Morgunblaðið - 06.03.1991, Qupperneq 33

verslunarstörf og útgerð Milljónafé-
lagsins og dvölin þar var honum
hugstæð og lærdómsrík.
Arið 1934 varð Ólafur félagi í
Karlakór Reykjavíkur, og var þá
Þorsteinn bróðir hans þar fyrir sem
ein af leiðandi bassaröddum kórs-
ins. Óli söng í Karlakór Reykjavíkur
í rúmlega 30 ár og greip þar gjarn-
an í að syngja einsöng og tvísöng
en hann gekk einnig sönglífi höfuð-
staðarins á hönd og er það löng
saga og merk sem verðúr ekki rak-
in hér.
Árið 1936 fékk Ólafur fasta
vinnu hjá Heildversluninni Eddu þar
sem hann undi hag sínum allvel og
seinna starfaði hann um hríð í
Heildversluninni Hólmi, en 1954 hóf
hann störf í Heilsuverndarstöð
Reykjavíkur við Barónsstíg og varð
það í raun hans ævistarf til 1981.
Um svipað leyti hætti hann í Karla-
kór Reykjavíkur og gerðist liðsmað-
ur kórs eldri félaga og söng með
þessum félögum sínum við útfarir
og vann með því hið merkasta starf.
Er Óli hætti í Heilsuvemdarstöð-
inni undi hann öllum stundum í
Víðihóli í Mpsfellsdal en þar áttu
þeir bræður Ámi og hann sumarbú-
stað, settust þar að og gerðu sér
gróðurreit. Hann var nú fluttur á
æskustöðvarnar og nærtækt var að
taka nú aftur til hendinni þar sem
frá var horfið í sveitinni. Gerðist
hann nú liðsmaður í Karlakórnum
Stefni í Kjósarsýslu. Hann söng í
heimakórnum sínum í Mosfells-
sveitinni í nokkur ár og var svo sem
vænta mátti hinn besti liðsmaður
og máttarstólpi og fór einkar vel á
með honum og söngstjóra kórsins,
Lárusi Sveinssyni. í þessri starfsemi
færði Öli sig upp á skaftið og hélt
sjálfstæða söngskemmtun í Hlé-
garði í tilefni af 75 ára afmæli sínu
og skilaði því hlutverki af miklum
skörangsskap við húsfylli. Jafn-
framt því fékk hann Jónas Ingi-
mundarson einnig í lið með sér og
söng inn á hljómplötu sem fengið
hefir ágæta dóma og var seld á
tónleikunum. Fáir hafa leikið það
hálfáttræðir að skila slíku snilldar-
verki að halda sjálfstæðan konsert
með 15 lögum og syngja svo á
hljómplötu þar að auki. Með plöt-
unni var í raun bjargað rödd þessa
sérstæða og stundum umdeilda
Iistamanns og einnig ýmsum þjóð-
legum fróðleik sem felst í lagavali
hans frá ýmsum tímum á löngum
söngferli.
Foreldrar Ólafs vora þau Val-
gerður Gísladóttir sem var af skaft-
fellskum ættum, fædd og uppalin á
Skógum undir Eyjafjöllum, og séra
Magnús sonur læknishjónanna í
Vestmannaeyjum, Þorsteins Jóns-
sonar og Matthildar Jónsdóttur,
sem áttu ættir sínar að rekja af
Suðurlandi. Árið 1944 kvæntist
Ólafur Rósu Jakobsdóttur frá
Bessastöðum á Álftanesi en hún
ólst upp í Hafnarfirði og varð þeim
þriggja barna auðið. Þau eru Val-
gerður kennari, gift Gylfa Sigur-
jónssyni forstjóra og eiga þau tvö
böm, Einar rafeindafræðingur,
kvæntur Ernu Freyju Oddsdóttur
og eiga þau þijú börn. Yngstur er
Magnús viðskiptafræðingur og
kaupmaður í Reykjavík, kvæntur
Þóranni Sigurðardóttur og eiga þau
þijú börn, auk þess átti Rósa Skúla
Kjartansson í fyrra hjónabandi.
Kona hans er Hrefna Hákonardótt-
ir og eiga þau eitt bam.
Að leiðarlokum er fátt sagt en
því meir liugsað til hins framliðna
vinar sem nú kveður og heldur á
vit þeirra sem á undan era gengn-
ir. Minningin lifír um góðan vin.
