Morgunblaðið - 23.01.1986, Blaðsíða 50

Morgunblaðið - 23.01.1986, Blaðsíða 50
50 MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 23. JANÚAR1986 miwm C1981 Univartol Pran Syndieat» to-2 „ Bg \ey&i þér aldr&i db e>igla bátnum m'muml" áster... IUA0 ... að hafa hann við hendina. TM Rm. U.S. Pat. Off.->H rlghta reeerved 01888 Loa Angelea Tlmet Syndlcate Vtfw Merkileg bók. — Fyrsta sem Heldurðu að hún sé þung ég sé þar sem málstaður eða létt? foreldranna er túlkaður! HÖGNI HREKKVtSI „ pETTA BK MyNP AF Dyf^ALÆKNINU/M ÓEM 5£TTI plGÁ MB3RUMAÍZFÆÞIP." múmim mLUhU . mmm mmmmmm ifl FAEIN ORÐ UMISLENSK SJÓNVARPSLEIKRIT Mikið er skrifað og rætt um ís- lenska sjónvarpið hér í Velvakanda. Hér er því borið í bakkafullan læk, en fátt sýnir reyndar betur vinsæld- ir sjónvarpsins en einmitt sífelld umræða um efni þess. oftar en ekki er þetta nöldur og kvartanir. En þeir sem kveina mest, horfa mest. llinir sömu virðast seint ætla að uppgötva ágætan eiginleika takk- ans kveikt/slökkt, þ.e.a.s. líki mönnum alls ekki það sem þeir samt horfa á. Mér finnst íslenska sjónvarpið ágætt og margt þar vel gert. Jafn- vel þó aðstaða, aðbúnaður og tæki sé allt orðið gamaldags að sögn kunnugra. Eitt hefur sjónvarpinu þó ekki tekist á sínum 20 ára starfsferli, svo sæmilega skammlaust geti tal- ist. Þ.e. að setja upp og framleiða bærilega ásjáleg sjónvarpsleikrit. Hér er reyndar hægt að fuinna undantekningar, en þær eru sorg- lega fáar. Líki mönnum ekki geta að sjálf- sögðu allir slökkt og aðrir fengið sér „vídeó-spólu" í staðinn. En ís- len.sk sjónvarpsleikrit eru bara það fátíð og mikill viðburður að flestöll þjóðin mænir á skjáinn. Það er slæmt að þetta skuli sjald- an takast, þvf við íslendingar eigum marga ágæta leikara og frambæri- lega hvar sem er. Sennilega er hér oftar um að kenna leikstjórum og öðrum stjórnendum en leikurunum sjálfum. Verkin sjálf eru líka mi- sjöfn, en aðalgalli þessara leikverka er lang oftast ofleikur leikaranna. Þeir eru í sviðsleik, með ýktum hreyfíngum, háum talanda og geifl- um sem þar henta stundum, en alls ekki í nálægð sjónvarpsmyndavélar og síðar inn í stofu. Eg nefhi þessu til staðfestingar Arnar Jónsson í „Föstum liðum..." Ég persónu- lega hefði getað hlegið að þessum ágæta leikara hefði bægslagangur hans, handapat og læti verið aðeins minna. Brussugangur hans hefði vel komist til skila með meiri hóg- værð. Edda Björgvinsdóttir lendir í því sama í jólaleikritinu „Bleikum Slaufum". Andlitsgeiflur hennar og yfirstemmdur leikur skaut yfir markið þar sem reyndar oftar. Þó hefur hún sýnt stórgóðan og hóg- væran leik t.d. í „Hrafninn flýgur". Að síðustu nefni ég sem dæmi er Harald G. Haralds, eiginmaðurinn í „Bleikum slaufum", fékk í bakið. Mér datt frekar í hug áhugaleik- flokkur frá Grenivík, þvílík var fettan, tilþrifín oggrettan. Ég bíð enn eftir þægilegu, efn- ismiklu íslensku sjónvarpsleikriti með góðum stíganda. Hógværum leik og sterkri persónusköpun, frá leikrænu sjónarmiði á við eitthvað í likingu við t.d. hina frábæru þætti „Vargur í véum2 er sýndir voru fyrir jólin. Þar höfðum við margar ólíkar persónur. Þeim var skilað af þvflfkri snilli að fólk talaði um þess'a „karaktera" milli þátta líkt og þeir hefðuþekktþáallatíð. Auðvitað er ekki sanngjarnt að bera okkur saman við Bretann, en það er tilvinnandi að nálgast hann stundum. Að lokum skal tekið fram að undirritaður hefur hvorki mikið vit á þessu öllu