Óðinn - 01.07.1932, Qupperneq 34

82
ÓÐI N N
Árni Björnsson
prófastur.
Sjera Árni var fæddur 1. ágúst 18G3. Voru
foreldrar hans Björn Sigurðsson bóndi á Tjörn
í Nesjum í Húna-
vatnssýslu og kona
hans Elín Jóns-
dóttir. Móðir hans,
Elín, var hin á-
gætasta kona, fríð
sýnum og gjörvi-
leg í allri fram-
göngu og gáfuð
vel. Föður hans
þekti jeg ekki, því
að hann dó meðan
sjera Árni var enn
í bernsku. Föður-
bróðir hans, hinn
mikli bændaskör-
ungur Árni Sig-
urðsson, bóndi á
Höfnum á Skaga,
tók hann að sjer 6 ára gamlan, ól hann upp
og kostaði hann til náms ásamt sonum sínum.
Hann kom í latínuskólann 1879 og stundaði nám
sitt af mikilli prýði og vann sjer vinsældir bæði
hjá skólabræðrum sínuni, kennurum og ýmsum
mætum mönnum í Reykjavík, sem urðu alúð-
arvinir hans upp frá þvi. Hann útskrfaðist úr
latínuskólanum með fyrstu einkum 30. júní
1885. Hafði hann þá mestan hug á að sigla til
háskólans í Khöfn, en ýmsar erfiðar kringum-
stæður um þær mundir ollu þvi, að hann fór
í prestaskólann í Rvík og útskrifaðist þaðan
sumarið 1887 og sótti þá um haustið um Reyni-
staðarklaustursprestakall. Prestskosningarlögin
voru þá nýlega komin og varð allhörð barátta
í söfnuðinum, og urðu meðhaldsmenn sjera
Árna hlutskarpari, og var honum siðan veitt
brauðið og fjekk hann aldursleyfi til að vígast.
Tók hann vígslu 16. nóv. sama haustið (1887).
Fór hann þá þegar norður og tók við brauðinu.
Brátt yfirvann hann allan kalan hjá þeim, sem
verið höfðu á móti honum við prestskosning-
una, og urðu margir þeirra æfilangir virktarvinir
hans síðan. Hann reisti bú að Fagranesi á
Reykjaströnd og bjó þar nokkur ár og var
móðir hans fyrir framan hjá honum. Hann tók
þar að sjer ungan bróður sinn, Björn Helgason,
af síðara hjónabandi móður sinnar, en hún var
þá orðin ekkja í annað sinn. Sigurlaug systir
hans kom þá og til hans og dvaldi síðan hjá
honum þangað til hún dó, 1928. Um það leyti
er hann varð prestur, misti sjera Árni bróður
sinn Pál, sem fórst með fiskiskipi fyrir sunnan
land; tók sjera Árni sjer þetta mjög nærri,
og eins það, að Björn bróðir hans dó
skömmu eftir 1890 ungur að aldri og efnilegur;
hafði sjera Árni ætlað sjer að setja hann til
menta. Um vorið 1894 brá sjera Árni búi á
Fagranesi og lluttist til Sauðárkróks, og gekk
samsumars að eiga ungfrú Liney Sigurjónsdótt-
ur frá Laxamýri. Varð hjónaband þeirra hið
Arni Björnsson.
hundurinn upp á stól, sem stóð við bollaskápinn, tók
pípu, sem lá á öskubakka, og sat með hana í öðru
kjaftvikinu í nokkrar mínútur og lagði hana svo aftur
á bakkann. Þetta gerði hann við hverja máltíð. Margt
fleira var skrítilegt við hund þenna. ]eg hef gleymt
hvað hann hjet. Hann varð óður og uppvægur, ef
hann heyrði Rússa nefnda. Ef hann vildi ekki jeta
það, sem skipstjórinn gaf honum, sagði skipstjórinn:
»Það er þá best að gefa Rússum það«. Þá keptist
hundurinn við að jeta, og þótt hann lægi og virtist
sofa, þá þaut hann upp með gelti og ólátum, ef jeg
sagði: »]eg held að Rússar sjeu uppi á þilfari*. En
hvaða hugmynd hann hefur haft, eða þetta orð hefur
vakið upp, var ekki gott að segja. Skipstjórinn kvaðst
ekki vita, hvernig á þessu stæði. Hundurinn varð
mjög hændur að mjer á leiðinni. Eftir 4 daga sigl-
ingu komum við til Leith. Þar lá skipið í 4 daga.
]eg var mikið í landi og kom oft í K. F. U. M., en
jeg var svo ónýtur að tala ensku, að jeg kom varla
orði upp.
í Edínaborg hitti jeg Árna Þorvaldsson og var
hann þar að stúdera ensku. Við vorum mikið saman
þessa dagana. Árni kvaðst vera fremur einmana, og
hafa fáa að tala við, nema helst í K. F. U. M. á
kvöldin. ]eg sagði að það væri hægur vandi í svo
stórri borg að ná í menn til að tala við. En Árni
kvaðst ekki hafa uppburði í sjer til að ávarpa ókunn-
uga. Svo gengum við eitt sinn niður Leith-walk. Þá
gekk þar á undan okkur ungur maður. »Best að
tala við þennan!* sagði jeg og hvatti sporið. Þegar