Morgunblaðið - 06.12.1997, Side 38

MORGUNBLAÐIÐ
38 LAUGARDAGUR 6. DESEMBER 1997
VIÐ og við er gott að smakka á sósunni, til að
tryggja að maður sé örugglega á réttri leið.
MARIA, Helga Sigríður og Steingrímur fylgjast með
Sigurði ganga frá smáatriðunum.
LAXINN settur á disk
eftir kúnstarinnar reglum
ÞAÐ er margt sem fer í soðið og best að gefa sér
góðan tíma til að það verði sem bragðmest.
Það getur verið vandasamt að bjóða kokk-
um í mat. Steingrímur Sigurgeirsson
þurfti hins vegar ekki mikið að hafa fyrir
Sigurði Hall sem fljótlega var sjálfur far-
inn að elda upp úr matreiðslubók sinni.
Morgunbladið/Asdís
SIGURÐUR undirbýr lambið fyrir steikingu með bókina til hliðsjónar, svona til vonar og vara.
AÐ ER ekki á
hverjum degi
sem að við hjónin fáum kokka
í mat heim til okkar. Það dró þó tölu-
vert úr áhyggjunum að við María
höfðum ákveðið að bjóða þeim Sig-
urði L. Hall og konu hans, Svölu
Ólafsdóttur upp á rétti úr bókinni
hans Sigga, „Að hætti Sigga Hall“.
Ef maturinn yrði klúður væri því
ávallt hægt að yppta öxlum og tauta
eitthvað um að þetta hefðu nú verið
algjörlega ómögulegar uppskriftir og
enginn leið að elda upp úr þeim.
Fyrsta skrefið var að lesa í gegn-
um bókina til að velja þær uppskriftir
sem mér þættu árennilegastar. Það
reyndist ekki auðhlaupið því það var
ansi margt sem freistaði í bókinni.
Ég var svolítið veikur fyrir því að
hafa saltfísk enda má segja að eitt af
þeim sviðum sem Sigurður hefur sér-
hæft sig á sé að færa íslenska salt-
fiskinn í spennandi búning. Þegar á
hólminn var komið kom í ljós eins og
svo oft áður, er ætlunin hefur verið
að hafa saltfisk, að það var hægara
sagt en gert að finna
góðan saltfisk í íslensk-
um matvöruverslunum. Enn og aftur
varð maður að bíta í það súra epli að
besti fískurinn fer til Spánar. Sigurð-
ur bjargaði mér úr klemmunni með
því að bjóðast til að kippa með mar-
ineruðum laxi þannig að hægt væri
að bjóða upp á „hunangsmarineraðan
lax á melónu" og jafnframt urðum við
ásáttir á að tilvalið væri að elda
„lambafillet í kryddraspi með fersk-
um söxuðum tómötum og sósu il-
maðri með salvíu og sérríi“.
Það leið heldur ekki á löngu eftir
að gestimir komu að ráðin voru tek-
in af mér á fleiri sviðum og ég lækk-
aður úr tign gestgjafa niður í aðstoð-
arkokk. Siggi tók völdin í eldhúsinu,
var fljótt farin að gefa skipanir líkt
og herforingi og ég mátti hafa mig
allan við við að að kafa ofan í skúffur
og klifra upp í skápa til að tína til
það sem þurfti hverju sinni.
Við byrjuðum á að henda lamba-
beinum í þykkan pott ásamt gulrót-
um, rauðlauk og papriku og kyntum
vel undir með gasinu. „Það er best að
hamast ekki mikið í pottinum og vera
sífellt að hræra í. Miklu betra að leifa
þessu að malla og fá á sig góða steik-
arskóf þannig fáum við bragðið sem
ríð sækjumst eftir,“ segir Siggi.
Ég hugga mig við að ég hljóti þó að
fá að ráða vínunum með matnum í
mínu eigin húsi og fer að huga að
karöflunum sem staðið hafa á borð-
inu frá því síðdegis og kampavíninu í
ísfötunni. Einhvem veginn finnst
mér ekkert annað koma til greina
sem fordrykkur í góðum matarboð-
um annað en kampavín, helst ár-
gangskampavín en í algjörum neyð-
artilvikum gott freyðivín. Það er ekki
til fágaðri stemmningsdrykkur og
fallegra vín hugsa ég þar sem ég dá-
ist að öflugum loftbólutaumunum í
glösunum af Veuve-Clicquot 1989,
því yndislega ári í víngerð. En það er
farið að kalla skipanir innan úr eld-
húsi og kominn tími til að bæta ögn
tómatkrafti, vatni og hvítvíni út í
lambasoðið. Það verður að gefa sér
góðan tíma í soðið og leyfa því að
sjóða vel niður til að ná bragði. „Ég
er ekki hrifin af því að þykkja sósur
með smjörbollu ekki síst vegna þess
að ég vil halda tærleika þeirra. Ef
ekki nægir að sjóða niður eða ekki
gefst tími til þess nota ég miklu frek-
ar maíssterkju," segir Siggi.
