Morgunblaðið - 27.10.2001, Blaðsíða 39

urfélagi Suðurlands á Selfossi. Heim-
ili sitt annaðist hún af miklum mynd-
arbrag. Hún var mikil hannyrðakona
og margur fallegur hluturinn prýddi
bæði hennar heimili og annarra ætt-
ingja og vina. Allt fram á síðasta dag
var hún að vinna handavinnu og ekki
eru margir dagar síðan hún var að
gefa mér góðar hugmyndir að
gluggatjöldum sem ég er að vinna að.
Á heimili þeirra Sigrúnar og Stef-
áns manns hennar var gestkvæmt,
enda þau hjón vinmörg og ræktarsöm
við vini og ættingja. Börnum sínum
var hún góð móðir og þeirra afkom-
endum góð amma og langamma, og
nutu þau umhyggju hennar á ýmsa
lund. Stefán veiktist þegar hann var
aðeins liðlega 60 ára. Sigrún annaðist
og studdi mann sinn í hans veikindum
af mikilli natni og umhyggju.
Sigrún var 17 árum eldri en ég
þannig að hún var orðin uppkomin
kona þegar ég man hana fyrst. Sam-
band okkar var þrátt fyrir þennan
aldursmun alla tíð mjög náið. Hún
studdi mig með ráðum og dáð og
reyndist hún mér oft sem önnur móð-
ir bæði á gleði- og sorgarstundum.
Tilfinningar sínar lét hún ekki alltaf í
ljós, en seinni árin sýndi hún þær þó
meira. Fyrir skömmu fór ég til út-
landa og var nokkuð óörugg, en sú
Guðsblessun og tilfinningahlýja sem
hún sýndi mér áður en ég lagði af stað
fylgdu mér alla ferðina. Sigrún hélt
góðri heilsu þar til fyrir rúmu ári og
hafði aldrei legið á spítala fyrr en hún
var 83 ára gömul. Það var hennar ein-
læga ósk að fá að halda eigið heimili
og geta séð um sig sjálf. Það gat hún
gert með góðum stuðningi barna
sinna og ættingja. Sigrún var með af-
brigðum fróð kona. Hún mundi allt
sem hún hafði lært og upplifað um
ævina og var gott að sækja í visku-
brunn hennar. Við áttum sameigin-
legt áhugamál þar sem ættfræðin er
og hef ég getað sótt margan vísdóm
til hennar, því hún var mjög fróð um
menn og málefni. Hún hélt reisn sinni
allt fram á síðustu stund. Þegar ég
kvaddi hana örfáum klukkustundum
fyrir andlát hennar sagði hún við mig
„Farðu varlega“. Ég þurfti þó aðeins
að keyra örfáa kílómetra heim. Þann-
ig var hún alltaf að hugsa um velferð
annarra.
Eftirlifandi systkini hennar þakka
henni samfylgdina og allt það sem
hún hefur verið þeim.
Elsku systir, Guð blessi minningu
þína.
Kveðja,
Guðrún og fjölskylda.
Það var alltaf svo ósköp notalegt að
heimsækja hana ömmu Sigrúnu.
Bökunarilmurinn mætti manni strax
úti á hlaði og þegar inn var komið úr
kuldanum í hlýjuna settist maður við
eldhúsborðið og fékk ávallt fram-
reidda mjólk og heitar pönnukökur,
kleinur eða kökur. Stundum jafnvel
gos og súkkulaði. Í heimsóknum hjá
ömmu var maður alltaf tekinn í full-
orðinna manna tölu, litið á mann sem
jafningja og maður virtist jafnvel
hafa stækkað örlítið að heimsókn lok-
inni. Í heimsóknunum var alltaf
spjallað um heima og geima og amma
hafði ávallt mikinn áhuga á öllu sem
maður var að gera á hverjum tíma.
Hún fylgdist vel með öllu allt sitt líf
og var með eindæmum minnug á alla
