Morgunblaðið - 14.02.2003, Blaðsíða 39

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 14. FEBRÚAR 2003 39
✝ Gísli Bjarnasonfæddist á Bíldu-
dal 15. september
1933. Hann varð
bráðkvaddur á heim-
ili sínu í Reykjavík 1.
febrúar síðastliðinn.
Gísli var sonur
hjónanna Bjarna
Þorbergssonar, frá
Klúku í Selárdal, f.
23. mars 1898, d. 17.
maí 1964, og Guð-
rúnar Guðmunds-
dóttur frá Fífustöð-
um í Arnarfirði, f.
14. október 1907, d.
24. nóvember 1984. Gísli var
yngstur bræðra sinna. Elstur var
Elías, f. 4. janúar 1929, d. 1. apríl
1960, síðan Guðmundur, f. 17.
febrúar 1930.
Hinn 12. apríl 1956 kvæntist
Gísli Málfríði Sigurðardóttur frá
Borgarnesi, f. 12. mars 1935, d. 2.
ágúst 1988. Börn þeirra eru: 1)
Sigurður Valur, f. 7. ágúst 1954. 2)
Gunnþórunn Birna, f. 7. desember
1957, maki Ólafur Waage, f. 9. jan-
Tryggvi, f. 4. nóvember 1993, og
Friðrik Valur, f. 28. janúar 2000.
5) Magnús Þorkell, f. 16. júní 1969,
sambýliskona Rósa Rögnvalds-
dóttir, f. 23. júlí 1963, dóttir þeirra
er Málfríður Kristín f. 16. október
2001.
Tveggja ára fluttist Gísli til Ak-
ureyrar með foreldrum sínum og
bræðrum og ólst þar upp. Fyrstu
starfsárin vann Gísli hjá Land-
helgisgæslunni. Eftir að hann
kynntist Málfríði settust þau að í
Borgarnesi og þar starfaði Gísli
hjá Bifreiða- og trésmíðaverk-
stæði Borgarness (BTB). Í Borg-
arnesi nam Gísli bifvélavirkjun og
starfaði við iðn sína hjá BTB,
Vegagerð ríkisins og Sprautu- og
bifreiðaverkstæði Borgarness. Um
nokkurra ára skeið starfaði hann á
millilandaskipum hjá skipadeild
Sambandsins. Árið 1984 keypti
Gísli ásamt tveimur félögum sín-
um Sprautu- og bifreiðaverkstæði
Borgarness. Eftir að Málfríður dó
fluttist Gísli til Reykjavíkur og hóf
störf hjá Samskipum, fyrst við
siglingar sem dagmaður í vél og
seinna í landi á vélaverkstæði. Síð-
ustu árin starfaði Gísli á vélaverk-
stæði Eimskips, eða til ársins 2002.
Útför Gísla verður gerð frá
Borgarneskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 14.
úar 1958. Börn þeirra
eru: a) Jóhann, f. 5.
ágúst 1976, sambýlis-
kona Gyða Kristins-
dóttir, b) Gísli Valur,
f. 28. desember 1979,
sambýliskona Hulda
Björk Guðmundsdótt-
ir og eiga þau tvö
börn; Marinó Elí f. 16.
desember 1996 og
Tinnu Von f. 11. mars
2000, c) Bjarni Ívar, f.
9. nóvember 1981,
sonur hans er Ásbjörn
Edgar, f. 23. desem-
ber 1999, d) Hafþór
Ingi, f. 19. mars 1988, e) Kristinn
Már, f. 14. ágúst 1990, og f) Kristín
Björg, f. 28. september 1994. 3)
Jón Valgeir, f. 27. janúar 1959,
sambýliskona Guðbjörg Björns-
dóttir, f. 1. desember 1961. Börn
þeirra eru Berglind Eygló, f. 19.
maí 1984, og Björn Þórður, f. 14.
nóvember 1986. 4) Elías Bjarni, f.
25. janúar 1962, maki Halla Mar-
grét Tryggvadóttir, f. 18. ágúst
1963. Synir þeirra eru Ingólfur
Elsku besti afi.
Það er ótrúlegt hvað hlutirnir taka
óvænta stefnu, hann afi okkar var
nýbúinn að selja íbúðina sína og
hugði á flutninga norður á Akureyri,
þar sem að hann hafði átt heima á
sínum yngri árum. En hlutirnir fara
ekki alltaf eins og við ætlum, og að
kvöldi hins 1. febrúar létu englarnir
sjá sig og endurheimtu afa okkar aft-
ur í paradísina sína.
