Morgunblaðið - 21.06.1998, Qupperneq 36

36 SUNNUDAGUR 21. JÚNÍ 1998
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
ELÍNBORG PÁLÍNA
ÓLAFSDÓTTIR
OG SVEINBJÖRN
JÓNSSON
+ Elínborg Pálína
Ólafsdóttir var
fædd að Brimnes-
gerði við Fáskrúðs-
Qörð 14. júní 1906.
Hún lést í Seljahlið
9. júní síðastliðinn.
Faðir hennar var
i Ólafur Finnboga-
son, f. í Brimnes-
gerði 5. ágúst 1863,
d. 24. maí 1935.
Móðir Elínborgar
var Sigríður Ingi-
björg Bjarnadóttir,
f. á Héraði 9. mars
1868, d. 27. janúar
1942. Ólafur og Sigríður voru
systkinabörn. Ættir þeirra eru
frá Hallgrími skáldi og hrepp-
stjóra á Stórasandfelli og að ein-
um þriðja frá Indriða Ásmunds-
syni, bónda á Borg í Skriðdal.
Ásmundur langafi þeirra var
bróðir séra Ólafs Indriðasonar
prests á Kolfreyjustað, föður
■ þeirra Páls skálds og Jóns
Ólafssonar ritsljóra. Bjarni Ás-
mundsson móðurafi þeirra var í
beinan karllegg kominn frá séra
Bjama Gissurarsyni sem kvænt-
ur var Guðrúnu, dóttur séra
Einars Sigurðssonar í Heydöl-
um, og vom þeir Bjami Gissur-
arson og Stefán Ólafsson systra-
synir. ðlafur og Sigríður áttu
ellefu böm og er nú eitt eftirlif-
andi, Ólöf Sigurrós sem býr á
Neshaga 7 í Reykjavík. Ólafur
« átti son er Ágúst hét sem var því
hálfbróðir Elínborgar.
Elínborg giftist Sveinbirni
Jónssyni 1930. Sveinbjörn var
„Við kveðjum þig móðir með
söknuð og trega og minnumst þín
ætíð um ókomna tíð, fyrir ást þína,
umhyggju, hlýhug og bænir, að
bömin þín öll ættu enn stundirnar
saman, svo böndin enn styrktust á
ný. Þínar bænir við heyrðum,
skildum og munum og við munum
leitast við að hlíta því.“
Kæra móðir, þjáningunni er lok-
ið og vonandi opnast þér þeir
fæddur í Drápuhlíð í Helgafells-
sveit 2. maí 1904. Hann andaðist
í Seljahlíð 1. september 1997.
Elínborg eignaðist fimm börn,
þau Hauk, Sigríði, Amar Ás-
geir, Ernu og Bjarna. Eigin-
kona Hauks er Margrét Guð-
jónsdóttir og eiga þau fímm
börn. Eiginmaður Sigríðar var
Árni Kristjánsson, en hann and-
aðist 29. maí 1991. Þau eignuð-
ust tvö börn. Arnar Ásgeir and-
aðist 1933. Eiginmaður Ernu er
Halldór Friðriksson og eiga þau
fjögur börn. Bjarni andaðist 11.
febrúar 1996 en hann kvæntist
Maríu Tómasdóttur og eignuð-
ust þau þijú börn. Elínborg bjó
á Hvanneyri í Borgarfirði,
Hveragerði, Eyrarbakka og
Saltvík á Kjalarnesi, en lengst
af ævinnar bjó hún í Reykjavík
og síðasta áratuginn í Sólheim-
um_38.
Útför Elínborgar fór fram í
kyrrþey.
björtu heimar sem þú trúðir á. Með
kæm þakklæti fyrir aðhlynninguna
og verndarhöndina.
Eiginmaður Elínborgar, faðir
okkar, Sveinbjörn Jónsson, lést
fyrir rúmum átta mánuðum eða 1.
september 1997. Lengst af bjuggu
þau, foreldrar okkar, í Sólheimum
38 í Reykjavík og þangað leita
minningarnar nú.
Það var mjög gestkvæmt í Sól-
t
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
vinarhug vegna andláts og útfarar elskulegs
föður okkar, tengaföður og afa,
HALLDÓRS RAGNARS HELGASONAR
Jakobína Guðjónsdóttir,
Valgerður Morthens,
Hreggviður Óskarsson,
Ingibjörg Magnúsdóttir,
Friðgeir Jónsson,
Júlíus Júlíusson
og barnabörn.
prentara,
Kóngsbakka 11,
Reykjavík.
