Morgunblaðið - 03.12.1996, Page 62

.62 ÞRIÐJUDAGUR 3. DESEMBER 1996
MORGUNBLAÐIÐ
Vlynd s(
uppá ti!
HASKOLABIO
SÍMI552 2140
Háskólabíó
GEIMTRUKKARNIR
DEnniS STEFHEn DEE
HOPPEfi ODfiFR* fl
|p|
'M*
\ .... I' ■ ''
1-4 ^ .. j
DE8I CHRfilES
ÍZRfi-. ■DRHCE
nn IDOLBYI
, DIGITAL
' % „ -' ENGU LlKT
■jSa- ■ // ■ Tj*_
TILBOÐ KR 300
ID28 (Innrásardagurinn 28. nóv. er runninn upp). Jarðarbúar eru búnir
að hertaka himinngeiminn að fullu og geimtrukkarnir flytja
geimbúum lifsnauðsynjar. Heimsfriðnum er ógnað af vélmennum
sem eru forrituð til að eyða öllu því sem á vegi þeirra verða. Spenna
og taeknibrellur. Aðalhlutverk Dennis Hopper (Apocalypse Now,
Waterworld) Stephen Dorff (Backbeat, Judgement Night).
Sýnd kl 5, 7, 9 og 11 B.i. 12.
KLIKKAÐI
PRÓFESSORINN
D 0
könlklk®®®
ADtft^nBKKalSÍ? á)
OBíBBSllii] \7D§>
g©kt&BBdlia
SwnH lcl S 7 Q
DEpnnom
Tim
cuium
TILBOÐ KR 300
mnt
Verndarenglarmr er spennu- og gamanmynd í anda Les Visiteurs enda
gerð af sama leikstjóra og handritshöfundi, Jean-Marie Poire. Þeir Gerard
Depardieu og Christian Clavier (Les Visiteurs) eru ærslafullir i þessari
mynd sem kitlar hláturtaugarnar verulega og léttir lund í skammdeginu.
Sýnd kl. 4.40, 6.50, 9 og 11.15. B.i. 12.
ALLTI GRÆNUM SJO
Sagt er að hörðustu
brimbrettagæjar heims séu i
suður-Englandi. Þetta eru
gj brjálaðir Lundúnarbúar sem
l ■ ferðast suður til að kljúfa
stórhættulegar öldur reifa
allar nætur og lifa eins hratt
og mögulegt er. Biue Juice er
) kröftug, spennandi og
j , rennandi blaut kvikmynd með
JiSMBWíf Ewan McGregor úr
R 300 Trainspotting i aðalhlutverki.
* . I | I I < -
TILBOÐ KR 300
Sýnd kl. 5, 7,9 og 11. B.i. 12
Ekki missa af þessari
frábæru kvikmynd.
Sýningum fer fækkandi!!
BRIMBROT
Vissir bú
v i/n ....að Háskólabtó er stærsta
* kvikmyndahús landsins með alls 5 sali sem
eru allir stórir. Það skiptir þvt ekki máli í hvaða sal myndin er sýnd, ' r>
þú færð alltaf FYRSTA FLOKKS BÍÓ.
STAÐGENGILLINN
Ævintýraheimur
— þó raunverulegur
Margrét Kristín Sigurðardóttir er texta-
og lagahöfundur á nýjum hljómdiski
sem ber heitið Fabula. Hún segir frá æsk-
unni, námsárunum, ástvinamissi og
hinu flókna einfalda lífi.
Nýjar plötur
HVERS vegna heitir diskurinn
Fabula?
„Ég var að leita að ein-
hveiju heiti sem bæði lýsti tónlistinni
og hljómaði fallega,“ segir Margrét
Kristín, Magga Stína. „Fabula getur
merkt fantasíufrásögn, dramatískt
hljóð, jafnvel leikrit; Það lýsir vel inni-
haldi disksins.“
En hvar og hvemig byijar svona
niðurstaða? Lærði hún á hljóðfæri?
Var hún dugleg að æfa sig?
„Já, ég lærði á píanó,“ svarar
Magga Stína, „en ég var löt að æfa
mig. Ég hafði svo margt annað að
gera. Það var erfítt að einbeita sér
að Béla Bartók, þegar „Danny Wild“
beið á tröppunum. Það var Gilli í
næsta húsi og við vorum í leynilöggu-
leikjum og alls konar leikjum. Við
bjuggum í Frostaskjóli og þá var eng-
in byggð þar í kring. Við áttum þetta
land - allt niður að sjó. Á gagnfræða-
skólaárunum söng ég með Æskulýð-
skór KFUM og K, sem pabbi - Sig-
urður Pálsson guðfræðingur - stjóm-
aði um tíma. Ég heillaðist mest af
negrasálmunum, þeir kveiktu svo
blúsáhugann hjá mér, en blúsinn var
í fyrirrúmi þegar ég byijaði að semja.“
Trommunám
„Svo lagði ég tónlistina að mestu
á hilluna á meðan ég var í mennta-
skóla, en þegar honum lauk var ég
farin að sakna hennar.
Mig hafði alltaf langað til að læra
á trommur og fór í nám hjá Gulla
Briem í einn vetur.“
Varstu þá búin að ákveða að snúa
þér að tónlistinni?
