Morgunblaðið - 10.06.2001, Blaðsíða 31

um námsefni og kennsluhætti. Hrút-
leiðinlegir fundir auðvitað og enn
leiðinlegri ályktanir sem við lágum
yfir fram á nætur.
Í fimmta bekk hlakkaði ég til að
koma í skólann og finna á hverjum
degi miðann sem Palli Biering hafði
skilið eftir undir plötunni á sameig-
inlegu borði okkar daginn áður, nú
uppi á hanabjálka gegnt stiganum í
aðalstöðvunum. Svart blek á saman-
brotnum línustrikuðum smámiða
rifnum úr bók, skriftin há og svolítið
ankannaleg eins og oft hjá orðblind-
um, – ég man ekkert hvað stóð á nein-
um þeirra, enda var aðalatriðið að við
Palli skrifuðumst á, ekki hvað við
skrifuðum. Ég finn enn hlýja eftir-
væntinguna þegar ég strauk eftir
stálgrindinni undir borðplötunni og
fann miðann. Stundum var enginn
miði, – og þá var ekkert gaman í skól-
anum. Samt var Palli ekki kærasti, –
hann var vinur og miðinn var sönnun
á trúnaði.
Í fimmta bekk setti ÓMÓ okkur
það markmið að komast upp í núll í
þýsku. Ekki náðu allir því. Var það
þennan vetur sem Þoddi Gunnlaugs
og Kári Stef ætluðu að lauma í gegn-
um skólafund tillögu um að svipta
konur kosningarétti? Þetta hefði al-
veg eins getað farið í gegn, því fólk
hefur almennt lítinn áhuga á stjórn-
sýslulegum samþykktum. En ein-
hvern veginn kvisaðist þetta og fund-
urinn varð svo fjölmennur, – eða á ég
að segja fjölkvenntur – að það þurfti
að halda hann úti í portinu við Casa
Nova. Kvenherinn allur prýddur
heimagerðum barmmerkjum í fót-
spor Bríetar! og strákarnir máttu
þakka fyrir að fiður og tjara voru ekki
innan seilingar.
Rauði þráðurinn í skólalífinu var
auðvitað Tröð. Hvernig hélt þessi
staður lífi í svona mörg ár? Troðfullt
við hvert borð öll kvöld og yfirleitt
alltaf þegar maður kom þarna, en
fjárráð viðskiptavinanna takmörkuð-
ust við kakó á 25 kall. Einn bolla,
takk. Kristel gengilbeina gekk hart
eftir þessum kaupum, í svörtum þjón-
ustubúningi með hvíta smásvuntu og
leðurskjóðu fulla af lillabláum 25köll-
um. Á yfirborðinu var Tröð indælis
kaffihús í anda síns tíma, básar með
grófum viðarborðum og kálfskinns-
klæddum bekkjum, stórt hringborð í
einu horni og svo eitthvað af smærri
borðum úti á gólfi. Maður settist aldr-
ei við þau. Þarna ríktu nefnilega
strangar umferðarreglur og skipti
öllu hver sat hvar þegar maður kom
inn, og hreint ekki víst að það væri
laust pláss fyrir mann neins staðar,
þótt nóg væri af sætum. Það var ótrú-
legur áfangi í lífi okkar Dóru þegar
við settumst einar við borðið hægra
megin í horninu og Hjölli Sveinbjörns
kom inn í séníúlpunni og settist hjá
okkur. Áður en yfir lauk var borðið
yfirfullt. Okkar borð. Hann Hjölli ...
nagaði eldspýtu í rólegheitum, ef-
laust með aðkenningu af trjákvoðu-
eitrun og alveg ómissandi þótt hann
segði ekki orð öll þessi ár. Við vorum
vissar um að hann legðist í líkkistu
þegar hann kom heim úr skólanum og
risi svo jafnrór uppúr henni til að fara
í skólann aftur. Gáfum honum í stúd-
entsgjöf fullan stokk af hollustueld-
spýtum, og höfðum skrifað hvatning-
arorð á allar hliðar hverrar eldspýtu
Go on with your good work, boy!
Hverju vori fylgdi tregi, vissan um
að nú færi heill árgangur út, – færi að
heiman, dreifðist um hvippinn og
hvappinn, og sjálfsmynd skólans
breyttist alltaf í kjölfarið. Síðasta vet-
urinn minn í menntó var ég í sárum
eftir föðurmissi um sumarið. Með
sorgarband um hjartað. En tíminn
hélt áfram að flæða og nú var VI
bekkur A í I-stofunni, þeirri næst við
Salinn. Lítið gægjugat á grænni
hurðinni, þar sem stundum skein í
glyrnurnar á yfirkennara eða rektor,
örsjaldan einhverjum sem áræddi að
spyrja eftir einhverri bekkjarsystur-
inni. Þennan vetur féll Gunnar Nor-
land óvænt frá, uppáhaldskennarinn
okkar, mislyndur sjarmör sem
kenndi okkur ensku og ýmsa manna-
siði. Við elskuðum hann og um-
kringdum á óvenjulegri bekkjar-
mynd með skellihlæjandi kennara.
