Morgunblaðið - 14.02.2003, Blaðsíða 38

MINNINGAR
38 FÖSTUDAGUR 14. FEBRÚAR 2003 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Gísli Jóhann Krist-jánsson fæddist í
Ytra-Skógarnesi 14.
janúar 1922. Hann lést
á St. Franciskusspítal-
anum í Stykkishólmi
3. febrúar síðastliðinn.
Foreldrar hans voru
hjónin Jóhanna Þor-
björg Ólafsdóttir frá
Þorgeirsstaðahlíð í
Miðdölum, f. 28. jan-
úar 1897, d. 9. febrúar
1980, og Kristján
Gíslason smiður frá
Ytra-Skógarnesi í
Miklaholtshreppi, f.
31. janúar 1897, d. 13. nóvember
1990.
Systkini Gísla Jóhanns eru: Anna
Ólafía, f. 10. júlí 1924, gift Bjarna
Sveinbjörnssyni, Gunnlaugur Ein-
ar, f. 8. maí 1930, kvæntur Maríu
Guðmundsdóttur,
og Hörður Agnar, f.
26. apríl 1936,
kvæntur Birnu Lár-
usdóttur.
Á bernskuárum
Gísla Jóhanns
bjuggu foreldrar
hans að Ytra-Skóg-
arnesi, Akranesi og
á Búðum í Staðar-
sveit. Árið 1936 flyt-
ur fjölskyldan til
Stykkishólms og þar
hefur Gísli Jóhann
átt heimili síðan.
Lengst ævinnar
starfaði hann hjá fyrirtæki Sig-
urðar Ágústssonar í Stykkis-
hólmi.
Útför Gísla Jóhanns fer fram
frá Stykkishólmskirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 14.
„Kynslóðir koma, kynslóðir fara.“
Þessi orð óma enn í eyrum okkar frá
áramótunum og við erum sífellt
minnt á þessa staðreynd lífsins. Gísli
Jóhann var heilsuhraustur allt sitt
líf, ef undan eru skilin tvö síðustu
æviárin þegar hrina veikinda dundi á
honum. Samt kvartaði hann aldrei
og sagði jafnvel að sér liði vel þótt
þrautirnar væru greinilega miklar.
Á kveðjustundu, góðs vinar og
frænda koma mörg þakkarefnin
upp í hugann frá langri samleið.
Ekki var háttur Gísla að hafa sig
mikið í frammi eða troða mönnum
um tær, en hann var fastur, góður
punktur í tilveru okkar á sinn hóg-
væra hátt. Þó að allt frá barnæsku
væri Gísli nokkuð á eftir og að sjón-
depra háði honum talsvert, komst
hann vel frá sínu hlutverki í lífinu.
Ekki var það síst að þakka ástríki
elskulegra foreldra og systkina sem
ávallt voru boðin og búin að styðja
hann og styrkja á lífsleiðinni.
Gilli Jóhann var frændrækinn í
besta lagi og fann styrk í fjölskyldu-
böndunum, ekki síst meðal unga
fólksins og oft voru þau bönd inn-
sigluð þegar hann dumpaði vingjarn-
lega en ákveðið í öxl viðkomandi.
Gísli var á heimili foreldra sinna
meðan þeirra naut við og átti þar
gott atlæti og skjól. Hann kom
mörgum skemmtilega á óvart hve
vel hann spjaraði sig með heimilis-
haldið þegar hann var orðinn einn í
litla húsinu við Þverveginn, en síð-
ustu árin var hann vistmaður á Dval-
arheimili aldraðra.
Gísli var trúrækinn maður og sótti
kirkjuna sína meðan heilsa leyfði og
útvarpsmessurnar voru fastur liður
hjá honum, það veganesti hafði hann
úr foreldrahúsum. Gísli Jóhann unni
Skógarnesi, fæðingarstað sínum,
mikið og átti margar gleðiríkar
stundir þar sunnanfjalls við ýmsa
sýslan, oftast með föður sínum. Hinir
víðfeðmu sandar og fallega fjaran
með gjálpandi bárurnar eru mikil
náttúrusmíð ásamt einstakri fjalla-
sýn svo skarkali og þrengsli þétt-
býlisins verða órafjarri kyrrðinni og
frelsinu í sveitinni. Þarna var Gísli á
heimavelli og geystist um sandana á
dráttarvélinni sinni glaður og reifur.