skapaða hluti. Eitt af því skemmtileg-
asta sem ég veit var þegar amma
komst á flug í að segja frá atburðum
úr uppvexti sínum á Eyrarbakka og
það var ótrúlegt hvað hún gat verið
minnug á minnstu smáatriði. Amma
notaði líka ansi mörg skondin orð í
sínum frásögnum sem ég ætla að
muna og segja börnunum mínum frá
síðar. Amma var mikil félagsvera og
það var ávallt mjög gestkvæmt á
hennar heimili. Sem barni þótti mér
þessi gestagangur afar skemmtilegur
þar sem amma leyfði mér alltaf að
hjálpa til við að hella upp á kaffi fyrir
gestina, leggja á borðið og vaska upp
á eftir. Þegar ekki voru gestir hjá
ömmu fór hún í heimsóknir. Mér var
oft boðið með í þessar heimsóknir og
þær voru ófáar ferðirnar sem ég fór í
með ömmu í heimsóknir til ættingja í
Þykkvabænum, á Eyrarbakka, í Þor-
lákshöfn og mörgum fleiri stöðum.
Þetta voru auðvitað óskaplega spenn-
andi og skemmtilegar ferðir og marg-
ar góðar minningar á ég úr þeim.
Eftir að ég eignaðist strákana mína
heimsóttum við mæðginin ömmu oft.
Þetta voru notalegar heimsóknir og
amma naut þeirra í hvívetna, naut
þess að tala við langömmustrákana,
fylgjast með öllum framförum hjá
þeim og gefa þeim eitthvað gott í
munninn. Þessara heimsókna á ég
eftir að sakna mikið. Amma var mikil
listakona í höndunum og það liggja
eftir hana ógrynni af handavinnu.
Hún var nánast alltaf með prjónana
eða heklunálina í höndunum. Hún var
líka þeim eiginleikum gædd að hún
gat prjónað eða heklað á meðan hún
horfði á sjónvarpið og hlustaði á út-
varpið hvort tveggja í senn. Við fjöl-
skyldan eigum eftir hana margar
peysur, húfur, teppi, sokka og vett-
linga sem eiga eftir að ylja okkur með
minningum og halda á okkur hita um
ókomin ár.
Það verður skrítið að eiga ekki
lengur hana ömmu Sigrúnu að sem
alltaf hefur verið traust stoð í lífinu.
Ég hefði kosið að fá að njóta samvista
við hana lengur og að litlu strákarnir
mínir hefðu getað fengið að kynnast
henni betur. En svona er lífið og ég er
þakklát fyrir að hafa alltaf búið í ná-
grenni við ömmu og hafa getað notið
samvista við hana í 31 ár. Megi allt
sem gott er vaka yfir minningu ömmu
minnar, Sigrúnar Ólafsdóttur.
Arna Ír Gunnarsdóttir.
Elsku amma! Takk fyrir að vera
amma mín svona lengi. Takk fyrir að
taka alltaf svona vel á móti mér og
finna alltaf til eitthvert góðgæti með
kaffinu. Takk fyrir að reyna að kenna
mér að prjóna og gefast ekki upp þó
ég væri nú hálfgerður klaufi,. Takk
fyrir að segja mér minningaranar
þínar frá Þorvaldseyri og öllu fólkinu
sem bjó á Eyrarbakka í gamla daga.
Takk fyrir alla vettlingana, sokkana,
húfurnar og peysurnar sem þú bjóst
til handa mér og nú seinni ár það sem
þú prjónaðir og heklaðir fyrir börnin
mín. Þegar öll handavinnan þín er
tekin saman fyllir hún marga skápa.
Takk fyrir að hafa alltaf sagt svona
mörg skrítin orð. Það var þín sér-
staða, þau ætla ég alltaf að geyma og
segja börnunum mínum frá þegar ég
minnist þín.