Guðni kjaftur tók við enskukennsl-
unni, oft skemmtilegur en hann beitti
sérkennilegum aðferðum. Þær voru
eflaust ekkert einsdæmi og höfðu við-
gengist lengi í þessum skóla og öðr-
um ámóta úti í heimi: að niðurlægja
nemendur og ráðast ekki alltaf á
garðinn þar sem hann var hæstur.
Þetta er ljótt og ekki vænlegt til ár-
angurs og í raun alveg furðuleg upp-
eldisaðferð. Ég vona að menn hafi
vanið sig af þessu síðan, – en ég er
ekki viss um það. Ragnheiður Torfa-
dóttir gerði þetta aldrei, fáguð og
klassísk í sinni latínukennslu. Ég hef
stundum spurt mig að því hvar maður
hafi lært eitthvað að gagni. Í mínu til-
felli held ég að bóknám hafi skilað ár-
angri á tvennum vígstöðvum: í setn-
ingafræði og stafsetningu utan skóla
hjá Katrínu frænku minni Thors og í
latínu hjá Ragnheiði Torfa. Hjá þess-
um konum lærði ég að greina. Allt
hitt gaf manni efnivið í heimsmynd en
ekki beint þjálfun í að hugsa. Í síðasta
tíma vetrarins bauð Ragnheiður okk-
ur út í Íþöku og kynnti fyrir okkur
Carmina Burana. Einn tími sem öllu
breytir.
Þennan vetur setti Herranótt upp
Lysiströtu í Háskólabíói, við vorum
margar vinkonurnar sem tókum þátt
og fullt af flottum strákum. Þarna
voru þeir báðir snillingarnir Jóhann-
es Ólafsson og Jón Bergsteins, hvor
öðrum fallegri, sannari og ljóðrænni.
Þetta var fjölmenn sýning með glæsi-
legum hópsenum sem Brynja Ben
leikstýrði af öryggi.
Svo lauk vetri með dimissjón og
upplestrarfríi í nóttlausri voraldar
veröld. Eina sem ég man úr prófun-
um er að ég kom upp í atviksorðum í
latínu. Ég hef aldrei skilið neitt í at-
viksorðum. Jú, ég man líka að ég
hafði ekki hugmynd um að man-of-
war þýðir herskip á ensku...enda líka!
Og svo var þetta allt í einu búið, stúd-
entsmynd af hópnum í Hljómskála-
garðinum og komið að okkur að tvíst-
rast út í buskann.
Hverjum hópi í MR finnst hann
auðvitað vera í aðalhlutverki í sögu
skólans. Þeir sem á undan fóru og eft-
ir komu mynda leiktjöld og eru stat-
istar koll af kolli í þessu gamla leik-
húsi þar sem hver árgangur á sinn
tíma.
Davíð Oddsson, Þórarinn Eldjárn og Hrafn Gunnlaugsson leggja á ráðin
veturinn 1968-1969. Gömlu myndirnar tvær með greininni eru úr bók Heimis
Þorleifssonar, Saga Reykjavíkurskóla, IV bindi.
Bókin er væntanleg í haust, en í hana
skrifa á milli 40 og 50 MR-stúdentar
og segja þar frá ýmsu skemmtilegu
og fróðlegu sem á daga þeirra dreif í
skólanum. Elsti stúdentinn, sem
skrifar í bókina, útskrifaðist árið
1930, en sá yngsti síðastliðinn
fimmtudag.
Ritstjóri bókarinnar er Sveinn H.
Guðmarsson, stúdent 1994, en útgef-
andi hennar verður Bókaútgáfan
Hólar.
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 10. JÚNÍ 2001 31
Víkkaðu sjóndeildarhringinn og veldu ferðir með markmiði
Til móts við framandi heima
Einstakar ævintýraferðir
Æ
vi
nt
ýr
am
en
ns
ka
•
Þ
ek
ki
ng
ar
le
it
•
L
an
dk
ön
nu
nFURÐUHEIMAR AMASÓN OG GALAPAGOS
• gistu meðal indíána í
Amasón
• upplifðu dulúð
regnskógarins
• njóttu töfra Andesfjalla
• hittu risaskjaldbökur og
bláfættar súlur á hinum einstöku Galapagoseyjum
Allt þetta og meira í ferð til Ekvador 7. ágúst – 2 vikur með
Ara Trausta Guðmundssyni: 60% afsláttur fyrir börn 7 – 12 ára:
NOKKUR SÆTI LAUS
ÆVINTÝRAEYJAN PAPÚA – NÝJA GÍNEA
• hittu Huli menn í
hálendunum
• upplifðu menningar-
lega margbreytni sem
á engann sinn líka í
víðri veröld
• njóttu stórfenglegrar náttúru og veðursældar
Fyrsta skipulagða ferð Íslendinga til Papúa – Nýju Gíneu
með Ingiveigu Gunnarsdóttir 25. október – 18 dagar með
viðkomu í Singapore:
AÐEINS 15 MANNA HÓPUR
Skólavörðustígur 38 • 101 Reykjavík • Sími: 511 40 80
Símbréf: 511 40 81 • Netfang: inga@embla.is
Veffang: www.embla.is
Einkaumboð fyrir Global Adventures á Íslandi