Morgunblaðið - 10.06.2001, Blaðsíða 37

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 10. JÚNÍ 2001 37
hver sem maður elskar veikist var-
anlega fari maður í alvöru að hugsa
um tilgang lífsins og sjá hvað maður
er í raun heppinn. Þær voru nú
margar stundirnar sem við áttum
saman ég, þú og amma. Við flettum
saman upp í Landabréfabókinni
þinni og skoðuðum löndin með
stækkunargleri, skoðuðum fjöl-
skyldumyndir og spiluðum ÓlafÓ-
lafsson eins og þú sagðir. Svo man
ég alltaf eftir því þegar ég var fimm
ára og þú útskýrðir fyrir mér hvað
stríð var. Þú teiknaðir hring á blað
og skiptir hringnum í þrennt og
færðir síðan línurnar til þess að sýna
mér hvernig menn vildu alltaf eign-
ast meira og meira með því að fá
stærri sneið.
Alltaf þegar við keyrðum saman
inn í Kópavog minntir þú mig á þeg-
ar við fórum saman heim úr brúð-
kaupsveislu mömmu og pabba.
Nú er þessu stríði lokið og þú hef-
ur fengið frið, elsku afi minn.
Ég mun alltaf vera stolt yfir því að
hafa fengið að vera afastelpan þín.
Þýtur í stráum þeyrinn hljótt
þagnar kliður dagsins.
Guð er að bjóða góða nótt
í geislum sólarlagsins.
(Ísl. þjóðlag.)
Sofðu rótt og guð geymi þig.
Þín
Gyða Rut.
Elsku afi minn. Mér finnst svo
leiðinlegt að þú sért dáinn. Þú varst
svo góður og hjálpsamur. Þú kennd-
ir mér svo margt skemmtilegt. Mér
fannst svo notalegt þegar ég sat í
faðmi þér. Það var svo gaman að
spila við þig og þú kenndir mér fullt
af spilum. Þú vildir alltaf fylgjast
með því hvernig mér gengi í skól-
anum og í íþróttum. Svo varðst þú
veikur og þá gátum við ekki spilað
eins oft en þá var gott að geta talað
saman. Þú fórst oft að hlæja af vit-
leysunni í mér og líka þegar ég gerði
skammarstrik en amma tók því oft-
ast alvarlega. Afi minn, núna get ég
ekki komið oftar í heimsókn til þín.
Ég á eftir að sakna þín sárt og þú
verður alltaf í huga mér.
Þín
Karen Birna.
Elsku afi, þú sem varst alltaf svo
góður. Þú varst svo duglegur að lesa
fyrir mig sögur. Þú varst alltaf til í
að spila við mig ólsen-ólsen þegar ég
var í heimsókn. Svo spurðir þú mig
hvort hænan væri búin að verpa og
ég mátti eiga það sem í hænunni var.
Þetta er bænin sem ég fer alltaf með
á kvöldin: Góði Guð, láttu afa líða vel
uppi á himni og láta hann vita að
hann er gullið í hjarta mínu. Vertu
með honum og haltu í höndina á hon-
um.
Þín
Bryndís.
„Rétt eins og velheppnaður dagur
endar í notalegum svefni, deyja þeir
hamingjusamir sem hafa varið lífi
sínu vel.“ (Leonardo de Vinci)
Elsku Hjálmar minn, eftir hetju-
lega baráttu við erfið veikindi síðast-
liðin þrjú ár, hefur þú kvatt jarð-
neska tilvist og fengið hvíldina.
Mikil gæfa var það fyrir ykkur
mömmu að hitta hvort annað og haf-
ið þið átt hamingjurík ár saman. Hjá
ykkur ríkti ætíð mikill kærleikur og
voruð samstiga í öllu sem þið tókuð
ykkur fyrir hendur.
Ég gleymi seint hringingunni frá
mömmu fyrir rúmlega átta árum
þegar hún spurði hvort við yrðum
upptekin um næstu helgi á eftir, þar
sem þið höfðuð ákveðið að ganga í
hjónaband og þið vilduð biðja Hall-
dór eiginmann minn og Jón föður
þinn að vera svaramenn. Athöfnin
var látlaus en yndislega falleg. Þessi
stund líður mér seint úr minni.
Eitt af því skemmtilegasta sem
þið mamma gerðuð var að ferðast.
Við hjónin höfum verið þeirrar