Takk fyrir allar góðu minningarn-
ar um þig.
Jenný Dagbjört
Gunnarsdóttir.
 Fleiri minningargreinar um Sig-
rúnu Ólafsdóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu daga.
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 27. OKTÓBER 2001 39
Ömmu lang, eins og hún var gjarn-
an kölluð af okkur systrum eftir að
barnabarnabörnin birtust, verður
ekki minnst á mælistiku hinna stóru
afreka heldur vegna alls sem við og
aðrir samferðamenn hennar fengu að
njóta. Það er trúlega engin tilviljun að
á sama tíma og síðustu blóm sumars-
ins fölna og lauf trjánna falla og fjúka
burt slæst amma með í för. Hún veit
að þau eru góðir ferðafélagar. Elsku
amma lang, um leið og við þökkum
þér samfylgdina ljúkum við þessum
orðum með bæn sem frá þér er komin
til okkar:
Vaktu, minn Jesú, vaktu í mér,
vaka láttu mig eins í þér,
sálin vakir þá sofnar líf,
sé hún ætíð í þinni hlíf.
(Hallgr. Pét.)
Blessuð sé minning Gunnhildar
Jónsdóttur.
Hrönn, Fjóla og Gunnhildur.
Þau eru ekki mörg langömmubörn-
in sem gefst það einstaka tækifæri að
kynnast vel ættfeðrum sínum og sjá
hvaða mann þeir hafa að geyma. Ég
er ein af þessum heppnu langömmu-
börnum sem hef orðið þess heiðurs
aðnjótandi. Í tuttugu og fjögur ár hef
ég notið ömmu lang, en hún er einn af
tryggustu og einlægustu einstakling-
um sem ég hef kynnst. Góðvild, hlýja,
þrautseigja og þolinmæði eru orð
sem lýsa vel hennar stórbrotnu per-
sónu. Það má með sanni segja að lífið
sé hverfult því ekki hvarflaði að mér,
elsku amma mín, að okkar hinsta
kveðjustund yrði snemma á haust-
dögum. Draumur minn um að færa
þér fimmta ættliðinn í fjölskylduna
verður því ekki að veruleika, allavega
ekki í þessu lífi.
Eins og þú veist, amma mín, var
sambandið okkar í milli ákaflega sér-
stakt m.a. vegna þess að ég er fyrsta
langömmu barnið þitt og hitti þig og
Sæmund heitinn oft er þið bjugguð í
Keflavík. Ein af mínum fyrstu minn-
ingum eru laufabrauðsferðirnar, sem
annaðhvort voru farnar seint í nóv-
ember eða í byrjun desember. Ég,
mamma og pabbi, Fjóla frænka og
stundum Gunnhildur og Elías fórum
öll til Keflavíkur til ömmu lang í
laufabrauð. Fyrsta verk ömmu og
Sæmundar var að gefa öllum vel að
borða áður en haldið var til verks og
passaði amma alltaf að allir fengju nú
nóg. Jólaplata Svanhildar var sett á
spilarann og á meðan jólalögin fylltu
Melteiginn, sátum við inni í stofu með
kertaljós og smákökur og skárum út
herlegheitin. Síðan fékk yfirstjórn-
andinn og steikingameistarinn út-
skornu kökurnar og steikti þær.
Amma stjórnaði verkinu af mikilli
kostgæfni og minnist ég ábendinga
eins og „ekki pota í kökurnar“, „pass-
aðu þig á heitri feitinni, góða mín“,
„þetta má ekki borða fyrr en um jól,
Sara mín“.
Það eru ekki bara ljúfar minningar
tengdar þér í gegnum laufa-
brauðsgerð, heldur líka í gegnum ull-
arsokka og vettlinga. Nánast um hver
einustu jól er ég var krakki fékk ég
nýjar hosur og vettlinga í jólagjöf.
Amma skildi ekkert hverslags sokka-