Ragnar Örn Halldórsson,
Stefán Þröstur Halldórsson,
Hafdís Guðný Halldórsdóttir,
Hafliði Þórður Halldórsson,
Bryndís Sigríður Halldórsdóttir,
Arndfs Auður Halldórsdóttir,
t
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vin-
arhug, við andlát elsku mömmu minnar,
tengdamömmu og ömmu,
SIGRÍÐAR ÓLAFSDÓTTUR,
er lést 3. júní síðastliðinn.
Sérstakar þakkir til sr. Sigfinns Þorleifssonar
og starfsfólks skurðdeildar 6-B á Sjúkrahúsi
Reykjavíkur, fyrir einstaka umhyggju og hlý-
hug í hennar garð.
ingunn S. Ólafsson, Hannes J.S. Sigurðsson,
Rebekka Hannesdóttir,
Jóhann Benedikt Hannesson.
heimum 38, við öll tækifæri, tylli-
daga sem aðra daga og ekki þurfti
ástæðu til, fólk bara datt inn, enda
var það þeim ljúft að taka á móti
fólki og þau nutu þess svo sannar-
lega enda allir alltaf hjartanlega
velkomnir og öllum leið vel í návist
þeirra. Þeim var annt um fjöl-
skylduböndin, frændfólkið, vinina
og kunningjana og þau lögðu sig
fram um að fólk kynntist og hittist,
helst reglulega, og var þá ættar-
mótið oft nefnt. Og þau höfðu
áhyggjur af því, að þegar þau væru
öll, hættu bömin að hafa samband
og sjást og þau báðu þess að svo
mætti aldrei verða. Þessar áhyggj-
ur voru ekki að ástæðulausu, því
þegar líða tók og nánir sem aðrir
hurfu á braut, fækkaði fundum í
Sólheimum 38, og nú, verða þessir
fundir ekki fleiri, og er eftirsjá í
því, því ekkert tekur við, getur það
ekki. En við þökkum alla samfund-
ina og einstaklega góð kynni með
virðingu.
Í.Guðs friði.
Haukur Sveinbjarnarson,
Sigríður Sveinbjarnardótt-
ir, Erna Sveinbjörnsdóttir.
Tengdafaðir minn, Sveinbjörn
Jónsson, útskrifaðist sem búfræð-
ingur frá Hvanneyri, en þar
kynntist hann lífsförunaut sínum
Elínborgu Olafsdóttur. Þau gengu
í hjónaband 1930 og höfðu verið
gift í tæp 70 ár, þegar Sveinbjörn
lést 1. sept. sl. Þau voru einstak-
lega samrýnd hjón og lifðu í ást-
ríku hjónabandi. Ef hægt er að
tala um fullkomið hjónaband voru
þau a.m.k. mjög nálægt því. Ein-
stakt samband var ekki einungis á
milli þeirra og barnanna, heldur
héldu þau mjög nánu sambandi við
allan sinn frændgarð og var Elín-
borg oft upphafsmaður að því, að
fjölskyldan og skyldmenni hittust.
Þau voru einstaklega gestrisin og
góð heim að sækja og svo rammt
kvað að, að ekki mátti læsa útidyr-
unum á heimili þeirra, þar sem
það gæti orðið til trafala fyrir
gesti, og þau misst af fólki, vegna
þess að ekki hefði heyrst í dyra-
bjöllu.
Sveinbjöm og Elínborg voru
miklir náttúruunnendur og nutu
þess að ferðast um landið, sem þau
gerðu mikið af. Vestfirðir voru í
miklu uppáhaldi, en þar var Svein-
björn fæddur og uppalinn og átti
þar mörg náin skyldmenni og vini.
Allt fram á níræðisaldur þótti
sjálfsagt á góðviðrisdegi að aka
austur til Þingvalla eða jafnvel
austur að Skógum undir Eyjafjöll-
um. Það má segja að með fráfalli
Sveinbjörns hafi lífslöngun Elín-
borgar horfið og hún þráði hvíld-
ina, og að hitta eiginmann sinn og
syni, sem biðu hennar fyrir hand-
an.
Að leiðarlokum vil ég þakka
þeim alla þá umhyggju og ástúð
sem þau sýndu okkur hjónunum og
börnin okkar minnast þein-a með
þakklæti, fyrir allar þær góðu

£
%
K £
Þegar andlát
ber að höndum
Útfararstofa kirkjugarðanna ehf.