Gísli hafði gaman af að ferðast og
fór nokkrar ferðir til útlanda með
vinum sínum. Hann var eftirtektar-
samur og fróðleiksfús og tók á ferð-
unum fjölda mynda, sem hann sýndi
stoltur þegar heim kom. Í herberg-
inu hans á dvalarheimilinu fannst úr-
klippa úr blaði, þar sem hin nýja
Norræna auglýsti fyrstu ferðir sín-
ar, þannig var ferðahugurinn líkam-
anum sterkari. Gísli fylgdist vel með
þjóðmálum, las mikið og hafði gott
minni um ýmsa atburði í samtíman-
um, svo sem eins og náttúruhamfarir
og sjóslys. Hann var fastur fyrir með
skoðanir sínar og gaf sig ekki svo
auðveldlega með það sem hann taldi
sannast og réttast. Gísli var ágætur
sundmaður og hafði gaman af spilum
og einnig tefldi hann á yngri árum.
Gísli Jóhann hóf störf hjá fyrir-
tæki Sigurðar Ágústssonar á unga
aldri og starfaði þar til fullorðins ára.
Á stórum vinnustað má, með góðum
vilja, finna störf við flestra hæfi, og
þannig hafði Gísli ákveðin hlutverk á
hendi er hann leysti með prýði.
Hann var heljarmenni að burðum
sem kom sér oft vel í þeim mörgu
störfum sem kröfðust líkamlegs at-
gervis, fyrir daga færibanda og lyft-
ara. Óhætt var að stilla klukkuna
sína eftir mætingum Gísla til vinnu
og frátafir voru engar. Og nú er lokið
lífsgöngu þessa góða vammlausa
drengs, sem varðveitti barnsálina
sína alla tíð en lagði samt sannarlega
sitt lóð á samfélagsvogarskálina.
Ástvinir kveðja kæran bróður,
mág, frænda og vin og þakka allt
sem hann var okkur. Hann á góða
heimkomu vísa þar sem hans bíða
vinir í varpa. Blessuð sé minning
Gísla Jóhanns.
Jóhanna og Ellert.
Hann tignar þau lög sem lífið
með logandi eldi reit.
Hann lærði af styrkleika stálsins
að standa við öll sín heit.
Hann lærði verk sín að vanda
og verða engum til meins.
Þá væri þjóðinn borgið,
ef þúsundir gerðu eins.
(Davíð Stefánsson.)
Elsku Gísli, þá er komið að leið-
arlokum og þrautum þínum lokið hér
á jörð. Það var ætíð létt að gera þér
til geðs og engar stórar kröfur af
þinni hendi, eins og best kom fram í
veikindum þínum, æðruleysi og
þakklæti fyrir allt sem að þér var
rétt.
Það var ánægjulegur dagur á síð-
asta sumri er við systkinin öll fórum
á fæðingarstað þinn Ytra-Skógarnes
þar sem þér þótti svo gaman að vera.
Og enn einu sinni nutum við veður-
blíðunnar við spegilsléttan voginn. Í
vestri blasti við Snæfellsjökull
hvelfdur og fagur fjallahringurinn
allur.
Þar sem jökulinn ber við loft
hættir landið að vera jarðneskt
en jörðin fær hlutdeild í himninum
þar búa ekki framar neinar sorgir
og þessvegna er gleðin ekki nauðsynleg
þar ríkir fegurðin ein
ofar hverri kröfu.
(Halldór Laxness.)
Það verður seint fullþakkað
starfsfólki á Dvalarheimilinu og St.
Franciskusspítalanum í Stykkis-
hólmi sú nærgætni og hlýhugur sem
þú varðst aðnjótandi í veikindum
þínum.
Við kveðjum þig og þökkum þér
samfylgdina og allt sem þú gerðir
fyrir okkur. Blessuð sé minning þín.
Birna, Hörður
og fjölskylda.
Mig langar með nokkrum minn-
ingarorðum að þakka Gísla vini mín-
um góða samfylgd í áratugi. Fyrir
stuttu vitjaði ég hans á sjúkrahúsið í
Stykkishólmi. Það gladdi mig að sjá
hve hið bjarta í lífinu var honum of-
arlega í huga. Hann var þakklátur
fyrir það góða og farsæla líf sem
honum hafði auðnast.
Já, þeim fækkar Hólmurunum
sem ég kynntist í upphafi veru
minnar þar.
Nú seinni árin mættumst við Gísli
sem félagar á dvalarheimilinu. Við
rifjuðum upp kær kynni fyrri daga.
Við höfðum gaman af að spila og
þessar stundir urðu mér dýrmætar.
Gísli Jóhann var um tvítugt þegar
við hittumst fyrst á heimili hans.