„Nei. Mér fannst alltaf svo langt
þangað tii ég yrði stór og hafði ekk-
ert velt því fýrir mér hvað ég vildi
læra. Einu sinni ætlaði ég þó að verða
rithöfundur, þegar ég yrði stór.
Ég skrifaði tvær stílabækur og var
alltaf að sýna mömmu. Hún hrósaði
mér og hvatti. Svo varð ég leið á
þessu, kláraði söguna og sýndi
mömmu. Hún gerði einhveija athuga-
semd við að ég skyldi ljúka sögunni
svona snubbótt. Ég varð svo sár að
ég faldi söguna. Hún hefur aldrei
fundist. Ég gat ekki tekið gagnrýni
og þama lauk mínum rithöfunda-
ferli.“
í bili?
„Já, kannski í bili. Kannski, þegar
ég verð stór . . .“
Mannætuóperan
„En eftir stúdentspróf byrjaði minn
glæsilegi háskólaferill. Ég vissi ekk-
ert hvað ég vildi, lærði þýsku í eitt
ár, síðan byijaði ég í sálarfræði og
var þar í hálft eða eitt ár. Þá ákvað
ég að verða kennari og fór í Kennara-
háskólann. Tónlistin var samt farin
að toga enn meira í mig og ég fór
líka að fá aukinn áhuga á leiklist -
þótt ég hefði aldrei verið í neinum
leiklistarfélögum. Nema þegar ég var
krakki. Þá bjó ég til mitt leikfélag,
eins og krakkar gera. Við vinkonum-
ar ferðuðumst á milli bamaheimila
með sýningu sem hét Mannætuóp-
eran.
Þetta var ekki bara leiksýning og
ópera, heldur ballett að auki. Seinna
var okkur sagt að þetta hefði verið
mjög spaugilegt. Við vom tvær mjög
seinþroska, litlar og alveg eins og
spýtur í laginu, en ein okkar há og
líkamlega bráðþroska. Við vorum víst
ansi fyndnar, spriklandi um á bikini.
Ég sé það eftir á, hvað það hefur
haft marga kosti í för með sér að
vera seinþroska - og það vorum við.
Allavega fullorðnuðumst við seint.
Við vorum að laumast með Barbi-
edúkkur heim til hvorrar annarrar í
myrkrinu, langt fram eftir gagn-
fræðaskóla. En leikimir höfðu vissu-
lega breyst í mikið ástardrama. Það
má eiginlega segja að ég hafí verið
nýbúin að leggja Barbiedúkkunum
þegar ég gifti mig um tvítugt.
Svo setti ég saman bílskúrshljóm-
sveit ásamt fjórum vinum mínum.
Hún hét Ljónið og ég lék á trommur.
Ljónið varð þó innlyksa í bílskúmum,
því við komum ekki fram nema einu
sinni, þá íklædd heimalituðum JSB
nærfatadressum.“
Til Noregs
Eiginmaður Möggu Stínu er norsk-
ur. Þau kynntust hér á landi en eftir
að hún lauk námi í Kennaraháskólan-
um flutti hún með honum til Noregs.
„Mig var farið að langa í leiklist.
Ég fann deild við háskólann í Þránd-
heimi, sem var blanda af leiklist og
kvikmyndun. Þetta var eins og hálfs
árs nám og inn í það blandaðist tón-
list mjög mikið. Þá vissi ég að ég
vildi annað hvort vinna við leiklist eða
tónlist. Námið gekk mikið út á að
„impróvísera," en líka að skrifa hand-
rit og klippa, lýsa og leikstýra. Við
fengum kennslu í þessu öllu. Þetta
var að vísu stutt nám, en gaf mér
mjög mikið. Ég lék með stúdentaleik-
húsinu í Þrándheimi á þessum tíma.
Stúdentamir þar eiga stórt húsnæði
sem er eins og hringleikahús í laginu,
félagslífíð er mjög öflugt, fólk býr
þama nánast. Þama er ljósmynda-
klúbbur, leiklistarklúbbur, tónlistar-
klúbbur og allir mögulegir og ómögu-
legir klúbbar.
Svo var ég að kenna í forföllum
við grunnskólann í Þrándheimi, spil-
aði líka á trommur með gospelkór,
var sjálf farin að semja dálítið og
setti saman blúshljómsveit. Ég tók
við og við söngtíma hjá söngkennara
í Þrándheimi og seinna hér heima.
Eitt haustið fór ég til Ítalíu til kennar-
ans hennar mömmu, Euginiu Ratti,
en mamma - Jóhanna Möller - er
klassísk söngkona og hefur sungið
fyrir mig síðan ég var egg.“
Hvað var maðurinn þinn að gera
á íslandi?
„Hann ákvað að vera hér í eitt ár
að læra íslensku. Hann kom hingað
beint úr herþjónustunni, til að gera
eitthvað fáránlegt áður en alvaran
tæki við. Svo hittumst við og hann
fann út að það væri sniðugt að læra
jarðfræði á íslandi. Að því loknu fór
hann í jarðverkfræði í Þrándheimi.
Síðan höfum við búið til skiptis í
Noregi og á íslandi. Ég var alltaf
með annan fótinn hér heima, dvaldi