ánægju aðnjótandi að ferðast með
ykkur, þar á meðal ógleymanleg ferð
fyrir nákvæmlega tíu árum síðan
þegar við héldum upp á sextíu ára
afmæli mömmu. Farið var til Þýska-
lands og víðar. Margt var barið aug-
um í þessari ferð og var aðdáunar-
vert hvað þú varst fróður um staði
sem heimsóttir voru.
Hjálmar minn þú ert búinn að
vera okkur öllum yndislegur og allt-
af notalegt að vera í návist þinni.
Dætrum mínum Ingibjörgu Ástu og
Hildi hefur þú verið einstaklega góð-
ur. Alltaf gátum við leitað til þín með
stórt sem smátt, því allt lék í hönd-
unum á þér. Oftar en ekki hringdum
við að leita ráða og varla vorum við
búin að snúa okkur við þegar þú
varst mættur á staðinn. Elsku
Hjálmar minn, hjartans þakkir fyrir
allt. Minning þín er ljós í lífi okkar.
Hvíl þú í friði í faðmi Drottins.
Elsku mamma mín, megi Guð gefa
þér styrk til að takast á við sorgina
og söknuðinn. Innilegar samúðar-
kveðjur til Jóns föður Hjálmars,
skyldmenna og allra ástvina.
Birna Guðjónsdóttir.
Kær vinur er látinn langt um ald-
ur fram eftir harðvítuga baráttu við
illvígan sjúkdóm. Það er sárara en
orð fá lýst að fylgjast með þeirri bar-
áttu þar sem sjúkdómurinn hefur
betur að lokum þrátt fyrir góðan
vilja margra til þess að koma Hjálm-
ari til betri heilsu á ný.
Það var mikil hamingja þegar
tengdamóðir mín og Hjálmar fundu
hvort annað, hófu búskap og gengu í
hjónaband fyrir átta árum. Þau voru
bæði útivinnandi og keyptu saman
íbúð í Safamýri. Þeirri íbúð hefur
Hjálmar breytt mikið, þykir nú hin
mesta gersemi. Hjálmar var mikill
hagleiksmaður, það er sama hvað
hann tók sér fyrir hendur, allt var
jafn vel gert. Hann var mjög fram-
kvæmdasamur og viljugur að hjálpa
öðrum sem nutu góðs af hæfileikum
hans. Okkur hjónum hjálpaði hann
er við keyptum raðhús. Við ákváðum
að parketleggja að hluta hjá okkur,
þar kynntist ég frábæru handbragði
Hjálmars og fékk um leið ágæta til-
sögn.
Fyrir fimm árum síðan fórum við
hjónin, Hjálmar og Ingibjörg til
Kaupmannahafnar í tilefni fertugs-
afmælis míns. Ferðin var stórkost-
leg í alla staði, margir áhugaverðir
staðir heimsóttir og margt sér til
gamans gert.
Hjálmar var mikill áhugamaður
um góða tónlist, hafði unun af að
hlusta á íslenskar einsöngsperlur og
Álftagerðisbræður voru í miklu upp-
áhaldi hjá honum.
Hann gaf sér tíma við lestur góðra
bóka og var hann hafsjór af fróðleik
um menn og málefni. Við spjölluðum
oft saman og kom í ljós mikill áhugi
hjá honum um hluti sem honum
fannst að betur mættu fara í þjóð-
félaginu, forgangsraða mætti hlut-
unum öðruvísi. Hann hafði sterka
réttlætiskennd og sagði skoðanir
sínar umbúðalaust.
Það var í senn uppbyggjandi og
fræðandi að vera í návist Hjálmars,
þar leið manni vel.
Nú þegar Hjálmar er horfinn til
æðri heima, er ég þess fullviss að þar
fær athafnaþrá hans að njóta sín.
Eftir standa fjölmargar minning-
ar um góðan mann sem vildi allt fyr-
ir alla gera, þær minningar gleymast
aldrei.
Elsku Ingibjörg mín, þú stóðst
eins og klettur við hlið Hjálmars al-
veg fram á síðustu stundu, það var
honum mikils virði. Ég vil votta þér,
öldruðum föður hans og öðrum ætt-
ingjum mína dýpstu samúð.
Halldór.
Nú þegar Hjálmar hefur kvatt
þennan heim eftir hetjulega baráttu
við erfiðan sjúkdóm, sitja eftir hlýjar