Sími 551 1266
Allan sólarhringinn
stundir og rausnarskap, sem þau
sýndu þeim.
Megið þið hvfla í guðs friði.
Halldór Sturla Friðriksson.
Vertu Guð faðir, faðir minn,
í frelsarans Jesú nafni.
Hönd þín leiði mig út og inn
svo allri synd ég hafni.
(Hallgr. Pét.)
Ég stend uppi í rúminu hennar
ömmu minnar, hún er að klæða
fjögurra ára telpuna og þegar hún
hefur lokið versinu signir hún mig á
brjóstið og ég lyfti höndunum eins
hátt og ég get svo hún geti fært mig
í hreinan nærbolinn. Nú veit ég að
það fer að koma að því skemmtileg-
asta því þegar ég er orðin alklædd
fer hún alltaf með versið:
Nú er ég klæddur og kominn á ról.
Kristur Jesús veri mitt skjól.
I guðsóttanum gef þú mér
að ganga í dag, svo líki þér.
(Höf.ók.)
Þegar ég er á leiðinni út yfír í
hinn enda hússins þar sem ég bý
með mömmu og pabba, velti ég því
fyrir mér hvernig standi á því að
hún amma þekki hann Jesúm
svona vel, hún hlýtur að hafa hitt
hann. Stundum talar hún við hann
þó að ég sjái hann hvergi og hún
kallar hann svo oft vininn sinn.
Skrýtið hvað hann er góður vinur
hennar þó að systkini hennar fjög-
ur sem henni þótti svo óskaplega
vænt um hafi farið til hans, og hún
sem saknar þeirra svo mikið, Sig-
urrósar eldri, Lovísu, Sigurðar og
Ásgeirs, sem fóru öll um tvítugs-
aldur. Og þegar Lovísa systir
hennar dó, aðeins tuttugu og eins
árs gömul, sagðist amma hafa grát-
ið svo mikið, að hún var orðin viss
um að hún gæti aldrei hætt. Skyldi
Jesús hafa huggað hana? Ég ætla
einhvem tíma að spyrja hana
ömmu mína meira um Jesúm sjálf-
an, en ekki bara bænirnar og öll
versin sem hún kennir mér.
Þetta er ein af fyrstu myndun-
um mínum af henni ömmu minni,
og það er mesta furða hvað hún er
skýi’ þó að það fari að nálgast 50
ár síðan. Og þegar ég fletti
myndabók huga míns eru það allt
fallegar myndir. Amma og afi með
börnin sín þrjú, Hauk, Ernu og
Bjarna, í sama húsi og við mamma
(Sigga, dóttir þeirra) og pabbi í
Drápuhlíðinni fyrstu átta ár ævi
minnar. Þetta var ein stór fjöl-
skylda, yngsta barn þeirra aðeins
átta árum eldra en ég. Þarna
bjuggum við í hvor fjölskyldan í
sínum enda hússins sem afi
byggði. Lífið var ljúft og þarna
var alltaf fullt af syngjandi og
spilandi ungu fólki: píanó, harm-
onika, gítar, raddaður söngur og
æfingar ungra tónlistarskóla-
nema, sem áttu athvarf hjá ömmu
og afa um lengri eða skemmri
tíma. Hús ömmu og afa titraði oft
af tónlist og lífsgleði.
Þau voru um margt ólík amma
mín og afi. Afi (Sveinbjöm Jóns-
son) var hrjúfur Vestfirðingur af
Tröllatunguætt, sem hafði orðið að
berjast fyrir tilveru sinni frá unga
aldri í smalamennsku og bústörf-
um. Frá tíu ára aldri hafði hann
gengið vestfirsku fjöllin í öllum
veðrum og illa búinn, í hús-
mennsku hjá öðrum, því sem hann
0i^f0f#§0l#f0
s
1
I
5
I
5
‘DaCía
..ekM 6ara úCómabúð/
Fersk blóm og
skreytingar
við öll tækifœri
Opið til kl.10 öll kvöld
Persónuleg þjónusta
Fákafeni 11, sími 568 9120
2
1
2
1
3
|
3
tt§0l#l0§#Í0ttt
átti til að kalla þrælahald þess
tíma. Vestfirðirnir mótuðu hann og
hinar ákveðnu skoðanir hans hvort
sem var á stjómmálum eða öðru
fóra aldrei á milli mála. Og til að
leggja áherslu á orð sín átti hann
til að berja stórum hnefanum í
borðið. Þar var yfirleitt ekkert
guðsbarnahjal. En þannig var það
einmitt sem þau bættu hvort annað
upp afi og amma, sem hafði átt ör-
uggt skjól í Brimnesgerði á Fá-
skrúðsfirði með foreldram og stór-
um faHegum systkinahópi. Og enn
bregður upp mynd þegar systkinin
ganga til jólamessu út að Kol-
freyjustað, hvítur snjórinn marraði
undir fótum þeirra og Lovísa systir
þeirra lék í síðasta sinn á orgel
kirkjunnar. Amma minntist oft á
þann dásamlega frið sem þetta að-
fangadagskvöld hafði fært þeim.