Það er margs að minnast um hann
Gísla afa, eins og hann var kallaður
af okkur systkinunum. Fyrstu minn-
ingarnar sem við eldri bræðurnir
höfum af Gísla afa eru af Þórólfsgötu
12 a í Borgarnesi. Þar bjuggum við
þrír bræðurnir í stóru húsi á annarri
hæð með foreldrum okkar og afi og
amma á þeirri þriðju. Oft var ferðast
á milli hæða, bara til þess eins að at-
huga hvort ekki væri eitthvað betra í
matinn hjá ömmu og afa og oftar en
ekki buðumst við svo til þess að
vaska upp eftir matinn, einnig bara
líka til þess eins að fá kandís og
Svala eða Gosa í eftirrétt hjá ömmu
Fíu, afi kom svo í hádegismat af
verkstæðinu sínu, gantaðist við okk-
ur strákana og sagðist vera sterkari
en Tarzan og Súperman og geta tek-
ið þá kumpána í bóndabeygju, oftar
en ekki urðum það samt við bræð-
urnir sem vorum teknir í bónda-
beygju af honum Gísla afa.
Afi sigldi lengi og var á mörgum
merkum skipum, eða það fannst okk-
ur bræðrunum, það var gaman að
eiga einn afa sem átti heila íþrótta-
miðstöð með sundlaug og annan afa
sem átti heilt skip. Og þar sem afi
sigldi til mikið til útlanda voru jólin
oftar en ekki geysilegt ævintýr hvað
varðaði jólagjafirnar, ávallt fengum
við systkinin stærstu og fallegustu
gjafirnar frá ömmu og afa. Gjafir
sem Gísli afi keypti úti í hinum stóra
heimi og enginn annar á Íslandi átti,
hvað þá í Borgarnesi.
En sumarið ’88 missti Gísli afi
hana ömmu Fíu eftir mikið veikinda-
stríð aðeins 53 ára að aldri, mikið var
sá dagur myrkur í huga okkar og án
efa myrkastur hjá honum afa.
Fljótlega eftir andlát ömmu, seldi
afi húsið sitt og fluttist til Reykjavík-
ur, hann hélt áfram að sigla og þegar
að hann kom í frí var ávallt gott að
koma í heimsókn til hans, því alltaf
var eitthvert góðgæti til á boðstól-
um. Fengum við bræðurnir einatt að
njóta rómaðrar gestrisni hans og
dvöldum við oft hjá honum til lengri
og skemmri tíma.
En afi var líka sérstakur afi á
margan annan hátt, því oft fékk
hann tímabundið æði fyrir einhverj-
um áhugamálum, dellur eins og við
kölluðum það. Stundum var það ljós-
myndun, í önnur skipti voru það frí-
merki og nú síðast voru það tölvu-
leikir, hann varð að hafa það allt
stærst og best en alltaf tókst honum
ótrúlega vel upp með þessi áhugamál
sín, sést það best á fallegum ljós-
myndum hans og hinum mörgu við-
urkenningum fyrir frímerkjasöfnin
hans. Hann var líka ótrúlega þver,
sem sást kannski best á því að í mörg
ár keyrði hann ekki um á neinu nema
Volkswagen, annað voru bara drusl-
ur.
Annað sem gerði afa að afa var
það að þegar að hann kom í heim-
sókn í Borgarnesið þá kom hann nær
ávallt færandi hendi og þá með Opal
í vasanum. Í þau fáu skipti sem hann
hins vegar gleymdi Opal-inu seildust
litlir fingur ofan í jakkavasann hjá
afa og leituðu að góðgætinu. Þegar
ekkert Opal fannst á afa, og tár voru
kannski farin að myndast, þá neydd-
ist afi til að fara út í Hyrnu og kaupa
nokkra pakka af Opali. Það er svona
þegar að við venjumst einhverju, þá
má það bara ekki hverfa úr lífi okkar
fyrir nokkra muni.
„Þeir deyja ungir sem guðirnir
elska“ segir í hinu fornkveðna og við
höldum að það geti alveg átt við þið
þig, elsku afi, því þú varst enn í
blóma lífsins, þegar þú varst kall-
aður á brott.
En elsku besti afi, í fararbroddi
englaskarans sem tók þig á brott og
bar þig upp til himnaríkis, var amma
Fía blessunin og sitjið þið nú án efa
saman á gullslegnum skýjabólstra
og haldist í hendur og lítið eftir okk-
ur öllum.
Við vonum að þér líði vel núna
elsku afi, eða að þú „hafir það allt
meinhægt“ eins og þú sagðir jafnan
og vonandi eru einhverjir þarna í
himnaríki sem þú getur dekstrað við
með bláa Opal-inu þínu.
Þín barnabörn.
Jóhann Waage og fjölskylda,
Gísli Valur Waage og fjölskylda,
Bjarni Ívar Waage og fjölskylda,
Hafþór Ingi Waage,
Kristinn Már Waage og
Kristín Björg Waage.