og fallegar minningar um góðan
mann. Hjálmar og Ingibjörg amma
voru einstaklega samrýnd hjón og
lánsöm að hafa fundið hvort annað.
Á milli þeirra ríkti mikil ást og ham-
ingja.
Við erum þakklátar Guði fyrir að
hafa getað kvatt þig, elsku Hjálmar
okkar, áður en þú lagðist til hinnar
hinstu hvíldar. Það er okkur mikils
virði. Guð geymi þig og varðveiti.
Elsku amma okkar, megi góður
Guð styrkja þig í þessari miklu sorg.
Söknuðurinn er mikill en minning-
arnar um yndislegan mann lifa í
hjarta okkar, sem aldrei verða tekn-
ar frá okkur.
„Þegar þú ert sorgmæddur, skoð-
aðu þá aftur huga þinn, og þú munt
sjá, að þú grætur vegna þess, sem
var gleði þín.“ (K. Gibran.)
Ingibjörg Ásta og Hildur.
Trúðu á tvennt í heimi,
tign sem æðsta ber,
guð í alheims geimi
guð í sjálfum þér.
Vorið hefur tekið völdin, þótt oft
virðist skammt milli veldis vors og
vetrar. Sumarsólstöður eru á næsta
leyti, móðir jörð íklæðist sínum feg-
ursta skrúða, ýtir vetrarkuflinum til
hliðar, nóttin verður björt og loftið
ylhýrt og áfengt af angan gróandi
jarðar. Á þessum tímamótum og
daginn fyrir hvítasunnu, einnar
stórhátíðar kristninnar, kvaddi
Hjálmar Jónsson jarðneska tilveru,
máttur vors og veldi trúarinnar tók
hann í arma sína og flutti anda hans
og sál á annað tilverustig. Engum
sem til þekkti kom fráfall hans að
óvörum. Fyrir rúmum þremur árum
kenndi hann þess sjúkdóms sem
leiddi hann til dauða og þrátt fyrir
alla reynslu og þekkingu á sviði
sjúkdóma fengu læknavísindin ekki
rönd við reist.
Hjálmar var drenglundaður heið-
ursmaður, fágaður í fasi, traustvekj-
andi, svipurinn hreinn og þýður og
viðmótið vermdi því meira sem
kynnin urðu meiri, sérstaklega bón-
góður og naut ég þess nokkrum
sinnum. Hægt og hljótt gekk hann
vegi dyggðar og trúmennsku og var
vinur vina sinna.
Fyrir nær tuttugu og fimm árum
síðan kynntist ég Ingibjörgu Guð-
mundsdóttur sem síðar varð seinni
kona Hjálmars. Ingibjörg var þá gift
Guðjóni Kristinssyni og áttu þau
tvær dætur. Þau slitu samvistir.
Yngsti sonur minn og eldri dóttir
þeirra bundust tryggðaböndum og
gengu í hjónaband fyrir tuttugu og
þremur árum síðan. Það hjónaband
hefur verið farsælt og eiga þau tvær
dætur sem báðar eru myndarlegar,
duglegar og góðum gáfum gæddar.
Kynni mín og konu minnar af
Ingibjörgu voru bæði traust og
sterk og bar þar engan skugga á.
Ekki breyttust þessi kynni eftir að
hún giftist Hjálmari. Konu mína
missti ég í marsmánuði 1993 og hafa
þau bæði reynst mér frábærlega vel
og ekki síður en áður var. Hjálmar
var vélvirki að mennt og síðar vél-
virkjameistari. Hann átti heima í
Vestmannaeyjum en flutti til lands
eftir gosið og bjó fyrir austan fjall í
nokkur ár og vann að sinni iðn. Síðan
flutti hann til Reykjavíkur og átti
hér heima eftir það. Fyrri konu sína
missti hann úr krabbameini eftir að
hann flutti til borgarinnar. Þau áttu
saman tvö börn og einnig ól hann
upp son hennar sem hún átti áður en
þau kynntust.
Eftir að Hjálmar og Ingibjörg
giftust áttu þau saman góða daga og
nutu lífsins vel, en samleið þeirra
varð ekki lengri en rúm 13 ár þar af
10 ár með fulla heilsu. Þau keyptu
sér íbúð í Safamýri 42, vel hannaða
en í lélegu ástandi og þurfti margt
fyrir hana að gera. Íbúðin var fljót
að taka breytingum þegar Hjálmar
