Dagblaðið Vísir - DV - 26.11.1994, Blaðsíða 28

Dagblaðið Vísir - DV - 26.11.1994, Blaðsíða 28
28 LAUGARDAGUR 26. NÓVEMBER 1994 1 Ásdís Stefánsdóttir, hjarta- og lungnaþegi, hefur lagt hjólastólnum: Hún fékk nýtt líf í afmælisgiöf Ásdís Stefánsdóttir hefur fengið nýtt líf. Hún hefur lagt hjólastólnum og ætlar að fá sér snúning á þorra- blóti íslendinga í Gautaborg í vetur. „Ég var búin að segja læknunum að besta afmælisgjófin mín væri að fá nýtt líf. Ég gat ekki fengið betri gjöf," segir Ásuís sem varð fertug í ágústlok. Nokkrum dögum síðar fékk Ásdís, sem fæddist með hjartagalla, nýtt hjarta og ný lungu eftir margra ára bið. Klukkan var 7.40 þann 9. septemb- er þegar síminn hringdi heima hjá Ásdísi og eiginmanni hennar, Svein- birni Reynissyni, í Gautaborg. Þeim var sagt að koma strax til Sahl- grenska sjúkrahússins þar í borg. Stundin sem þau höfðu beðið eftir vfcr runnin upp. „Ég áttaði mig eiginlega ekki á þessu. Mér fannst ég nýsofnuð. Það var enginn tími til að velta þessu fyrir sér. Þetta gerðist svo snöggt. Venjulega er meiri tími til stefnu," greinir Ásdís frá. Líffærin sótt til Danmerkur Þau hjónin búa skammt frá sjúkra- húsinu og það var Sveinbjörn sem ók Ásdísi þangað um morguninn. Þau voru beðin að hafa hraðan á. Kall hafði komið frá Danmörku um að þar væru líffæri fáanleg og héldu læknar frá Gautaborg í flugvél til Danmerkur. Þegar komið var með líffærin til Gautaborgar var tilkynnt í útvarpinu að verið væri að flytja líffæri til Sahlgrenska sjúkrahússins og voru vegfarendur í umferðinni beðnir að taka tillit til þess. Tveir íslenskir læknar komu við sögu í atburðarásinni. Felix Valsson svæfingarlæknir var meðal þeirra sem sóttu líffærin til Danmerkur. Vígdís Hansdóttir svæfingarlækmr svæfði Ásdísi og hún var einnig læknir hennar á gjórgæsludeild. Klukkan 8.30 var Asdís komin á skurðstofuna. Sex klukkustundum síðar var hún komin á gjörgæslu- deUd. Feimin að líta í spegil „Þegar ég vaknaði sá ég að litar- hátturinn á höndunum var orðinn eðlilegur. Seinna færði Vigdís mér spegil. Ég þorði varla að líta í hann. Maður varð bara feiminn. Ég hafði alltaf verið blá en nú var ég komin með rauðar varir og rauðar tær. Þetta var stórkostlegt. Mér fannst þetta samt óraunverulegt og ég velti því fyrir mér hvort ég yrði ekki blá þegar ég vaknaði næst." Asdís fékk ekki mikinn tíma til hugleiðinga því endurhæfing hófst strax. „Það var nauðsynlegt til að koma nýju liffærunum af stað og ná upp þreki. í raun fannst mér ég alls ekki hafa kraft til þess en ég gerði auðvitað eins og mér var sagt að gera. Þetta var stíf dagskrá frá því snemma á morgnana og langt fram á kvöld." Daginn eftir aðgerðina var Ásdís látin fara fram úr. Á þrettánda degj gekk hún í stuðningsgrind fram í setustofu. En í millitiðinni hafði komið bakslag. Hún fékk sýkingu og Elísabet Jóhannesdóttir og Ásdís. Elisabet er búin að bíða í Gautaborg í eitt og hálft ár eftir hjarta og lungum. Ásdís ásamt systur sinni, Ölmu Valdísi Sverrisdóttur, skömmu eftir aðgerðina. var mikið veik í nokkra daga. „Þetta er tröppugangur. Það má alltaf reikna með bakslagi og það gerist yfirleitt. En þá er bara að taka á því," leggur hún áherslu á. í gegnum lífið á þrjóskunni Ásdís hefur alltaf tekið á hlutun- um, eins og Sveinbjörn eiginmaður hennar orðar það. „Ég held stundum að hún hafi komist í gegnum allt á þrjóskunni," tekur hann fram. Sjálf er Ásdís ekki frá því að það sé rétt. „Ég fæddist með gat á milli hjartahólfa og var skorin upp í Kaup- mannahöfn þegar ég var sex ára. Það tókst að laga eitthvað en ekki allt. Læknarnir gáfu móður minni alltaf bara tvö ár til viðbótar þegar rætt var um lífslíkur mínar og á unglings- árunum vissi ég hvernig staðan var. Ég ætlaði hins yegar að sýna þeim hvað ég gæti. Ég gat að vísu ekki gert allt eins og jafnaldrarnir og var ekki í leikfimi og sundi en ég.fékk að njóta mín þegar ég var barn. Eg renndi mér til dæmis á sleða eins og félagarnir en varð náttúrlega að fara upp brekkuna í mörgum áföngum. Félagar mínir reyndust mér vel. Þeg- ar það kom fyrir að utanaðkomandi krakkar