Dagblaðið Vísir - DV - 26.11.1994, Blaðsíða 29

Dagblaðið Vísir - DV - 26.11.1994, Blaðsíða 29
r+ LAUGARDAGUR 26. NÓVEMBER 1994 37 Sveinbjörn Reynisson og Asdis Stefánsdóttir við höfnina i Gautaborg. Þau voru búin aö biða lengi ettir kallinu þegar það loksins kom. Þýðingarmikið að fá íslenskan prest Þau Ásdís og Sveinbjörn segja það hafa þýtt gífurlega mikið fyrir ís- lendinga í Gautaborg að fá íslenskan prest þangað. „Það er bara verst að hann skyldi ekki koma fyrr. Það var alveg nauðsynlegt að fá prest hingað. Það koma upp ýmsar spurningar og vandamál. Þegar við komum hingað var enginn til að taka á móti okkur. Við höfðum aldrei komið hingað áð- ur og töluðum ekki málið og skildum ekki neitt. Við þurftum einnig að útvega okkur húsnæði þegar við komum út. Sem betur fer voru ís- lenskir læknar á spítalanum boðnir og búnir til að hjálpa okkur á allan hátt og það bjargaði málunum." Sveinbjörn og Ásdís eru á dagpen- ingum frá Tryggingastofnun ríkis- ins. „Það hefur gert mér kleift að vera hér hjfi Ásdísi og bjargað því að við höfum ekki þurft að selja ofan af okkur. Það hefur ekki verið hægt fyrir mig að starfa utan heimilisins því það hefur verið fullt starf að hugsa um Ásdísi og heimilið. Við erum ákaflega þakklát fyrir þetta framlag," segir Sveinbjörn sem er pípulagningamaður. Sveinbjörn getur þess að þegar Ásdís lá á sjúkrahúsi í London vegna rannsókna hafi þau orðið áþreifan- lega vör við að íslendingar búi við gott tryggingakerfi. „Mér virtist sem þarna væru olíufurstar frá araba- löndum sem gátu borgað og svo ís- lendingar. Þetta bitnaði á Englend- ingum og þess vegna voru sett lög um að þeir gengju fyrir." Stuðningurfrá öðrum hjartaþegum Áður en Ásdís og Sveinbjörn héldu til Svíþjóðar höfðu þau samband við hjartaþega heima á íslandi sem töldu í þau kjark og sendu þeim hlýjar kveðjur. Ásdís kynntist einnig sænskri konu sem fór í aðgerð á undan henni og veitti henni styrk. Fyrir aðgerðina var Ásdis með bláan litarhátt. „Við lágum saman í rannsókn þeg- ar ég kom hingað vorið 1992. Hún fór í aögerð í júlí sama ár en var reynd- ar nærri búin að missa af tækifær- inu. Hún var að hugsa um aö fara í sumarleyfisferð til Grikklands með manninu'm sínum en læknarnir sögðu henni að hún dytti út af listan- um þær þrjár vikur sem hún yrði í burtu. Hún hætti við ferðina sem betur fer því það kom kall á þeim tíma sem hún hafði hugsað sér að verafjarverandi,"greinirÁsdísfrá. Ásdís og Sveinbjörn fengu aðr hreyfa sig eins og læknarnir töldu óhætt, bæði til Noregs og Danmerk- ur. Þau urðu að skipuleggja ferðir sínar þannig að þau kæmust til baka í tæka tíð ef kallið kæmi og þau urðu alltaf að láta vita af feröum sínum ef þau fóru út fyrir Gautaborg. Ekki búinn að átta sig Núna eru um það bil þrjár vikur síðan Ásdís kom heim af endurhæf- ingarstöð sem er eins konar Reykja- lundur Gautaborgarbúa. Þar dvaldi hún í þrjár vikur að lokinni sjúkra- húsvistinni sem tók um fimm vikur. Sveinbjörn kveðst varla búinn að átta sig á því að Ásdís getur gert ýmislegt nú sem hún gat ekki áður og þarf ekki alltaf að fá aðstoö hans. „Þegar hún fór fyrst út að ganga með þjálfaranum á sjúkrahúsinu leist mér ekki á blikuna. Hjólastóllinn, sem hún hafði