Dúgvan - 01.12.1941, Blaðsíða 26

HETJAN I BREIÐUVÍK
Breiðavík liggur beint úti móti havinum. Landsynning-
urin ber beint inn á — og tá er ikki tespiligt at lenđa í
Breiðuvík.
Bygdin, ið liggur heilt inni í víkini, er lítil. Húsini eru
bert fimtan í tali, og í einum av teimum býr Hanus. Bert
hann og móðurin eru í húsi. Tey hava einaferð verið fýra,
men tað var tá ið pápin livđi og Símun var heima. Og tað
var so langt síðani nú.
Fyri mongum árum síðani, tað yar meðan Hanus og
Símun enn vóru smádreingir, fór pápin til útróðrar sum so
mangan áðui — men hann kom ongantíð aftur. Havið, hitt
kalda og svikafulla havið, tók hann, sum tað hevur tikið so
mangan góðan mann undan honum.
Dreingirnir vuksu og komu til inanns. Móðurin royndi
alt tað hon kundi, fyri at teir ikki eisini skuldi líða somu
lagnu sum pápin.
Men havið eigur eina loyndarfutla, dragandi megi á øll-
um teim mannasálum ið búgva frammi við sjóvarmálan, og
útlongsulin letur seg ikki berja niður.
Bæði Hanus og Símun fingu sítt yrkisøki á sjónum, um
enn hvør á sín hátt.. Símun fór út í stórheimin at sigla.
Hann var tjúgu ára gamal, tá ið hann fór avstað, og síðani
var einki frætt aftur frá honum. Hanus hevði eisini hug at
koma sær út og síggja fremmand lond, men hann settist
aftur, tí at móðurin bønaði og bað hann um ikki at fara.
Hann varð tí verandi heima í Breiðuvík. Á landinum
tyktist lítið at vera fyri honum, og tí læt hann sær gera
ein nýggjan bát. Hetta var eitt ottamannafar og størsti bát-