Foreldrar Gísla, Jóhanna og Krist-
ján Gíslason frá Skógarnesi, höfðu
reist sér snoturt hús í Stykkishólmi
eftir að hafa búið áður á Búðum á
Snæfellsnesi. Gísli Jóhann átti til
góðra að rekja ættir sínar.
Gísli var minnugur. Ekki hafði
hann gert víðreist um ævina fyrr en
á síðustu árum. Þá naut hann þess
að ferðast í góðum hópi um landið
sitt og einnig til útlanda. Hann hafði
keypt sér góða myndavél og notaði
hana óspart til að festa á filmu sam-
ferðafólk sitt og markverða staði.
Hafði ég ánægju af að skoða með
honum myndirnar frá þessum ferð-
um.
Það átti ekki við Gísla að skipta
um vinnustaði. Frá því hann flutti í
Hólminn starfaði hann alla tíð í
frystihúsi Sigurðar Ágústssonar.
Þar lauk starfsferli hans þegar Gísli
fór á eftirlaun. Starfi sínu þjónaði
hann af alhug og naut þar vel-
gengni. Hann mat mikils vinnuveit-
endur sína Sigurð Ágústsson út-
gerðarmann og ekki síður þau
Ágúst og Rakel sem stjórnað hafa
fyrirtækinu farsællega sl. áratugi.
Gísli átti trúnað vinnuveitenda
sinna óskiptan.
Gísli var góður þegn þessa bæjar.
Traustur og hjartahlýr alla ævi.
Ég bið honum allra heilla á nýjum
leiðum og blessunar Guðs.
Árni Helgason,
Stykkishólmi.
GÍSLI JÓHANN
KRISTJÁNSSON
✝ Sigríður MargrétEinarsdóttir
fæddist í Hvammi í
Vestmannaeyjum 20.
janúar 1923. Hún lést
á hjúkrunarheim-
ilinu Skjóli í Reykja-
vík 9. febrúar síðast-
liðinn. Foreldrar
Sigríðar voru Einar
Magnússon vélsmið-
ur í Vestmannaeyj-
um, f. 31. júlí 1892, d.
25. ágúst 1932, og
María Vilhjálmsdótt-
ir húsfreyja í Vest-
mannaeyjum og síð-
ar Reykjavík, f. 27. júní 1897, d. 18.
febrúar 1974. Systkini Sigríðar eru
fimm; 1) Björg, húsfreyja í Balti-
more í Bandaríkjunum, f. 16. apríl
1924, gift Ásgeiri Péturssyni flug-
manni, f. 5. nóvember 1925, d. 30.
júlí 1991. Þau eignuðust fjögur
börn. 2) Magnús, f. 30. nóvember
1925, d. 13. janúar 1998, kvæntur
Heidi Einarsson, f. 17. apríl 1935,
d. 15. janúar 1966. Þau eignuðust
tvö börn. 3) Þuríður, f. 9. október
1927, d. 12. júní 1962, gift Gísla
Ólafssyni, f. 1. maí 1927, d. 1995.
Þau eignuðust fjögur börn. 4) Villa
Hildur Ýr danskennari, f. 23. októ-
ber 1972, unnusti Örn Arnarson
iðnrekstrarfræðingur, f. 18. ágúst
1970, sonur þeirra er Hreiðar Orri,
f. 7. október 2001, og b) Arna
Björg, f. 9. janúar 1983. Arnar á
tvo syni frá fyrra hjónabandi, þeir
eru: Hallur, f. 8. nóv. 1959, kvænt-
ur Jóhönnu Reynisdóttur, þau eiga
fjögur börn, og Magnús, f. 29. des.
1964, kvæntur Unni Ágústsdóttur,
þau eiga þrjú börn. 2) Einar raf-
virkjameistari, f. 13. desember
1948, d. 3. apríl 1990, kvæntur
Helgu Bjarnadóttur, f. 17. mars
1950, þau eiga þrjú börn: a) Sigríði
Margréti, f. 13. október 1972, gifta
Steinari H. Kristinssyni, f. 29. apríl
1974, sonur þeirra er Einar Örn, f.
25. ágúst 1989, b) Einar Geir, f. 20.
september 1974, og c) Bjarna Þór,
f. 20. september 1974. 3) Jón dúk-
lagningamaður, f. 5. júní 1954,
kvæntur Jönu Hansen Þorgeirs-
son, þau eru búsett í Danmörku.
Þau eiga einn son, Rune Jónsson, f.