Söngbræður senda hugheilar kveðj-
ur yfír móðuna miklu. Skal hér að
lokum nefnt samstarf þeirra Sigfús-
ar Halldórssonar tónskálds en Olaf-
ur söng stundum lög Sigfúsar sem
hann var að semja og hafði ekki
alltaf skrifað upp. Eitt var t.d. gert
við ljóð eftir Ibsen í þýðingu Sigurð-
ar frá Arnarholti sem hljóðar svo.
„Síðustu gestir, frá garði riðu
ómar af kvæðum, með kvöldblænum liðu.
I eyði og tómi lá túnið og bærinn,
þar hafð’hún mig töfrað, með tónunum mærin.
Nú er söngurinn dáinn og sól hnigin vestur
framandi kom hún en fór eins og gestur."
Fjölskyldu Ólafs heitins Magnús-
sonar frá Mosfelli er vottuð samúð
reer sham .b HUOAauxivöiM giaAja/uoHQM ___________ ________ __________________
MÖRGUNBLÁÐlÉOíÍÐVÍKUDÁGUÍt 67 MARZ ~199T '" - - 33
við fráfall hans. Útförin fer fram
frá Fossvogskirkju í dag, miðviku-
dag, kl. 13.30 en jarðsett verður
frá Mosfelli sama dag.
Jón M. Guðmundsson
Góður maður er genginn.
Undirritaðan granaði fyrir
nokkru, að Ólafur Magnússon,
söngvari, frá Mosfelli, mundi brátt
kveðja þennan heim. Þessvegna
kom andiátsfregnin ekki á óvart.
En meðan á sjúkdómslegu hans
stóð, vöknuðu brátt minningarnar
um langa samvera og vináttu í
Karlakór Rekjavíkur, sem stækk-
uðu ímynd þessa fágæta manns
vegna mannkosta. Hann var list-
elskur; frábær söngvari; leikari; en
fyrst og fremst ljúfur og góður fé-
lagi. Þess utan var hann skáld og
hagyrðingur, en það fengu aðeins
fáir að heyra og skynja.
Sjálfsagt hafa beztu kostir Ólafs
komið í ljós, er hann lék og söng
sem ,jólasveinn“, en þá komst hann
auðveldlega í samband við áheyr-
endur sína; litlu og jafnvel fullorðnu
börnin, sem elskuðu þennan indæla
og sérstæða mann.
Hann söng og talaði og hjalaði
til þeirra, svo aðdáunarlega, að þau
gleymdu sjálfum sér og glöddust
óumræðilega.
Þetta er hin fullkomna list!
Undirritaður og eldri félagar
Karlakórs Reykjavíkur, saknaþessa
ágæta vinar, en sá er þetta ritar,
vann með honum í kórnum í 40 ár.
Hann var ávallt reiðubúinn til að
syngja í sorg og gleði; fínna upp á
nýjungum á gleðistundum og um-
fram allt, að sameina sálir.
í starfi hans með félögum í
Karlakór Reykjavíkur sýndi hann
ætíð ósérhlífni og elju, enda var
hann vel virtur og sæmdur fyrir
löngu heiðursfélagaorðu kórsins.
I nær 57 ár vann hann meira og
minna með kómum, þótt hann
hætti formlegri þátttöku 1962.
Hann var alltaf í nánu sambandi
eftir það og var mikils metinn.
Hans verður minnst í dag með
söng félaganna við útför hans, er
góður félagi er kvaddur. Kveðjur
fylgja frá Karlakór Reykjavíkur til
aðstandenda með ósk um huggun
og Guðs blessun.
Ragnar Ingólfsson
Ólafur Magnússon frá Mosfelli
er látinn.
Fyrir okkur, fyrrum samstarfs-
menn hans á Heilsuverndarstöð
Reykjavíkur, ríkir samt andi hans
í húsinu um ókomin ár. Hér dreifði
hann um sig söng og gleði jafnvel
í gráutn hversdagsleikanum.
Ólafur hóf starf í Heilsuverndar-
stöðinni sem umsjónarmaður henn-
ar um leið og hún tók til starfa
árið 1955.