Og þegar systkinahópurinn gekk
aftur út að Brimnesgerði var
tunglið fullt og þau sungu alla leið-
ina heim. Seinna, þegar sorgin
barði að dyram og skarð kom í
hópinn efldist kærleikurinn og trú-
in á almættið. Og þótt lífsævintýri
systkinanna sem náðu fullorðinsár-
um yrðu jafn ólík og þau vora
mörg, var eitthvert ósýnilegt band
sem tengdi þau svo sterkt og gerði
þau svo náin hvert öðra. Þegar
makar og börn komu til sögunnar
styrktust enn ættarböndin - allir
komu saman af minnsta tilefni. Það
var allt sameiginlegt hjá þessari
fjölskyldu og það var gott að vera
bam og fá að njóta.
En lífið vægir engum, ekki held-
ur ömmu og afa. Þriðja bamið
þeirra, Ai’nar, lést skömmu eftir
fæðingu. Það varð þeim einnig
þungt áfall að missa tengdason sinn
fyrir aldur fram og þegar Bjami
sonur þeirra lést snögglega fyrir
tveimur áram, aðeins 54 ára, var
sem strengur brysti. Og þá sem
fyrr átti amma meiri styrk en nokk-
ur annar, því hún átti fuUvissuna.
Það veganesti sem amma mín
gaf mér verður aldrei fullþakkað:
trú, von og kærleika til alls sem
Guð hefur skapað, virðingu fyrir
lífinu og ekki síður fyrir dauðanum.
Mannakornin sem hún átti til að
bjóða mér úr skálinni sinni vora
alltaf skilaboð sem hún skildi.
Hún er löng samveran okkar og
það er orðinn langur tími í mann-
heimum þegar árin era að verða
níutiu og tvö eða níutíu og þrjú eins
og þau voru orðin hjá afa mínum er
hann lést 1. september sl. Amma
mín var orðin svo þreytt, þreytt á
þessum ónýta líkama, eins og hún
sagði sjálf. Síðustu mánuði þráði
hún það heitast að fá að fara. Ég
veit að hún hefur þakkað Drottni
fyrir að leyfa sér að festa svefninn
enn fastar að morgni yndislegs sól-
ardags. Eins og allt annað sem Guð
gaf þótti henni svo undur vænt um
sólskinið og líklega hefur hún gert
nú eins og forðum daga í sumar-
húsinu sínu við Álftavatn: gengið á
móti morgunsólinni, signt sig og
þakkað Drottni. Því gleymdi hún
nefnilega aldrei. Ég sé hana stíga
inn í ljósið þar sem afi bíður með
útbreiddan faðminn og saman
dansa þau inn í eilífðina.
Guð blessi fallega minningu
ömmu minnar og afa og varðveiti
himneskar sálir þeirra.
Sigrún Elínborg Árnadóttir.
Nú er hún Ellý amma komin til
frænda en þess var hún búin að
óska allt frá því að hann fór, enda
bæði búin að lifa vel og lengi. Ég á
ótal minningar úr Sólheimum 38,
þar sem ég kom oft sem barn enda
var alltaf mjög gaman og gott að
koma til þeirra sem vora mér ávallt
sem afi og amma. Um leið og ég
kveð Ellý ömmu langar mig að
þakka henni fyrir allt.
„Hver minning dýrmæt perla að
liðnum lífsins degi, hin ljúfu og
góðu kynni af alhug þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf,
sem gleymist eigi, og gæfa var það
öllum, er fengu að kynnast þér.“
(Ingibj. Sig.)
Þín
Elísabet.