Morgunblaðið - 14.11.1998, Qupperneq 57

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
LAUGARDAGUR 14. NÓVEMBER 1998 5 7
■í.1
SÓLVEIG
HJÁLMARSDÓTTIR
+ Sólveig Hjálm-
arsdóttir fædd-
ist á Akureyri 23.
október 1951. Hún
lést á Fjórðungs-
sjúkrahúsinu á
Akureyri 7. nóv-
ember síðastliðinn
og fór útför henn-
ar fram frá Akur-
eyrarkirkju 13.
nóvember.
Ég kynntist Sól-
veigu Hjálmarsdóttur
sem nágranna mínum
hér í Drekagilinu og nemanda í
kennaradeild Háskólans á Akur-
eyri. Auk þess sat Sólveig deildar-
fundi kennaradeildar sem fulltrúi
nemenda og við gerðum margar
tilraunir til að leysa vandamál
deildarinnar með samtölum úti í
garði.
Sólveig skilur mikið eftir í kenn-
aradeild Háskólans meðal nem-
enda og kennara. Hún kom inn í
deildina með mjög mikla reynslu
úr gi-unnskólastarfi sem leiðbein-
andi og af ótal öðrum þáttum lífs-
ins og kom til okkar til að læra.
Það var einkum síðastliðinn vetur
sem ég kenndi Sólveigu, fyrst
námskrárfræði og síðar námsefn-
isgerð í félagi við annan kennara
þar sem Sólveig vann áhugavert
Internet-námsefni, Ljósið, fyrir
grunnskólanemendur. Þetta efni
er hægt að skoða með því að slá
inn slóðina http://www.unak.is/-
~k9625/NAMS.HTM Námskrár-
fræði er kennd með málstofusniði
og í því formi naut Sólveig sín.
Atorka hennar og innsýn urðu af-
ar eftirminnileg og það var ekki
síst áhugavert að Sólveig miðlaði
ekki bara af reynslu sinni, heldur
líka og raunar alls ekki síður úr
lesefninu. Hún var sérdeilis nösk á
að tengja saman aðalatriði í texta
og eigin reynslu og á þann hátt að
það studdi við þau markmið sem
fyrirfram höfðu verið sett hverri
málstofu. Sólveig kom ekki til okk-
ar til að afla sér réttinda, heldur
til að læra meira.
Mér er ljóst að fátækleg orð sem
þessi megna ekki að segja nema
brot af því sem skiptir máli og lýk
þeim því með því að votta Gunnari,
öðrum aðstandendum Sólveigar og
sameiginlegum vinum okkar inni-
lega samúð mína. Persónulega og
faglega sem kennari við kennara-
deild þakka ég Sólveigu hina stuttu
en lærdómsríku sameiginlegu veg-
ferð.
Ingólfur Ásgeir Jóhannesson.
í þá skoðun að láta
gott af sér leiða í til-
verunni. Þú varst lif-
andi eintak af því lífs-
viðhorfi, kjarkmikil og
huguð kona. Þakka
þér fyrir samfylgdina.
Verst finnst mér að
geta ekki orðið við
síðustu ósk þinni um
að ég kæmi til að
syngja yfir þér um
bláu blómin og litla
fuglinn. En mína
minningarathöfn held
ég fyrir sjálfan mig
víðsfjarri. Einn dag
mun ég koma og setja blóm á leið-
ið þitt. En hugur minn verður líka,
og ekki hvað síst, hjá Gunna eigi-
manni þínum, frænda og vini mín-
um sem hefur staðið sig svo hetju-
lega í þessari baráttu við hlið þér.
Og samkvæmt tímaplani þínu og
öllum áætlunum bíður þú okkar
Gunna, því hvað er dauðinn nema
dyr í hugum vina?
Öllum vinum og ættingjum þín-
um sendi ég mínar innilegustu
samúðarkveðjur.
Farðu í friði.
Þinn
Hörður Torfa.