Ólafur sagði mér einhvern tíma
að það hefði orðið með þeim hætti
að hann hefði, sem starfsmaður
loftvarnanefndar Reykjavíkur,
komið oft í þettá hús á meðan það
var í byggingu en kjallari Heilsu-
verndarstöðvarinnar er einn af
fáum stöðum hér í borginni, sem
byggður er sérstaklega sem loft-
varnabyrgi. Þannig hófust tengsl
hans við þann stað, sem átti eftir
að vera vinnustaður hans í 26 ár.
Þegar Hjálmar Blöndal, fyrsti
framkvæmdastjóri Heilsuvemdar-
stöðvar Reykjavíkur, síðar hag-
sýslustjóri borgarinnar, réði Ólaf til
starfa, sem umsjónarmann Heilsu-
vemdarstöðvarinnar, var hann að
ráða óvenjulegan starfsmann. Ólaf-
ur var einn af þeim sjaldgæfu
mönnum, sem hafa þann eiginleika
að geta miðlað öðrum af ótæmandi
brunni lífsgleði og söngs. Fyrir utan
sitt daglega starf var hann drif-
fjöðrin í félagslífi starfsmanna og
mörg sviðamessan varð að söng-
messu undir stjórn Ólafs.
Þeir eru því margir fyrrum sam-
starfsmenn Ólafs, sem minnast
hans með söknuði.
Við eram þess þó fullviss, að
söngur hans er ekki þagnaður.
Við samstarfsmenn Ólafs á
Heilsuverndarstöð Reykjavíkur,
vottum öllum aðstandendum hans
samúð okkar. Megi minning hans
lifa.
Skúli G. Johnsen
Minning:
Leifur T. Þorleifs-
son, Hólkoti
Fæddur 13. október 1911
Dáinn 24. febrúar 1991
Leifur Trausti Þorleifsson varð
bráðkvaddur á heimili sínu síðastlið-
inn sunnudag. Heilsa hans var orð-
in tæp um nokkur undanfarin ár,
en þó kom andlát hans svo snögg-
lega, aðstandendum hans nokkuð á
óvart. Leifur var fæddur á Búðum
í Staðarsveit. Foreldrar hans voru
hjónin Dóróthea Gísladóttir og Þor-
leifur Þorsteinsson, sem þá höfðu
nýlega byggt sér íbúðarhús á Búð-
um, nálægt því sem Búðaós fellur
í sjó fram og nefndu húsið Vina-
minni. Eina systur átti Leifur,
Björgu, f. 6. júní 1919.
Dóróthea og Þorleifur höfðu
komið með Finnboga Lárassyni og
konu hans Björgu Bjarnadóttur,
þegar þau keyptu Búðir 1906, og
settust þar að og ráku þar útgerð,
landbúskap og verslun. Þau komu
frá Gerðum í Garði, þar sem þau
höfðu stundað samskonar atvinnu.
Þorleifur hafði verið formaður á
bátum Finnboga þar í Garðinum
og hélt áfram formannsstarfí í út-
vegi Finnboga á Búðum.
Dóróthea var starfsstúlka hjá
Björgu húsfreyju, og vann einkum
við innanbæjarstörf, þar voru mikil
umsvif á stóru heimili þar sem voru
mörg börn þeirra hjóna og margt
starfsfólk við hinn umfangsmikla
rekstur sem þar fór fram.
Þorleifur þótti mjög laginn og
heppinn sjómaður og stundaði sjó
nokkuð alla sína ævi, en einnig var
hann bóndi og stundaði búskapinn
af umhyggju og snyrtimennsku.
Leifur ólst upp hjá foreldrum
sínum, fyrst í Vinaminni og síðar á
Holkoti í Staðarsveit. 1914 keypti
Þorleifur ásamt Þorsteini föður
sínum jörðina Hólkot og ráku fé-
lagsbú um nokkur ár, þar til Þor-
steinn og kona hans fluttust til
Þuríðar dóttur sinnar, sem þá var
farin að búa i Mávahlíð í Fróðár-
hreppi. Á yngi'i árum vann Leifur
fyrst og fremst við bú foreldra
sinna, en stundaði einnig sjó á vetr-
arvertíðum á Suðurnesjum og á
vorvertíðum á Arnarstapa á Snæ-
fellsnesi, einnig fór hann a.m.k. eitt
sumar á síldveiðar.
Við fráfall föður síns, en hann
lést í júlí 1938, mjög fyrir aldur
fram, tók hann við bústjórn með
móður sinni um fimm ára tímabil
og var þá nokkuð bundinn við bú-
skapinn.
