Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Melkorka

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Melkorka

						ekki bráð hætta búin. Eiginlega finnst mér
það stórkostlegt, að slíkt tímarit sem Mel-
korka, sem engan bakhjall hefur, hvorki
flokka eða félagasamtök, skuli hafa aflað sér
þeirra vinsælda, að kaupendaf jöldinn stend-
ur undir útgáfunni. Að vísu munu útgefend-
Ur ekki liafa borið mikinn fjárhagsarð úr
býtum af erfiði sínu, en með því mun aldrei
hafa verið reiknað, svo ekki er þar um nein
vonbriffði að ræða. Að °eta lifað oar starfað
frjáls og óháð, aukið víðsýni og manndáð ís-
lenzku þjóðarinnar og talað kjark í þá, sem
eru að bugast í lífsbaráttunni, var takmark
Melkorku, að því mun einnig verða stefnt
framvegis.
Ég óska afmælisbarninu til hamingju og
bið þess að það megi jafnan verða trútt köll-
un sinni, er mörkuð var þegar í fyrsta hefti
tímaritsins.
Aðalbjörg Sigurðardótlir.
GÖNGUFÖR I  GALGAKLETTA
Eftir Guðrúnn Sveinsdótlur
Á Alftanesi við Arnarnesvog er Gálgahraun. Fram við
sjóinri, beint á móti BessastöÖum gnæfa Gálgaklettar.
Við klettaræturnar þekur grasið gömul tóftarbrot. I
klettaskorum vex ljónslöpp, tófugras, burkni, þursa-
skegg o. fl. Efst uppi situr svartbakur, einn síns liðs, en
annars er hér urmull fugla. í sandblcytunni og smá-
tjörnunum, sem útfirið hefur skilið eftir, á milli grasi-
gióinna santlbala, vaða stelkar og sendlingar, en í þang-
bendunni, sem öldurnar hafa skolað langt upp á land,
gösla tifnar og óhreinar rolluskjátur með lömbin sín.
Smáfuglár þjóta á milli klettanna. sem endur fyrir
'ohgu báru uppi líkami ógæfusamra vesalinga, sem
mannanna réttlæti dæmdi til lífláts á þessum stað.
Við erum þrjár á ferð, frú Unnur Skúladóttir, Signý,
bróðurdóttir hcnnar, 11 ára gömul, og sú er þetta ritar.
við nemum staðar og fáum okkur sæti í brekkunni, að
vestanverðu við stóra klettinn. Landslagið er sérkenni-
legt og víður sjóndeildarhringurinn. Hér er friðsælt,
við njótum veðurblíðunnar og finnum hvc staðurinn er
'aus við ömurleg áhrif þess, sem hér hefur áður gerzt.
Hinzta livíla hinna ógæfusömu, sem fengu ekki að bera
beinin í kristinna manna reit, hefur áreiðanlega hlotið
sina vígslu, sem hrakið hefur á brolt allt óhrcint og
Jlelgað staðinn.
Gömul frásögn hermir, að einu sinni sat lítil stúlka
Undir Gálgaklettuin. Var lnin þá, sem í leiðslu, hrifin
"Pp í ljóshvolf vítt og undrafagurt. Að eyrum hcnnar
bárust tónar, fegurri en mannlegt cyra má heyra og var
sem bylgjnr hinna fögru tóna bæru mcð sér blikandi
btskrúð. Loftið var þrungið angkn blónia og hreinleika
08pilltrar náttúru. Svo sterk vörú áhrifin af þessari óvið-
Jafnanlegu fegurð, að hún minntist þess ckki, kvort húri
MlíLKORKA
licfði séð fólk á þessum stað, en samt fannst henni sem
þarna hefði farið fram einhvcr helgiathöfn. Þegar hún
kom aftur til sjálfrar sín, þar sem hún sat í brekkunni,
flutti hún með scr þcssa vísu:
„Æðra Ijós, sem lyftir sál
lífið að mér rétli.
Mig vermir eilift andans bál
undir Gálgakletti."
Þarna sátum við og virtum fyrir okkur umhverfið fjær
og nær. Regnskúrirnar í Esjunni færðust lengra í vestur-
átt, en Snæfellsncsið og jökullinn voru enn umvafin
skærri birtu og bláma, og andspænis okkur litum við
höfuðbólið Bessastaði.
„Sjáðu nú Signý min, þarna á Bessastöðum fæddist
liann pabbi þinn," sagði Unnur, „og þar var hún Unnur
frænka þin heimasæta," bætti ég við. „Finnst þcr ekki
cinkennilegt að borfa héðan heim að þeiin stað, sem
geymir svo margar minningar æskuáranna, þar sem þú
þekkir hvern krók og kima inni og hvcrja þúfu úti fyr-
ir?" spurði ég Unni. „Jú vist er það einkennilegt, ég
átti þar lieima í 9 ár. Ég man það eins og það hefði skeð
í gær, þcgar ég kom fyrst að Bessastöðum."
Náttúran og sólskinið var hið sama og á sólskinsdögum
æskuáranna, þegar Unnur var heimasæta á Bessastöðum.
Það hlaut að vera hið ákjósanlegasta tækifæri til að fá
að skoða í myndabók minninganna hjá henni.
Það bar margt á góma þennan dag, atburðir alda og
ára, og eilífðarinuar, sem geymir allt í fórum sínum.
Svo fáuni við kannske einbverntíma seinna að skoða og
skilja allt, sem okkur langar til. Þegar ég kom hcim,
39
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80