Frjáls verslun - 01.02.1974, Qupperneq 23

Mogen Pogh, stjórnarformaður Austur-Asíufélagsins, heldur 'um
stjórnvölinn í einu stærsta og umfangsmikla verzlunarfyrirtæki
Danmerkur.
ÞEIR VERÐA AÐ VERA
LAUSIR OG LIÐUGIR
Stjórnarformaðurinn segir,
að það sé ekkert erfitt fyrir hina
ungu menn að neita sér um
hjónabandið, þar til þeir verði
25—28 ára. ,,Ef þeir vilja kvæn-
ast áður en þeir Ijúka fyrsta
tímabilinu erlendis, þá skilja
leiðir okkar. Það er skoðun okk-
ar, að ungir menn á aldrinum 23
til 25 ára eigi að vera lausir og
liðugir í leit að framtíðarstarfi
sínu. Ef þeir kvænast, þá eru
þeir of bundnir og við sendum
menn til svo afskekktra staða,
að þangað er ekki hægt að fara
með eiginkonur. Það er miklu
einfaldara fyrir þá að ferðast
upp á eigin spýtur.“
Einn þessara ungu manna,
Flemming Hvejsel, segir að
starfið krefjist svo mikils aí
þeim, að þeir hafi ekki tíma til
þess að ganga í það heilaga.
Hann sagði, að upphaflega hefði
sér verið skýrt frá hinum
ströngu reglum fyrirtækisins af-
dráttarlaust, og síðan verið
spurður um það, hvort hann
teldi sig geta hlýtt þeim. Hvejsel
segir, að sumir félaga sinna hafi
gefizt upp og hætt störfum til
þess að kvænast unnustum sín-
um.
EIGA AUÐVELDARA
MEÐ AÐ AÐLAGAST
UMHVERFINU
Pagh segir, að ókvæntir
menn, sem starfi erlendis, eigi
auðveidara með að aðlaga sig
staðháttum og nái betra sam-
bandi við fólkið á staðnum,
heldur en kvæntir menn. Hann
segir, að hinir ungu starfsmenn
fyrirtækisins, sem dvelji í þró-
unarríkjunum, nái oft betra
sambandi við landsmenn en aðr-
ir útlendingar, sem þar starfa.
Hann bendir einnig á það, að
nú kosti það tiltölulega lítið að
ferðast með flugvélum heims-
álfanna á milli og það auðveldi
unnustum starfsmanna Austur-
Asíufélagsins að heimsækja þá
stöku sinnum. Heragi ríkir ekki
innan fyrirtækisins að sögn
Valdemars Schmidts, aðalfram-
kvæmdastjóra, en strangar regl-
ur, sem ná jafnt til hinna háu
sem lágu.
DANIR HALDA UM
STJÓRNVÖLIN
í öllum skrifstofum og dótt-
urfyrirtækjum Austur-Asíufá-
lagsins eru Danir í aðalstöðun-
um, en landsmenn viðkomandi
ríkja í íiest öllum öðrum störf-
um. Dönsku starfsmönnunum er
fyrirskipað að koma fram er-
lendis, sem sannir fulltrúar Dan-
merkur og um leið að reyna allt
sem þeir geta, til þess að koma
vel fram við starfsmenn sína og
aðra landsmenn í löndum þeim
þar sem þeir starfa. Á nokkr-
um stöðum í þróunarríkjunum
starfrækir fyrirtækið iðnfyrir-
tæki, sem ekki skila hagnaði, til
þess eins að aðstoða viðkomandi
ríki; þar á meðal má nefna lönd
eins og t. d. Thæland, Burundi
og Rwanda. Fyrirtækið hefur
oft verið gagnrýnt fyrir að beita
gömlum gróðaaðferðum ný-
lendukúgara, en Pagh forstjóri
segir, að ef það væri rétt, þá
væri Austur-Asíufélagið ekki
lengur velkomið í þeim löndum,
þar sem það rekur útibú.
Austur-Asíufélagið hefur t. d.
haft viðskipti við Kína allt frá
aldamótum og nú þegar utan-
ríkisverzlun Kína er að marg-
faldast, þá hefur þetta athyglis-
verða danska fyrirtæki notið
talsverðra forréttinda í þeim
viðskiptum.
„Danmörk er lítið ríki,“ segir
Pagh, ,,og við höfum enga stjórn-
málalega hagsmuni í huga og
enginn grunar okkur um stjórn-
málalega græsku.“ í sumum
ríkjum skiptir starfsmannafjöld-
inn hundruðum eða þúsundum,
eins og t. d. í Nígeríu, þar sem
hann er 2500 manns, en þar af
eru aðeins 40—45 Danir. Pagh
segir, að vegna þess að kjarni
starfsfólksins séu Danir, þá „sof-
um við betur á nóttunni hér í
Danmörku,11 eins og hann orðar
það.
ftOKA
FV 2 1974
23