þurft að ferðast í utan- húss síðustu árin, var skilinn eftir og það var bara tekið strikið bak við einhverja blokk. Ég var efins um að hún kæmist til baka. Þjálfarinn vissi auðvitað hvað hann var að gera og Ásdís gekk hringinn í kringum spít- alann og blés ekki úr nös. En þegar við förum út að ganga hérna í ná- grenninu tek ég hjólastolinn með til öryggis og labba á eftir henni. Við notum stólinn bara sem innkaupa- kerru núna." Ásdís nefhir að hún hafi aldrei áður getað gengið og hitnað og svitnað. „Eftir aðgerðina fékk ég sams konar tilfinningu og pípari fær sennilega þegar hann hleypir heitu vatni á hús. Þetta var eins og heit flóðbylgja fram í tær og fmgur. Ég varð sjóð- andi heit. Ég hafði alltaf verið kul- sækin vegna lélegrar blóðrásar. í sumar þegar það var yfir 30 stiga hiti hér í Svíþjóð leið mér mjög vel þó allir aðrir væru að drepast úr hita. Það verður spennandi að sjá hvernig mér líður næsta sumar," segir Ásdís. Gætirhjarta þess sem gaf Hún er á sterkum lyfjum og þeim fylgja ýmsar aukaverkanir. Hún seg- ir þær þó smámuni í samanburði við nýttlíf. Ásdís leggur á það áherslu að hún og aðrir sjúklingar hefðu aldrei átt von um annað líf ef ekki væri til fólk sem gæfi líffæri. „Maður getur aldrei þakkað nóg aðstandendum sem gefa líffæri úr látnum ástvinum sínum. Maður verður bara að gera það í bænum sínum." Þau Ásdís og Sveinbjörn segjast viss um að það hljóti að vera erfitt fyrir aðstandendur að taka ákvörðun um líffæragjöf. Þess vegna væri æskilegt að þeir einstaklingar sem geta hugsað sér að gefa líffæri sín gangi með sérstök kort á sér. Ásdís fékk ekki að vita frá hverjum hún fékk líffæri. En hún kveðst stundum hugsa um að hún sé með hjarta úr annarri manneskju. „Ég hugsa þá um það á þann hátt að ég sé að gæta þess og að þannig lifi við- komandi á vissan hátt áfram." Með nýtt hjarta og ný lungu ætlar Ásdís á fjöll þegar fram líða stundir. „Við höfum farið mikið um ísland á jeppa. Næst verður hægt að taka skíði með í jeppann," segir hún. En fyrst ætlar Ásdís að fá sér snún- ing á þorrablóti íslendinga í Gauta- borg í vetur. „Það er gaman að finna hvernig þrekið fer vaxandi. Og ég verð í stöðugum líkamsæfingum næstu mánuði jafnframt því sem ég fer í tíðar rannsóknir." Ómetanlegur stuðningur Það verður einhver bið á því að þau Ásdís og Sveinbjörn komist heim til vina og vandamanna sem þau segja að hafi reynst þeim frábærlega. „Við vujum koma á framfæri þakk- læti vegna þess stuðnings sem við höfum fengið að heiman. Fjölskyldur okkar beggja voru reiðubúnar að gera allt fyrir okkur sem hægt var að gera og við höfum einnig fengið ómetanlegan stuðning frá vinum, læknum og prestinum hér. Maður sér kannski fyrst núna hvað maður hefur átt góða vini sem voru tilbúnir að fórna sér. Sumir komu hingað út og gerðu biðina auðveldari eins og systir mín sem var með mér fyrsta mánuðinn hér. Hún kom einnig daginn sem ég var skorin. Foreldrar mínir hafa allt- af komið hingað á afmæli mínu. Það hefur einnig fjöldi fólks hugsað vel til okkar og þegar allt var sem erfið- ast núna í kringum aðgerðina var margt fólk sem baö fyrir mér. Við höfum alls ekki verið ein að beijast." +
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.