stríddu mér vegna þess að ég var blá myndaði bekkuflnn minn varnarmúr í kringum mig." Lungun eyðilögðust Ásdís tekur það fram að hún hafi ekki þurft að vera frá skóla vegna fötiunar sinnar en hún var oft veik. Að loknu grunnskólanámi fór hún á húsmæðraskóla. Hún starfaði um skeið í Fríhöfninni á Keflavíkurflug- velli og einnig á bókasafninu í Garð- inum þar sem hún og Sveinbjörn eiga heimili. Bókasafnsstarfið reyndist þó of erfitt fyrir Ásdísi. Heilsunni fór að hraka. Seinna fékk hún hálfsdags- vinnu á símanum í Sparisjóðnum í Keflavík þar sem hún hafði unnið áður. Á þessum árum sótti hún einn- ig námskeið í fjölbrautaskóla. En þrek hennar minnkaði stöðugt þar sem lungun voru farin að eyðileggj- ast. Að sögn Árna Kristinssonar, hjartalæknis á Landspítalanum og læknis Ásdísar, var það í frum- bernsku hjartaskurðlækninganna þegar Ásdís var skorin í Kaup- mannahöfn. Læknarnir áttuðu sig ekki á fyrr en um seinan að hún var ekki bara með gat á milli forhólfa, sem þeir gerðu við, heldur einnig á milli slegla eða dæluhólfanna í hjart- anu. Sé ekki gert við slíkan galla á barnsaldri verður þrýstingurinn í lungnablóðrásinni sjö sinnum hærri en hann á að vera. Við það breytist æðaveggurinn í lungunum þannig að blóðið nær ekki súrefni úr innönd- unarloftinu. Þess vegna verða sjúkl- ingarnir bláir. Ábiðlista í London Árið 1989 fór Ásdís á biðlista fyrir hjarta- og lungnaþega í London. Hún beið heima og stundaði sína vinnu en fór í rannsóknir á sex mánaða fresti til London. Ásdísar segir að það hafi þó verið talið næsta vonlaust að komast í aðgerð í London vegna nýrrar reglugerðar sem takmarkaði aðgang. Þegar samningurinn milli heilbrigðisyfirvalda á Islandi og í Svíþjóð um líffæraflutninga var að komast í höfn var ákveðið að senda Ásdísi til Svíþjóðar. En um það leyti sem hún átti að fara, í janúar 1992, veiktist hún hast- arlega. Ásdís var með ígerð í höfði og lamaðist hægra megin. Hún var skorin og fresta varð Svíþjóðarför- inni um nokkra mánuði á meðan hún var að ná upp þreki aftur. Voru í verslun þegar kall kom Eftir um það bil hálfs árs dvöl í Svíþjóð kom kall frá sjúkrahúsinu um að komin væru líffæri frá Finh- landi. Við nánari rannsóknir kom í ljós að þau hentuðu ekki. „Við vorum í verslun og Sveinbjörn fleygði inn- kaupakerrunni út í horn. Ég var ró- legri og víldi að minnsta kosti borga vörurnar. En hann fékk að ráða og við keyrðum í flýti á sjúkrahúsið. Klukkan var þá um 4 síðdegis. Það var einnig kallað í annan sjúkling því ekki höfðu fengist nægar upplýs- ingar um líffærin áður en þau voru send til Svíþjóðar. Klukkan 9 um kvöldið var ljóst að líffærin hentuðu mér ekki. Þetta var spurning um vír- usa sem sumir eru með en aðrir ekki." Aðspurð hvort þau hafi ekki orðið fyrir miklum vonbrigðum segja þau. „Maður var kannski feginn að þurfa ekki að takast á við þetta en jafn- framt vonsvikinn yfir að hafa misst af þessu. En það var ágætt að fá smáæfingu. Og við glöddumst yflr því að einhver annar gat notið líffær- anna í staðinn." Eins og ein fjölskylda Biðin í Svíþjóö var löng og erfið. Það sem veitti stuðning í biðinni var hversu gott samband var á mílli ís- lensku sjúklinganna í Gautaborg. „Þetta hefur yerið eins og ein fjöl- skylda. Það er gott þegar maður er langt að heiman að geta farið í heim- sóknir til íslendinga. Þetta hefur ver- ið hálfgerð útlegð en við höfum kynnst mörgu frábæru fólki," segja Asdís og Sveinbjörn. Þau hafa haft sérstaklega mikið samband við Elísabetu Jóhannes- dóttur, sem bíður eftir sams konar aðgerð og Ásdís, og mann hennar Torfa Einarsson. Elísabet og Torfi hafa beðið í Gautaborg í um það bil eitt og hálft ár. „Við Elísabet dundum okkur við ýmislegt. Við tókum til dæmis slátur sem við fengum sent að heiman og svo höfum við tekið þátt í laufa- brauðsbakstri hjá einum af íslensku læknunum. Við erum einnig báðar að læra á píanó hjá presti íslendinga í Gautaborg, séra Jóni Dalbú Hró- bjartssyni. Elisabet hafði lært áður en ég er svona að athuga hvernig nótumar líta út," segir Ásdís.- +
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.