böðull ég væri enda urðu sokkarnir
mjög fljótlega gatslitnir. Ég sagði
ömmu að þar sem ég væri bókstaf-
lega alltaf í sokkunum hennar væri
nú ekkert skrítið að þeir slitnuðu.
Ég minnist þess eitt sinn, er ég
kom í heimsókn á Melteiginn, að
amma var vinna að hekluðu bútateppi
handa sjálfri sér, meðal annars til að
sveipa utan um sig fyrir framan sjón-
varpið. Bútarnir voru með svörtum
grunni og úr allavega litríku garni.
Ég gat ekki leynt hrifningu minni á
þessu fallega handverki hennar og
hrósaði ömmu fyrir teppið. Viti menn,
í næsta jólapakka frá ömmu lang kom
annað eins teppi. Ég átti ekki til eitt
aukatekið orð yfir gjöfinni og þegar
ég þakkaði ömmu fyrir sagði ég henni
að þessi gjöf væri ein sú dýrmætasta
sem ég hefði nokkurn tíma fengið.
Þetta eru yndislegar minningar,
elsku amma mín. Þitt hlýja hjarta,
faðmlög, laufabrauðsgerð, bútatepp-
ið, ömmulang kleinur, sokkar, vett-
lingar, guðs orð og endalaus vænt-
umþykja, á eftir að fylgja mér að
eilífu. Mikið er ég þakklát fyrir að
hafa kynnst þér eins vel og lengi og
raun bar vitni. Ég ætla að kveðja þig
eins og ég gerði alltaf: „Elsku amma
mín, farðu nú vel með þig og þú veist
að mér þykir alveg óendanlega vænt
um þig. Við sjáumst seinna.“
Ávallt þín
Sara (litla snús).
Elsku amma lang, minningarnar
um þig og þína persónu á ég alltaf eft-
ir að geyma. Þegar ég kom í heim-
sókn til þín, fyrst í Ártún og síðan á
Dalbæ, fékk ég yfirleitt alltaf sokka
eða vettlinga, ýmiss konar kræsingar,
jólaköku, kleinur og randalínu og allt-
af fékk ég mola, hvort heldur það var
brjóstsykur eða súkkulaðirúsínur.
Og mikið er ég glöð að hafa fengið
að fara með þér, mömmu, ömmu,
Fjólu, Rabba, Binnu, Erlu og Arnóri
að Dettifossi í sumar. Þú varst búin
að tala lengi um að fara, fá að sitja og
horfa á fossinn, þó ekki væri nema í
smá stund. Það er líka ofboðslega
notalegt að geta farið með bænirnar
sem þú kenndir ömmu, amma kenndi
mömmu og mamma kenndi mér.
Svona eiga þær örugglega eftir að
ganga mann fram af manni.
Ég á eftir að geyma lengi, lengi
svæfilsverið sem þú gafst mér og mál-
aðir á: Guð geymi þig. Hvert sem ég
fer tek ég svæfilinn með mér.
Þitt langömmubarn
Olga.
 Fleiri minningargreinar
um Gunnhildi Jónsdóttur bíða birt-
ingar og munu birtast í blaðinu
næstu daga.


 
 
 




      
 
 ! " #$ "     %  
&
  '! " !('! '!
)%"     *+!


   
 
 

 
 !

   
 
" 
 

 
 #

"


 
" 

   

$%  &'
($)

*+# ,  
 


  $ "     

)  
  ! " -
. 
/ 0.  "    
/ 1 *
-
 2
3 4 /
-
 
   "   $ 
!-!   "    
 " -
 5 ! 
 -*  " 3 
 -!  . 67
   #

 
" 

   

&)'& &
5
#5
$ $

4
4
78
. !1
9
3 

   %"  )  ,
  
-! "  
.   !
#' " 
-
.  
5  .   5 !  8
.#.   +
: 
           #
. "  "

- /


*+# 4 
  ;<


*4+!4
)"  )" "

&
 /! " * !  
 = 
/#$ .-  " * 
- " / 
 
-
5 ! ' " 
" /

    
    #
. 

5
$ >6?&
0 9 8!@;


*4+!4
" !
A!6: 
6:-#0  (!  
':+  -
 

7  6:  ! 
-

 5 ! 6:   0
 
" 0  
B8,. 
 0  
B

"  
-  . /8

6:  
7 
 
 
7 
* + B8,. #