Árið 1940 eignaðist hann fjög-
urra smálesta opinn vélbát og
stundaði róðra á honum frá Búðum
þegar stundir gáfust. Dóróthea og
Leifur leigðu jörðina 1943, Þórði
Gíslasyni og Margréti Jónsdóttur
sem bjuggu þar í tvö ár. Aftur tóku
þau Dóróthea og Leifur við jörðinni
og bjuggu þar í þijú ár. 1948 leigðu
þar jörðina þeim sem þetta ritar
og bjó ég þar næstu tuttugu árin.
Enn tóku þau Dóróthea og Leifur
við jörðinni og héldu þar heimili en
ráku ekki búskap með hefðbundn-
um hætti.
Dóróthea og Leifur höfðu tekið
svo mikla tryggð við jörðina að þar
vildu þau una ævi sinna daga og
stóðu við það og áttu þar heima til
dauðadags, enda bæði með fastmót-
aða skapgerð, sem ekki vildu bregð-
ast ætlunarverki sínu.
Á þessum stundaði Leifur sjó-
róðra bæði frá Búðum og einnig
Ólafsvík, oftast einn. Bátinn sem
hann keypti 1940 hafði hann endur-
byggt heima á Holkoti á þeim árum
sem hann var ekki við búskap.
Heilsu Dórótheu var nú' mjög
tekið að hnigna og dvaldist hún oft
síðustu árin hjá skyldfólki sínu og
einnig öðru hvoru á sjúkrahúsum.
Hún lést í október 1982, á nítug-
asta og sjöunda aldursári.
Eftir lát móður sinnar var Leifur
oftast einn á Hólkoti. Öðru hvora
brá hann sér þó á sjó á litlum plast-
báti sem þeir áttu í félagi hann og
Leifur nafni hans í Mávahlíð.
Heilsa Leifs var orðin mjög tæp
síðustu árin. Hann var lengi búinn
að þjást af bakraun og svo um ára-
bil var hann mjög mæðinn og var
með astma og átti erfítt með alla
áreynslu.
Ungur maður og frameftir ævi
var Leifur mjög kraftmikill og fylg-
inn sér við öll störf og hlífði sér
hvergi enda kappsfullur og afburða
afkastamikill svo að á orði var haft
að enginn vissi afl hans þegar hann
vann að setningu báta í Árnarstapa-
lendingu, en trúlegt að þá hafi hann
ofreynt þrekið og ekki beðið þess
bætur eftir það.
Að leiðarlokum hef ég persónu-
lega margs að minnast um löng
samskipti okkar. Hann var ævin-
lega tilbúinn að veita mér aðstoð
við það sem ég var að fást við í
búskapnum, þó einkanlega við-
byggingar, því hann var mjög lag-
inn og reyndar góðura smiður, þó
ekki hefði hann lært sérstaklega til
þeirra hluta. Þá var oft gott að njóta
hjálpar hans við heyskapinn þegar
mikið lá við að hirða hey undan
rigningu. Hann vílaði ekki fyrir sér
að vaka alla nóttina til þess að Ijúka
verkinu svo vel mætti fara.
Leifur var hygginn vel og hugs^K.
aði mikið um náttúru landsins og
vildi að þjóðin væri meðvituð um
þau gæði sem landið hefur að bjóða
og væri gætin með meðferð gróð-
urs, einkum var honum hugleikin
skógrækt og hafði af litlum efnum
hafið tilraun með gróðursetningu
tijáplantna í landareign sinni. Einn-
ig hafði hann mjög mikinn áhuga
á að íslenska þjóðin varðveitti vel
sjálfstæði sitt og afsalaði ekki for-
ræði sínu yfir auðlindum landsíns
og menningararfleifð.
Eina dóttur átti Leifur, Konny
Breiðfjörð, og er hún búsett hús-
freyja í Reykjavík. Hún á tvö böm,
pilt sem heitir Leifur og stúlku sem
heitir Margrét. Þau hafa reynst
Leifi mjög vel og hefur nafni hans
verið mjög umhyggjusamur við afa
sinn og veitt honum margar
ánægjustundir í einsemdinni.
