Óðinn - 01.01.1923, Blaðsíða 15

Óðinn - 01.01.1923, Blaðsíða 15
OÐINN 15 heldur en þinni fylgdu för fram í gegnum Ualda dalinn". En þetta er seinasta erindið: „Veiti drottinn nokkrum náð, náð og sæld þú átt þjer vísa. 011 þín hyggja, alt þitt ráð æðri krafta leiðsögn prísa. Elsku mamma, mild og góð, mildur guð þig ennþá styrki. Fyrirgef nú lítið ljóð. Lífsins faðir mátt þinn yrki". Guð gefi henni gott æfikvöld. Jón Þórarinsson. Hannes Hafstein. Þegar þjóðmæringi þjakar skapadómur; sá er mann að mitti marmara líkan gerir: setur hugi hljóða, harmur sefa nístir. Er sem elding þrumu ofan úr heiðmörk komi. Alög þau, sem Urðar orði stundum fylgja, gervileika geta glóð á herðar bundið, ,þökk' hefur þverúð sýnda — ,þurrum tárum grátið' — Baldurs frænda og búið böl í lamasessi. Svo gat Hrólfi í Hleiðru hlaðið norna kyngi. Bragsnild Bjarkamála brast þann mátt, er dygði. Bog'list brugðist getur besta kappa og mesta, þeim sem eld með örvum óvin kann að senda. Hneit við hjartarætur hjör með sagareggjum hjálmgöfugum hersi; hálfum sigri rændi hertoga, sem hæfði hreinn og dreginn skjöldur, þeim er þjóð til handa þráði árbót mestu. Þegar byljir breiða blæju fyrir stjörnu, sól á sumri myrkvar, sál fyrir benrögn verður, harmur kremur hjarta: hrekkur allur fyrir vökumaður á verði, vaktina fær ei endað. Astmög guða getur gremi norna lostið honum á heljar þremi haldið fast í gisling — lyfjað lama og doða langan, þyngri en bana, garpi er fyrrum gerði gullin-sím' úr þoku. Ljóða lúðurhljómur, lýðhvöt nýrra hátta, milli fjalls og fjöru fór á stuðla kostum. Hannes Hafstein náði, hafði sjer á munni horn, sem Heimdall forðum heilög goðin sæmdu. Sorg í ,systurláti' sáði döggum hvarma. Aldamóta óður allra brúnum lyfti. Erfieldar brunnu yfir höfði Jóni. Sólskin kveikti í sölum ,sálmur yfir víni'. Þekti þyt í skógi þann er vori spáir, sólmánaðar sifji, svana frændi og þrasta, gullinhyrnda hirti hinumegin jarðar, vafurloga veröld, vötn í himinfjöllum. Heyrði gróður grasa goða lúðurvörður. — Hannes hugtún þjóðar heyrði gróa í fjarska. Situr nú í sorgum sjerhver von í landi. Sól er sigin undir svartan þokubakka. Fyrirliða föllnum, fleygum heim til dísa, þeim sem höfði hærri hinum gekk til Lögbergs: sendir sína kveðju sól á morgungöngu, ástúðleg, sem enn þá ,alt með kossi vekur'. Meðan drenglund dreymir dáð í fullum blóma heillavætta, er hefjast handa um dali og strendur: orkar sælu í svefni sjón, er vakinn þráði foringi, sem faðmur fósturjarðar vefur. Meðan morgundaggir móðir guðaveiga yfir ánganlendi íslands drjúpa lætur: knjerunn konungsættar, kominn af Braga stofni, undir ilmi úr grasi árdís hugnæm verndar. Meðan manndáð varir, mælska rökfim lifir, ást og yfirburðir, aðdáun og göfgi, gleði, glæsimenska, gróandi og hreimur, ,vilji, von og elja': verður bjart um Hafstein. Guðmunduv Friðjónsson.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.