Þeir vita það, sem tala mest um trúna,
að trú er von, og sá sem hana gaf,
hann gaf oss bifröst lífsins, ljettu brúna,
sem liggur yfir efans svarta haf
gaf hægindið oss hugann fyrir lúna,
í hálkum þankans traustan göngustaf; -
og þvi er hver einn bezt til ferða búinn,
ef bilar hann ei vonin eða trúin.
(Grímur Thomsen)
Elsku Solla,
Þessar ljóðlínur finnst okkur
lýsa þér hvað best, þegar við minn-
umst þess tíma sem við nutum með
þér og alls þess sem þú vaktir okk-
ur til umhugsunar um.
Þú varst uppfull af lífshamingju
og orku sem þú miðlaðir til okkar
bekkjarsystkina þinna, yngri og
óreyndari. Þar minnumst við sér-
staklega þeirra ófáu frásagna af
dóttursyni þínum Jóel sem var
augasteinn þinn. Einlægni þín,
geysilegur áhugi á skólastarfi
ásamt vilja til að bera hag nem-
enda fyrir bijósti, mun verða okk-
ur öllum hvatning um ókomna tíð.
Þín bíða nú verkefni á öðru tilveru-
stigi sem þú munt sinna af sömu
elju sem fyrr. Við þökkum þér
kæra vinkona fyrir góðar samveru-
stundir sem við munum varðveita í
hjörtum okkar.
Við sendum fjölskyldu og ástvin-
um öllum okkar innilegustu samúð-
arkveðjur.
Mikið var ég feginn að fá tæki-
færi til að kveðja þig. Að komast
upp á spítala og kyssa þig síðasta
kossinn. Það var erfitt en þú varst
sjálfri þér samkvæm, brostir til
mín stuttu brosi og sagðist vera
svo löt þessa daga. Það svar þitt
varð til að auka enn á virðingu
mína fyrir þér. Kímnina, hugrekk-
ið og gleðina léstu aldrei vera
fjarri þér allar okkar samver-
stundir í gegnum árin. Öðruvísi
þekkti ég þig ekki. Öðruvísi varstu
aldrei í mínum huga og öðruvísi
verður aldrei minningin um þig,
Solla mín.
Þegar þú sagðir mér einu sinni
söguna um eilífa vináttu okkar
þriggja, mín, þín og Gunna,
komstu mér á óvart og þú hafðir
gaman af hve ég var undrandi. En
við höfum þekkst í mörgum fyrri
lífum, sagðir þú. Síðan leistu djúpt
í augu mín og sagðist aldrei geta
gleymt þeim. Og svo fylgdi 'öng,
lífleg og skemmtileg saga um
indjánatilveru okkar og vináttu
fyrr á öldum. Og mikið gladdi sú
saga mig og hefur alla daga fylgt
mér síðan þá. Mér verður oft
hugsað til hennar og um leið þín.
Þín sem gafst mér dýpri merkingu
Bekkjarfélagar við
Kennaradeild HA.
Kveðja frá Háskólanum
á Akureyri
Sólveig Hjálmarsdóttir var á
þriðja ári í námi við kennaradeild
Háskólans á Akureyri þegar hún
lést langt um aldur fram sl. laugar-
dag. Hún reyndist deildinni nýtur
nemandi, stóð sig vel í náminu og
var fulltrúi nemenda á deildarfund-
um frá vori 1997 til hausts 1998.
Hefði hún lifað hefði hún lokið
náminu á komandi vori.
Sólveig var ekki einasta farsæll
nemandi heldur var gott að um-
gangast hana. Hún lagði gott eitt
til, lét smámuni ekki setja sig úr
lagi og var glaðlynd og spaugsöm.
Hún kom úr Hrísey þegar hún
ákvað að hefja nám í kennaradeild.
Hún hafði stundað tónlistar-
kennslu um nokkurra ára skeið
enda hafði hún menntast til þess.
En þar kom að hugur hennar stóð
til þess að ljúka almennu kennara-
námi. Þá hafði hún samband við
mig og ræddi vandlega námið og
stöðu sína við upphaf þess. Hún
lauk síðan hverjum námsáfangan-
um á fætur öðrum og nú í haust
átti hún að hefja síðasta árið. En
það átti ekki að verða.