Hann nýtur sín greinilega vel í eld-
húsinu og er fljótlega farinn að rata í
skúffurnar. „Ég hef séð Sigurð taka
völdin í mörgum eldhúsum í gegnum
árin,“ segir Svala og hlær en á meðan
hann hefur verið upptekinn við að út-
búa fillet-sneiðarnar höfum við Svala
unnið að því að setja laxinn á diska.
Þar sem ekki fundust melónur í þeim
verslunum sem heimsóttar voru
ákváðum við að sleppa þeim og bera
hann fram með salati, sinnepskremi
og brauði einvörðungu. Diskarnir
fara á borðið og við réttum náum að
stöðva Sigurð sem er í þann mund að
fara skella kjötinu á pönnuna. „Fyr-
irgefið þið, ég gleymdi mér alveg,“
segir hann. „Yfirleitt fæ ég aldrei að
borða forréttinn þar sem að ég er
fastur í eldhúsinu.“
Laxinn bráðnar í munni, feitur og
ljúffengur, og sinnepssósan gefur
ögn bita. Vínið, Montes Alpha
Chardonnay, nær þó að renna saman
við réttinn. Ég spyr Sigga út í upp-
skriftina og hann segir þetta vera
fastan lið á matarborðinu heima hjá
þeim á aðfangadag. „Bæði er hann
mjög góður og einnig er það alltaf
kostur að vera með forrétt sem er til-
búinn fyrirfram. Það er nóg annað að
gera í eldhúsinu þennan dag,“ segir
Siggi og Svala bætir við að það sé nú
ekki síst vegna þess að aðfangadagur
fari oftar en ekki í það að gefa fólki
um allt land ráð. „Fólk sem kemur til
okkar með pakka hristir nú bara yfir-
leitt hausinn þegar það sér hvað er í
gangi. Einu sinni kom til dæmis fyrir
að það hringdi kona, húsmóðir í vest-
urbænum, sem var eyðilögð vegna
þess að hún hafði gleymt að taka út
gæsimar úr frysti. Siggi var úti með
pakkana þegar hún hringdi en það
fyrsta sem hann gerði þegar hann
kom heim var að svara þessu símtali.“
En við Siggi erum komnir aftur
Sælkerinn
Blá mynd afdraumi
DRAUMSTAFIR/Kristjáns Frímanns
GEIMFARAR segja að jörðin sé blá
að sjá úr geimnum og kalla hana
bláu plánetuna. Erlendir ljósmynd-
arar sem koma hingað tala um sér-
staka bláa birtu yfir landinu sem sé
ríkjandi yfir aðra liti ljóssins, og það
þýði aðrar stillingar á tæki þeirra
hér. Þessi blámi plánetunar vitnar til
vitræns eðlis og birtan bláa yfir
landinu vottar andlegt eðli eyjunnar
og þeirra krafta er hana hýsa. En
blái litur litrófsins hefur löngum þótt
túlka andlegar hliðar tilverunnar og
talinn vitna um vitrænan tilgang,
þeim er í hann sækti. Hann hefur því
verið notaður sem tákn hugsunar og
huglægra athafna, sem merki fram-
sækni og frelsis ásamt mítunni um
dulrænan tilgang og dularfullan,
jafnvel göldróttan. Draumurinn spil-
ar á þessa þætti í leikmyndagerð
sinni þar sem bláa litnum er ætlað að
túlka hlutverk sálar, vitundar og
æðri veruleika á draumasviðinu. Þar
spila tónar blámans margþætt hlut-
verk, bæði aðal og auka. Liturinn er í
mörgum gervum, frá Ijósi í vatn og
yfir í fast form, lifandi sem dautt og
litrófið fer frá grænbláum, næstum
hvítum lit yfir í dimm bláan lit og
lilla. Þá er blái liturinn ímynd fjar-
lægða, rýmis, kulda og eimanaleika,
enda mikið notaður í tónlist ein-
manaleikans, Blues. Þessi fjarræna
bláa litarins og svali hentar vel í
þeim draumum sem túlka vanmátt
dreymandans gagnvart umhverfi
sínu og tilfinningum. Hann er átaka-
mikill á sviði sálarinnar, þar sem
hann notar ýmis brögð til að túlka
hlutverk sitt, svo sem í þessu dæmi:
„Mig dreymdi að ég kom að ný-
byggðu húsi og var enn vinnuhurð
fyrir útidyrum, er ég opnaði birtist
ljósblár gangur og ég gekk inn, ég
hélt inn ganginn og skyndilega fóru
veggirnir að rifna og út fossaði tært
vatn.“
Aruteiknarar og meistarar í and-
legum fræðum sjá hjúp um líkamann
í mismunandi litum sem þeir kalla
áru. I fræðum þeirra kemur fram að
blái liturinn sé meira áberandi en
aðrir litir í árum íslendinga og því
má segja að við séum blá mynd af
draumi á bláum grunni.
