tvö rán-
dýr saman á flakki eða að leik. „Sléttu-
úlfurinn kemst miklu hraðar á löngu löpp-
unum sínum heldur en greifinginn,”
segir Lloyd Hutchinson veiðimaður. „En
brátt stansar sléttuúlfurinn, snýr sér við
og bíður þess, að greifinginn nái hon-
um.” Þessi félagsskapur hefur auðsæja
kosti fyrir sléttuúlfinn, því að greifinginn
á auðvelt með að grafa upp nagdýr með
sínum löngu, sérku klóm. Og þau nagdýr,
sem þá sleppa úr klóm greifingjans,
komast ekki langt undan, því að sléttu-
úlfurinn biðurþeirra og stekkur á þau. En
það er ekki alveg ljóst, hvað greifing-
inn græðir á þessum félagsskap.
BANVÆN GRÆÐGI.
Enda þótt sléttuúlfarnir lifi mest á
kaninum, nagdýrum og alls konar hræjum
éta þeir næstum allt, sém tönn á festir,
þar á meðal ber, perur, mesquitebaunir
og fisk. Það er langt síðan kúrekar kom-
ust að þvi, að það var vissara fyrir þá
að binda ekki hesta sína, væru beislin
gerð úr húðum, því að sléttuúlfarnir leystu
þá oft með þvi að éta af beislistaumunum.
Sumum sléttuúlfum þykja vatnsmelónur
svo góðar að þeir eru einn helsti vágestur-
inn í áveitudölum Vesturríkjanna. Þeir
velja aðeins þroskaðar melónur og fá sér
aðeins 1-2 munnbita af hverri þeirra.
Stundum ráðast sléttuúlfar á stór dýr og
drepa þau, svo sem dádýr.
En það er græðgi sléttuúlfanna í lamba-
og kindakjöt, sem þeim verður einna heist
hált á. í heila öld hafa sauðfjárbændur
Vesturríkjanna úthúðað sléttuúlfunum og
veitt þá sem réttdræpa morðingja. Árið
1915 veitti þjóðþingið 125.000 dollara til
þess að gera Líffræðirannsóknarstofnun-
inni fært að koma á laggirnar eftirlits-
þjónustu sinni, sem beindist að þvl, að
halda rándýrum í skefjum. Næstu 30 árin
drápu veiðimenn á vegum ríkisins samtals
1.780.915 sléttuúlfa, ýmist á eitri, með
gildrum eða byssum. Nú heyrir þjónusta
þessi undir Bandarísku fiski- og villidýra-
þjónustuna, sem er á vegum Innanríkis-
ráðuneytisins. Og eftirlitsþjónusta þessi
er enn mjög virk. En þegar dýravernd-
unarsinnar fóru að gerast áhyggjufullir,
af því að margar fugla- og dýrategundir
urðu fórnardýr eitursins, sem ætlað var
sléttuúlfunum, gerðist það árið 1972,
að gefin var út ríkisskipun, sem bannaði
notkun eiturs á landi hins opinbera 1
því skyni að útrýma rándýrum, nema
þegar neyðarástand skapaðist. Þar á eftir
fylgdi sú fyrirskipun Umhverfisverndar-
stofnunarinnar, sem gerði það ólöglegt að
flytja slíkt eitur úr einu fylki I annað.
Nú finnst mörgum jauðfjárbændum
Vesturrlkjanna sem atvinnuvegur þeirra
sé dauðadæmdur, nema banni þessu verði
aflétt. Tilfinningum sumra sauðfjárbænda
1 garð sléttuúlfa er best lýst með orðum
eins þeirra, sem stundað hefur sauðfjár-
búskap í Suður-Dakotafylki í 40 ár:
„Besta ráðið til þess að halda sléttuúlf-
unum í skefjum var eitrið, og þessir
menn 1 Austurfylkjunum, sem vita ekki
hvað þeir eru að gera, sýndu þá ósvífni
að banna notkun þess. Ekki reynum við
að segja þeim, hvernig þeir skuli halda
uppþotum sínum í skefjum eða reka
stofnanir þær, sem opinber framfærsla
heyrir undir. Og okkur finnst sem þeir
ættu ekki að gefa okkur fyrirmæli um
atvinnurekstur okkar. Jafnvægi náttúr-
unnar? Megi það fara til andskotans.”
En nautgriparæktarbændur líta oft
öðrum augum á tilvist sléttuúlfanna.
Stöku sinnum skýra þeir frá því, að þeir
hafi misst kálfa í kjaft sléttuúlfanna, og
sagt er, að slíkt færist nú í vöxt, en
margir nautgriparæktarbændur álíta