Að lokum færi ég dóttur hans
og fjölskyldu hennar og öðrum ætt-
ingjum og vinum innilegar samúð-
arkveðjur við fráfall Leifs og bið
Guð að blessa þeim minninguna um
traustan vin.
Kristján Guðbjartsson
Minning:
Sigurlaug Sigurð-
ardóttír kennari
Fædd 13. ágúst 1940
Dáin 19. desember 1990
„Auð né heilsu/ ræður engi mað-
ur“ segir höfundur Sólarljóða í kvæði
sínu. Sigurlaug Sigurðardóttir lézt á
aðventu og var borin til grafar á bak
jólum þann 7. janúar síðastliðinn í
fögru veðri. Hún fæddist norður í
Núpasveit 13. ágúst árið 1940 og
stóð því á fimmtugu, þegar dauðinn
sótti hana heim.
Klukkan slær, sem kennt oss fær,
að hverri rær fram stundu;
eilífð nær, að erum vær
en í gær, það mundu.
Allt rennur lífið að einum ósi seg-
ir í þessari alþýðuvísu og eru orð
að sönnu, einungis er óvíst hvenær
dauðinn vitjar manns.
Sigurlaug var dóttir Sigurðar
Bjömssonar frá Gijótnesi og Hall-
dóru Friðriksdóttur kennara og
skólastjóra frá Efri-Hólum. Hun var
yngsta barn þeirra, én áður voru
fædd Guðrún, Björn og Vilborg. Hún
ólst upp í foreldrahúsum og hélt
heimili með móður sinni eftir að Sig-
urður lézt árið 1971. Halldóra dó
árið 1985, en Sigurlaug bjó í íbúð
þeirra, unz hún festi kaup á hús-
næði í Kópavogi síðastliðið sumar
og fluttist þangað.
Sigurlaug brautskráðist frá
Menntaskólanum í Reykjavík árið
1961, lauk BA prófi í frönsku og
ensku frá Háskóla íslands árið 1966
og stundaði síðan framhaldsnám í
Frakklandi, Englandi og Banda-
rikjunum. Hún kenndi ensku og
frönsku um hríð í Kvennaskólanum
og Menntaskólanum í Reykjavik, en
frá 1973 í Menntaskólanum við
Tjörnina, síðar við Sund. Eitt ár tók
hún sér leyfi frá kennslu og starfaði
þá í utanríkisráðuneytinu.
Sigurlaug var metnaðargjöm í
starfi og góður kennari. Hún fylgd-
ist gjörla með nýjungum í kennslu-
greinum sínum og sótti mörg nám-
skeið heima og erlendis. Hún reynd-
ist nemendum sínum vel, kostaði
kapps um að liðsinna þeim meðan á
námi stóð og eftir að formlegri skóla-
göngu lauk.
Sigurlaug var mjög greiðvikin að
eðlisfari, mátti ekkert aumt sjá.
Margir leituðu til hennar, því að hún
hafði næman skilning á högum sam-
ferðafólks og löngun til að verða því
að liði. Óréttlæti tók hún nærri sér,
var viðkvæm og auðsærð, svo mjög
sem hún bar velferð vina sinna og
vandamanna fyrir bijósti. Hún var
einkar viðræðugóð, glaðlynd og
lífsglöð, hrókur alls fagnaðar í sam-
kvæmum. Hún átti fjölda vina heima
og erlendis, heimsótti þá oft og tók
á móti þeim með reisn og höfðings-
skap.
Sigurlaug var ógift og bamlaus.
Hún var afar frændrækin, hélt vel
um sitt fólk og hlúði að því ef hún
átti þess kost. Síðastliðin ár gekk
hún ekki heil til skógar og lá oft á
sjúkrahúsi til að leita sér lækninga.
Þessi ár reyndust henni erfið. Systk-
ini og systkinabörn studdu hana með
ráðum og dáð, en hún gat illa sætt
sig við að geta ekki sinnt starfí sínu;
veikindin drógu úr þreki hennar og^
lífsorku.
Ég átti þess ekki kost að fylgja
Sigurlaugu síðasta spölinn, en að
leiðarlokum vil ég þakka henni sam-
fylgdina. Það var gott að eiga hana
að, til hennar lágu einungis gagn-
vegir. 1 „hreinu lífi/ hún skal lifa/
æ með almáttkum guði“ segir í SóÞ
arljóðum. Megi svo vera.
Sölvi Sveinsson