né telur hann sig neinn sjálfskipaðan speking. Aðeins venjulegur sjónvarpsglápari. En fyrir hann er nú leikurinn gerður. V.G. Víkverji skrifar Verðandi sjónvarpsjörlum þessa lands hefur væntanlega fund- ist það lærdómsríkt sem kom fram í umfjöllun Olafs Sigurðssonar fréttamanns í síðastliðinniviku um sjónvarpsframtak þeirra Ólafsfirð- inga. Hverjum einasta manni sem Ólafur ræddi við þarna í plássinu fannst bæjarfréttirnar, sem litla einkastöðin þeirra færði þeim heim í stofu, langsamlega áhugaverðast- ar. Því var spáð í þessum dálkum á dögunum að þegar „óháðu" stöðv- arnar tækju til óspilltra málanna að stimpast um hylli landsmanna, þá yrði sú vænlegust til sigurs sem vasklegast gengi fram í því að segja — og sýna — mönnum fréttirnar. Reynsla Ólafsfirðinga sýnist nú staðfesta þetta. Og hafí hinir verð- andi stórlaxar í sjónvarpsheiminum það hugfast að auki að þótt viljann vanti augljóslega ekki hjá þessum brautryðjendum þarna nyrðra þá er tækjabúnaður þeirra augljóslega ekkert til þess að státa af. Raunar hefur það ætíð verið Víkverja undrunarefni hvað bæjarblöðin íslensku eins og þau eru oftast kölluð hafa alltaf hunsað þennan frjóa akur, með fáeinum heiðarlegum undantekningum að vísu. Þau ástunda pólitík af því meira kappi, en þá er það segin saga hér úti á íslandi að þrefíð situr í öndvegi með þokkapiltana Nart og Stagl sem skutulsveina sína. Mikið hvort „bæjarblöðin" í grannbæ okkar Kópavogi eru ekki fjögur, og þeim hefur verið haldið úti með þessum venjulegu rykkjumi og skryKKjum nánast síðan það ágæta bæjarfélag fékk kaupstaðar- réttindin. Þó má segja að engu þeirra hafí ennþá auðnast að birta bitastæða frétt né verið uppi með tilburði á þá átt. Kópavogur gengur næst Reykjavík að höfðatölu með hálft fímmtánda þúsund íbúa. Samt gerist þar aldrei neitt ef marka má blaðakostinn. Pólitíkusarnir kalla hver annan erkiflón; það eru öll tíð- indin. Hér er verk að vinna fyrir unga og hressa blaðamenn — eða var það til skamms tíma að minnsta kosti. Kannski eru þeir samt búnir að missa af strætisvagninum. Fjöl- miðlabyltingin margumrædda kynni að sópa þeim út í hafsauga, tími smáblaðanna sem vilja í alvöru taka þátt í daglegu lífi og amstri fólksins utan höfuðborgarinnar að vera liðinn. Það er raunalegt. Víða erlendis hafa þessi blöð gegnt hinu þarfasta hlutverki og raunar sum- hver orðið þjóðkunn fyrir ágæta blaðamennsku, vandaðan málflutn- ing og lipra penna. Jaruzelsky hinn pólska bar hér á góma í gær ásamt með dæmi af því hve böslulega honum farnast að halda Pólverjum undir járn- hælnum. Hann gengur einhvern- veginn ekki í mannskapinn þrátt fyrir sólgleraugun (eða það skyldi þó aldrei veravegna þeirra?) og tilraunir hans til þess að sýnast landsföðurlegur enda með hálfgerð- um ósköpum. En eins og sagan sýnir er pólska þjóðin heldur ekkert lamb að leika við þegar allskyns sjálfskipaðir kraftakallar þykjast ætla að drottna yfir henni að henni forspurðri. Hún herðist bara við hverja raun, tvíefl- ist í þrjóskunni. Eins sýnast Pólverjar næstum stundum hafa lúmskt gaman af öllu saman. Þeim fínnst að minnsta kosti gaman að ögra kempunum. Eða hvað fínnst mönnum um ummæli Lech Walesa á dögunum, leiðtoga Samstöðu? Hann lýsti yfir: „Aragrúi Pólverja — og ég er einn þeirra — mundi ekki kæra sig um að skipta um umhverfí. Því fleiri sem vandamálin eru, því auðugra er líf okkar."
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.