Draumur Valrúnar
Ég er að passa systkini mín, þau eru
inni í herbergjunum sínum og ég var
að elda „bráðinn ost í potti“ sem var
alltaf nærri þvi soðinn uppúr. Svo
ætla ég að kíkja á börnin út um
gluggann sem var eins og risgluggi
með tveim hlerum. Þeir voru upp á
gátt og fótin mín út um allt. Ég
hrökk við, því ég var viss um að þau
hefðu stokkið út um gluggann og
væru dáin. Ég fer að gráta og lít svo
niður, þá liggja þau á grasinu og eru
bæði dáin, eldrauð á hálsinum en ég
sé ekkert blóð og þau eru eins og litl-
ar dúkkur. Svo koma pabbi og
mamma og þegar þau sjá mig grát-
andi verða þau bálreið og hreyta í
mig: „Hvað kom fyrir?“ Þau líta út
um gluggann en fara ekki að gráta,
heldur gargar mamma á mig ,Af
hverju leistu ekki til þeirra! Varstu
svona löt að þú gast ekki farið til
þeirra?" Svo. fór ég að hugsa „þegar
ég eignast barn ætla ég ekki að vera
með svona glugga." Svo hélt ég áfram
að gráta. Þá öskrar mamma á mig:
„Þetta er allt þér að kenna.“ Ég hleyp
grátandi niður og fer í blá/gulu
úlpuna hans pabba og bláar regn-
pollabuxur, þvi ég ætlaði út og koma
aldrei aftur. Þá kemur mamma og
gargar ,já, farðu bara og komdu ekki
fyrr en á morgun, þetta er allt þín
sök.“ Ég fór út á götu og sá pabba í
eldhúsi með einni eldavél; hann fór
líka að kenna mér um. Ég hleyp í
burtu og hendi mér í snjóinn og græt.
Allt í einu labbar mamma framhjá
með dána bróður minn sér við hönd.
Það var eins og hann væri bara sálin,
hvítur og mjúkur. Ég greip í hönd
hans og sagði „ég elska þig“. Hann
tók utan um mig og sagðist elska mig.
Ráðning
Draumurinn lýsir miklum áhyggj-
um og vanlíðan sem virðist fylgja
íverustað (húsið með risglugganum)
þínum og atvinnu (passa). Áhyggj-
umar snúast um að þú standir þig
ekki í því starfi sem þú sóttir stíft
(osturinn í pottinum) að sinna og ráð-
ir ekki við aðstæðumar (gast ekki
fylgst með bömunum). Þessar að-
stæður virðast þér erfiðar og það er
ekki þín sök. Vanlíðanin (bömin dóu)
senr veldur þessari nagandi óvissu
um eigið ágæti í starfi virðist utanað-
komandi (öskrað á þig) og gerir það
að verkum að þig langar mest að
hætta og fara, en á sama tíma finnst
þér þú ekki geta svikið sjálfa þig og
þínar ákvarðanir. Það sem þú gerir í
draumnum er að yfirfæra vanmátt
þinn og áhyggjur (ásamt löngunum)
á aðstæður sem þú þekkir (fjöl-
skyldu) til að átta þig á raunveruleg-
um aðstæðum og geta unnið úr þeim
á réttan hátt.
Draumur „Óma“
Mig dreymdi frelsarann Jesúm
Krist. Ég sá hann í sjónvarpinu og
það var sagt að sjónvarpssendingin
næði yfir alla jörðina. Hann var með