Allan tímann sem hún stundaði
námið í kennaradeild glímdi hún
við þann sjúkdóm sem að lokum
dró hana til dauða, krabbameinið.
Við þær aðstæður er það í raun af-
rek að ljúka ströngu háskólanámi á
sama hraða og þeir sem ganga heil-
ir til skógar. Það þarf líka hugrekki
til að takast á við slíkt nám við að-
stæður hennar.
Að leiðarlokum vil ég fyrir hönd
kennaradeildar og starfsfólks Há-
skólans á Akureyri þakka Sólveigu
framlag hennar til deildarinnar,
skemmtilega viðkynningu og æðru-
leysi í dagfari sínu. Blessuð sé
minning hennar.
Guðmundur HeiðarFrímanns-
son, forstöðumaður
kennaradcildar.
Okkur hjónum brá mjög er
við fregnuðum andlát Sólveigar.
Þar fór góð kona langt fyrir aldur
fram. Við sáum hana síðast fyrir
tæpu ári þegar hún, ásamt Sig-
rúnu dóttur sinni og Jóel ömmu-
strák, kom í heimsókn til Húsavík-
ur, hress og glöð. Þá var kennara-
námið og söngnámið efst á baugi
hjá henni og bjartsýnin réð ríkj-
um. Við hjónin fluttum til Hríseyj-
ar árið 1991 og hófum störf við
skólann þar. Aður en langt um leið
gekk Sólveig til liðs við okkur og
áttum við gott samstarf næstu
fjögur árin. Henni lét einkar vel að
uppfræða börn því hún var kenn-
ari af Guðs náð. Með hlýju sinni og
þolinmæði laðaði hún nemendur að
sér og ástandið var orðið ansi
svart ef henni tókst ekki að sjá
einhvern broslegan flöt á málum.
Ekki var hægt að hugsa sér betri
vinnufélaga en Sólveigu. Aldrei
horfði hún í tímann þegar skólinn
var annars vegar og við hana var
alltaf gott að ræða ef eitthvað bját-
aði á.
Sólveig hafði mikla listræna
hæfileika eins og margt hennar
ættfólk. Hún lék skínandi vel, ef
því var að skipta, og hún hafði lokið
8. stigi söngnáms. Kunnátta henn-
ar kom sér alls staðar vel en þó
einkanlega úti í litlu Hrísey.
Sópraninn í kirkjukórnum var til
að mynda bæði bjartari og hærri
þegar hennar naut við.
Fyrir fjórum árum veiktist Sól-
veig mjög alvarlega og gekkst
undir miklar aðgerðir. Ekki var
annað að sjá en læknar hefðu
komist fyrir hina alvarlegu mein-
semd og lífið virtist brosa við. En
skjótt skipast veður í lofti. í sum-
ar, meðan nóttleysan ríkti á Norð-
urlandi, tók hið illkynjaða mein
sig upp aftur og nú varð ekki við
neitt ráðið. Þegar Sólveig virtist
hafa sigrast á veikindum sínum
innritaðist hún í Háskólann á
Akureyri. Hugur hennar hafði
lengi staðið til að ljúka formlegu
kennaraprófi. Námið var langt
komið, enda gekk það að óskum
og aldrei dugði neitt minna en
fyrsta einkunn. Þannig var Sól-
veig í einu og öllu.
Svo þegar ekkert virtist
framundan nema hlýir og fallegir
dagar var lífsbókinni skyndilega
lokað. Við stöndum eftir á strönd-
inni með söknuð í hjarta. En það er
huggun harmi gegn að minningin
um mæta konu verður ekki frá
okkur tekin.
Við vottum Gunnari, börnum
Sólveigar og öðrum ættingjum
hennar okkar dýpstu samúð.
Blessuð sé minning Sólveigar.
Einar Georg og Pálína.