4. júlí 2002. Jón á þrjú börn frá
fyrra hjónabandi með Sigurlaugu
Hauksdóttur, f. 19. júlí 1955, þau
eru: a) Áslaug Hulda, f. 5. maí
1976, gift Sveini Áka Sveinssyni, f.
3. júní 1976, b) Þorgeir H., f. 7. júní
1979, unnusta Sigrún Hildur Sig-
urðardóttir, f. 4. júní 1979, sonur
þeirra er Kristófer Snær, f. 1. maí
2000, og c) Jón Haukur, f. 6. des-
ember 1989. 4) Vilhjálmur dúk-
lagninga- og veggfóðrarameistari,
f. 16. september 1955, kvæntur
Sigrúnu Sigurbjörnsdóttur, f. 29.
desember 1953. Þau eiga tvær dæt-
ur, Maríu Vilborgu, f. 16. janúar
1978, og Eyrúnu Erlu, f. 17. júlí
1983. Sigrún á eina dóttur fyrir;
Guðrúnu Guðmundsdóttur, f. 14.
nóvember 1971, hún á tvö börn. 5)
Þorgeir tæknifræðingur, f. 26.
febrúar 1960, kvæntur Valdísi
Sveinsdóttur leikskólakennara, f.
3. september 1961. Þau eiga þrjú
börn; Svein, f. 25. janúar 1987,
Viktor, f. 8. febrúar 1990, og
Emillíu, f. 15. júlí 1996. 6) Ólafur
tollfulltrúi, f. 28. mars 1964,
kvæntur R. Lindu Eyjólfsdóttur
grafískum hönnuði, f. 22 maí 1963.
Þau eiga tvö börn, Ísak Andra, f.
16. nóvember 1989, og Elsu Rakel,
f. 24. desember 1993.
Sigríður fluttist til Reykjavíkur
15 ára gömul með móður sinni og
systkinum við fráfall föður þeirra.
Þau bjuggu nokkur ár í vesturbæn-
um í Reykjavík, en fluttust þaðan í
Mávahlíðina. Sigríður fluttist í
Smáíbúðahverfið, Akurgerði 24,
árið 1954, og hefur búið þar síð-
ustu 48 ár með manni sínum og
börnum.
Sigríður starfaði fyrstu árin sem
framreiðslukona og síðar sauma-
kona, en mestum hluta ævinnar
varði hún sem húsfreyja.
Útför Sigríðar verður gerð frá
Bústaðakirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 10.30.
María, f. 12. desember
1928, gift Ólafi Kjart-
anssyni, f. 25. júlí 1928.
Þau eignuðust tvö
börn. 5) Einar, f. 2.
september 1930,
kvæntur Margréti Sig-
urðardóttur, f. 10. júlí
1944.
Sigríður giftist 28.
júní 1947 Þorgeiri H.
Jónssyni, vélvirkja og
verkstjóra í Héðni í
Reykjavík, f. 27 mars
1923. Foreldrar hans
voru Jón Sigurðsson,
sjómaður og síðar
verkstjóri í Hampiðjunni, f. á
Skeggjastöðum í Mosfellshreppi
10. júní 1895, d. í Reykjavík 15.
október 1983, og Borghildur Sig-
urðardóttir húsfreyja, f. á Dunk-
árbakka í Hörðudalshreppi 21.
október 1894, d. í Reykjavík 15.
janúar 1940. Bræður Þorgeirs
voru Sigurður Eggert og Grímur.
Sigríður og Þorgeir eiga sex
börn, þau eru: 1) Borghildur hár-
greiðslumeistari, f. 9. apríl 1947,
gift Arnari S. Andersen bifreiða-
eftirlitsmanni, f. 12. október 1935.
Þau eiga tvær dætur, þær eru: a)
Elsku amma mín.
Mig langar með fáeinum orðum að
kveðja þig.