fór að taka þar til hendinni með
góðri aðstoð tengdasona Ingibjarg-
ar. Hjálmar lagði haga hönd á allt
sem hann kom nærri og sonur minn
naut þess að aðstoða hann við allt
sem hann gat enda bæði duglegur,
hjálpsamur og laginn. Hjálpsemina
fékk hann líka endurgoldna þegar
hannsíðar þurfti á aðstoð Hjálmars
að halda. Syni mínum þótti mjög
vænt um Hjálmar og voru þeir
tengdir sterkum vináttuböndum
eins og líka kona hans og dætur. Ég
veit að hans er sárt saknað af þess-
ari góðu fjölskyldu en minningin lifir
og ylurinn frá kyndli minninganna
eru glæður sem aldrei kulna. Ég
naut þess á vissum tímamótum í lífi
mínu að eiga þau sem gesti mína og
frá þeim á ég góðar gjafir sem ég
hefi fyrir sjónum mínum hvern dag
sem ég er heima, bæði á hillu yfir
skrifborði mínu og í glugga til hægri
handar við borðið.
Við Ásta konan mín nutum þess að
vera gestir þessara góðu hjóna og
hefi ég líka notið þess eftir að ég
missti hana. Gestrisni þeirra var frá-
bær, öll umgengni bar vott um
snyrtimennsku og vinarþel þessara
ágætu hjóna mótaði andrúmsloftið.
Hjálmari var margt til lista lagt.
Hann var m.a. ágætis kokkur og
steikurnar sem hann framreiddi
voru gómsætar og báðu mann að
borða sig. Þetta gerði hann sér til
gamans og af innri þörf en ekki
vegna þess að hann þyrfti þess því
Ingibjörg er snillingur í matargerð
og öllu sem að heimilishaldi lýtur.
Hjónaband þeirra var afar farsælt
og þau nutu samvistanna. Þau gættu
þess að lifa ekki um efni fram. Nýtni,
ráðdeild og fyrirhyggju höfðu þau að
leiðarljósi. Þau höfðu gaman af að
ferðast bæði innanlands og utan og
áttu gott með að gleðjast með góðum
félögum, félagslynd að eðlisfari,
glaðvær og reglusöm.
Nú er ég sem þessar línur rita ald-
inn að árum og minningarnar marg-
ar og misjafnar þegar litið er til baka
eins og að líkum lætur. En ástvinir
mínir og aðrir sem mér hefur þótt
vænt um hafa veitt mér besta vega-
nestið. Hjálmar og Ingibjörg eru
sterkir hlekkir í þeirri keðju. Nú er
hann horfinn fyrir aldur fram en ég
veit að minningin um hann mun vara
henni að eilífu. Háöldruðum föður
Hjálmars votta ég mína dýpstu sam-
úð og bið algóðan guð að veita hon-
um huggun og styrk í þungri raun.
Sorgarský byrgir okkur sýn á björt-
ustu dögum ársins, en öll él birtir
upp um síðir. Blessuð sólin, máttur
ljóss og lífs, mun leysa upp þoku-
böndin sem belta sig um miðjar hlíð-
ar. Afkomendum hans og ástvinum
sendi ég mínar innilegustu samúðar-
kveðjur og veit að minningin um
hann verður þeim ljós sem ekki
slokknar.
Að síðustu kveð ég þennan heið-
ursmann með ljóðlínum J.H. lista-
skáldsins góða:
Flýt þér vinur í fegri heim,
krjúptu að fótum friðarboðans
og fljúgðu á vængjum morgunroðans
meira að starfa guðs um geim.
Jakob Þorsteinsson.




   

   
  





  
 
      
 
 
    
!"
 !

!
  #

# 
 $ 
 
 ! "# $  %&'((  ) ## +'#%%#
+',## %
%  $  %%#

!- . +'#%&'((   )/ 0&# %#
1 , & +'#%&'((    0  %(/#%%#
+'#% 0# +'#%%# 2 #3 "(, %&'(( 
( # 45( +'#%%# 1 #& +'#%&'(( 
2 "%( )' 6 +'#%&'((  "  %%#
! #!- #  ! #! #!- #.



  
     
  


 


 


  

 !
    






  
"#$ ! 
%&"!


!' !&'
"&"!
  #% 

" ( #!
"  ) "#$ ! * "#&"!


+
"  
'  &"!

$

&# 
!   # 
!&"!

%

&# 
!  
!
+  !
&"!

" +
" 
* "#


" 
#%
,"

" 
"#$ ! -!# 
&"!

". 
'  &"!
/