Manstu Solla þegar ég var lítil?
Manstu þegar ég missti fyrstu
tönnina í Hrísey?
Manstu þegar þú og Gunnar
komuð að sækja mig, pabba og
mömmu úr ferjunni?
Manstu þegar ég og Gunnar fór-
um út með flugdrekann?
Manstu þegar ég datt niður stig-
ann og fékk marblett á nefið?
Vonandi manstu það.
Salka Eyfeld.
+
Ástkær eiginmaður minn, faðir, stjúpfaðir,
tengdafaðir og afi,
GEIR HAFSTEIN HANSEN
pípulagningameistari,
andaðist föstudaginn 13. nóvember.
Una Guðrún Jónsdóttir,
Rúna S. Geirsdóttir, Gylfi Pálsson,
Stefán Ingólfsson, Kristín ísleifsdóttir
og barnabörn.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar og
tengdafaðir,
EINAR SÍMONARSON
fyrrv. skipstjóri og útgerðarmaður,
Ránargötu 2,
Grindavík,
verður jarðsunginn frá Grindavíkurkirkju í dag,
laugardaginn 14. nóvember, kl. 13.30.
Sólrún Guðmundsdóttir,
Hjálmey Einarsdóttir, Halldór Leví Björnsson,
Sigurpáll Einarsson, Valgerður Ragnarsdóttir,
Helgi Einarsson, Bjarghildur Jónsdóttir,
Guðmundur Einarsson, Guðrún Halldóra Jóhannesdóttir,
Erling Einarsson, Guðbjörg Ásgeirsdóttir
og aðrir aðstandendur.
+
Hjartanlegar þakkir til allra þeirra, sem sýndu
okkur samúð og hlýhug við andlát og útför
föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
SIGURJÓNS G. ÞÓRÐARSONAR
vélstjóra.
Sérstakar þakkir fær starfsfólk Hrafnistu,
Hafnarfirði.
Guð blessi ykkur öll.
Helga Sigurjónsdóttir, Steingrímur Þorvaldsson,
Gróa Sigurjónsdóttir, Snorri Þorvaldsson,
Þórður Sigurjónsson,
Örn Sigurjónsson, Ingibjörg Gissurardóttir,
Sigþrúður Sigurjónsdóttir, Magnús Bjarnarson,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Einlægar þakkir til allra þeirra, sem sýndu
okkur samúð og hlýhug við andlát og útför
móður okkar, tengdamóður, ömmu og lang-
ömmu,
DAGMARAR PÁLSDÓTTUR,
Aðalgötu 5,
Keflavík.
Sérstakar þakkir til starfsfólks lyflæknisdeildar
St. Jósefsspítala í Hafnarfirði fyrir frábæra umönnun.
Páll R. Ólafsson, Gróa Hávarðardóttir,
Guðmundur V. Ólafsson, Ragnheiður Halldórsdóttir,
Róbert Ö. Ólafsson, Bára Sigurðardóttir,
Elín Guðbjörg Ólafsdóttir, Júlíus Bess,
ingólfur Ólafsson, Vilhelmína Pálsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.

+
Þökkum auðsýnda samúð og vinarhug við
andlát og útför ástkærs eiginmanns míns,
föður okkar, tengdaföður, stjúpföður, afa og
langafa,
ÓLAFS MAGNÚSSONAR,
Engihjalla 11,
Kópavogi.
Sérstakar þakkir til starfsfólks gjörgæsludeildar
Landspítalans og starfsmanna Kirkjugarða Reykjavíkur.
Jóhanna Jónsdóttir,
Bragi Ólafsson, Sigþrúður Bergsdóttir,
Ásta Þóra Ólafsdóttir, Ormur Helgi Sverrisson,
Jón Gunnar Harðarson, Erla Skarphéðinsdóttir,
Hrefna Harðardóttir, Kjartan Ólafsson,
Steinunn Harðardóttir, Níels Níelsson,
Guðmunda Magnúsdóttir,
Magnús Marteinsson,
afabörn og langafabarn.