Það er alltaf erfitt að standa
frammi fyrir þeirri staðreynd þegar
okkar nánustu falla frá. Ég trúi því að
okkur sé falið ákveðið hlutverk hér á
þessu jarðríki og þegar kallið kemur
bíði okkar eitthvert mikilvægara hlut-
verk annars staðar og ég lít þannig á
að þú hafir gert þitt allra besta hér
hjá okkur og nú hafirðu öðrum verk-
efnum að gegna. Ég hef alltaf borið
mikla virðingu fyrir konum eins og
þér, því þú varst ein af þeim sem fara í
gegnum lífið af miklum dugnaði, þú
varst ósérhlífin og ég man hvað mér
fannst þú sýna mikið þegar þú dreifst
þig í að taka bílpróf komin á sextugs-
aldur, enda held ég að það hafi gefið
þér mikið. Já, ég hef alltaf litið á þig
sem sannkallaðan klett á bak við
þessa stóru fjölskyldu. Ég minnist
þess úr bernsku minni þegar við vor-
um öll fjölskyldan samankomin í Ak-
urgerði á jóladag. Þar ríkti alltaf
skemmtileg stemmning, þar vorum
við svo margir krakkarnir þar sem
fundið var upp á alls konar leikjum og
farið var í að skoða gamlar slæds-
myndir frá því að pabbi og systkinin
voru börn og í minningunni kemur
þetta svo sterkt upp í hugann. Þú
bjóst yfir miklum hæfileikum eins og í
saumaskap en það var eins og þú
hefðir aldrei neitt fyrir því, þær voru
ófáar dragtirnar og allar flíkurnar
sem þú bara nánast hristir fram úr
erminni. Ég man líka eftir að þegar
ég var með einhverja dellu fyrir að
sauma mér eitthvað sjálf varstu boðin
og búin að hjálpa og sýndir mikla þol-
inmæði. Þú bjóst yfir meiri hæfileik-
um en þú vildir viðurkenna eins og að
þú sást og vissir meira en við flest.
Einhvern tíma fékk ég þig til að kíkja
í bolla fyrir mig en þú gerðir nú frek-
ar lítið úr því og sagðist svo sem geta
„logið“ einhverri vitleysu í mig, en
það var nú aldeilis engin lygi held ég.
Elsku amma mín, undanfarin ár
hefur þú þurft að kljást við erfið veik-
indi sem eru nú á enda. Nú hefur þú
fengið hvíldina og ég veit að pabbi
mun taka hlýlega á móti þér, því þú
varst honum mikið. Ég kveð þig nú,
amma mín.
Hin langa þraut er liðin,
nú loksins hlauztu friðinn,
og allt er orðið rótt,
nú sæll er sigur unninn,
og sólin björt upp runnin
á bak við dimma dauðans nótt.
(V. Briem.)
Elsku afi ég veit að þú hefur staðið
eins og klettur við hlið ömmu í veik-
indunum og bið ég nú góðan guð að
veita þér styrk á þessum erfiða tíma
og votta þér mína dýpstu samúð.
Kveðja
Sigríður Margrét
Einarsdóttir.
Elsku amma, við systurnar kveðj-
um þig með sorg í hjarta en jafnframt
er svo skrítið að þú sért ekki lengur
hér. Hlýja þín, umhyggja fyrir öðrum
og glæsileiki í fasi gleymast seint.
Í baráttunni við veikindin stóðst þú
þig eins og hetja, eins og við allt ann-
að í þínu lífi. Oftar en ekki sast þú
hnarreist í rúminu, búin að setja upp
slæðuna og varalitinn og smálakk á
neglurnar, þú varst alltaf glæsileg.
Stundum komu athugasemdir um að
við værum ekki nógu vel til hafðar
systurnar, þyrftum að taka hárið bet-
ur aftur eða eitthvað í þeim dúr. Allt
þó á góðum nótum og oftar en ekki
frekar hnyttið. Við fengum ósjaldan
flíkur frá þér sem þú saumaðir sjálf af
mikilli list.
Við munum sakna stundanna í eld-
húskróknum í Akurgerðinu, sem var
einn af þínum uppáhaldsstöðum.
Kaffibollar, spil, spádómar, ráðlegg-
ingar, hnallþórur og bíltúrar eru hlut-
ir sem við gleymum aldrei. Við mun-
um hvað þú varst stolt þegar þú
fékkst bílprófið, heimurinn lá að fót-
um þér og þú gast farið allt, enda
varstu hörkubílstjóri. Við munum
sakna stundanna sem við áttum með
þér í garðinum, sem var hrein unun
að sjá um mitt sumar í fullum blóma
og þú lagðir svo mikla alúð við. Við
munum sakna ferðanna í sumarbú-
staðinn á Þingvöllum, með tilheyr-
andi draugasögum um huldufólk og
aðrar vættir. Gönguferðir niður að
vatni, grillað brauð í gasofninum,
bátsferðir, matjurtagarðurinn og svo
margt margt fleira.
Elsku amma, við þökkum þér fyrir
allar þær fallegu minningar sem sitja
eftir, allar þær góðu stundir sem við
fengum notið saman. Við huggum
okkur við að þér líður nú betur og að
vel er tekið á móti þér í landi eilífð-
arinnar.
Hildur Ýr og Arna
Björg Arnarsdætur.
SIGRÍÐUR MARGRÉT
EINARSDÓTTIR