Elsku afi Gísli, mikið er þetta sár
kveðja. Þú ert búinn að vera fastur
punktur í tilveru minni alla ævi og
eftir að við fluttum aftur heim til Ís-
lands hefurðu verið nánast daglegur
gleðigjafi. Einhvern veginn fannst
mér að þú myndir lifa að eilífu með
okkur hér á jörðinni, en nú verð ég
að gera mér grein fyrir því að þú lifir
með okkur að eilífu í anda. Allar
óteljandi máltíðirnar sem þú naust
með okkur í Neshömrunum lifa í
minningunni ásamt hlátrinum sem
kraumaði í þér þangað til hann
braust út, því oft varð ansi galsasamt
hjá okkur. Um jólin í hitteðfyrra
þegar þú ákvaðst að vera á Akureyri
hjá Ella og fjölskyldunni hans tímdi
ég varla að lána þig til þeirra því ég
var svo vön að hafa þig hjá mér á jól-
unum og heyra þig „jæja“ við mat-
arborðið eins og þú gerðir alltaf.
Núna tími ég ekki heldur að lána þig
en ég veit að leiðir okkar hafa ekki
skilið alveg.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Þýð. Sveinbjörn Egilsson.)
Já, ég hef eignast verndarengil og
þegar eitthvað bjátar á hjá mér eða
öðrum vandamönnum Gísla Bjarna-
sonar þá hvíslar hann í hjartað okkar
„o sei sei já, svona gengur þetta nú
til“ og þá vitum við að allt verður í
lagi. Megi englar Guðs leiða þig inn í
Paradís – til ömmu.
Þitt barnabarn
Berglind Eygló.
Með þessum fátæklegu orðum
langar mig til að minnast elskulegs
bróður míns Gísla Bjarnasonar en
hann varð bráðkvaddur á heimili
sínu 1. febrúar sl. Þegar litið er til
baka er margt sem kemur upp í hug-
ann, bæði frá uppvaxtarárum okkar
hér á Akureyri og eins eftir að við
höfðum stofnað okkar eigin fjöl-
skyldur, Gísli og Fía í Borgarnesi en
við Kristín hér á Akureyri. Já, það
voru margar góðar stundir sem við
fjölskyldurnar áttum saman, hvort
sem var í hinum árlegu ferðum
Borgarnesfjölskyldunnar hingað
norður eða þegar við renndum suður
yfir heiðar og stoppuðum á Þórólfs-
götunni. Krakkarnir okkar undu sér
vel saman, sem betur fer, og áttu sín-
ar gleðistundir.
Á tímamótum sem þessum er
ómetanlegt að rifja upp og ylja sér
við ánægjulegar minningar. Eftir að
Fía kvaddi þennan heim og Gísli
fluttist suður til Reykjavíkur var
eins og samband okkar Gísla efldist,
ekki svo að skilja að Fía hafi staði í
vegi fyrir samskiptum okkar
bræðra, frekar hitt að það var farið
að hægjast um hjá okkur báðum og
við farnir að geta sinnt því betur sem
skiptir hvað mestu máli í lífinu, þ.e.
að rækta frændgarð sinn. Sumarið
2001 verður mér ógleymanlegt en þá
héldum við ásamt fjölskyldum okkar
á æskustöðvarnar í Arnarfirðinum
og áttum ánægjulegar stundir sam-
an. Það var einkar gaman að koma
að Fífustöðum og skoða æskustöðv-
ar foreldra okkar og ekki skemmdi
nú fyrir að hafa hann Örn eiginmann
Valgerðar frænku sem fararstjóra,
en hann kann svo sannarlega þá list
að segja sögu svo eftir er tekið.
Það er sárt að fá ekki fleiri grill-
veislur sem hann bróðir stendur fyr-
ir, því margar voru þær glæsilegar.
Okkur hjón var farið að hlakka til að
geta mætt til Gísla á hans nýja heim-
ili hér á Akureyri, en hingað ætlaði
hann að flytja með vorinu.
Að lokum viljum við senda okkar
innilegustu samúðarkveðjur til
barna, barnabarna og barnabarna-
barna okkar elskulega bróður og
mágs.
Guðmundur Bjarnason,
Kristín Kjartansdóttir.
Hann Gísli frændi hefur kvatt
þennan heim. Alltaf verður maður
jafnhissa þegar kallið kemur. Fjöl-
margir vinir og vandamenn standa
nú hnípnir og höggdofa við andlát
hans sem bar svo snöggt að. Mér
datt ekki í hug að þegar hann
hringdi í mig í byrjun janúar að
þetta væri í síðasta sinn sem við töl-
uðum saman, þá var hann að segja
mér frá því að hann ætlaði í heim-
sókn í sumar til Magnúsar og fjöl-
skyldu í Noregi, og hlakkaði mikið
til.
Hann Gísli var öðlingsmaður, allt-
af jafn kátur og hress. Fyrir tveimur
árum vorum við hjónin í fríi með
honum á Kanaríeyjum, hvað hann
naut þess, hvort sem við fórum í
ferðir saman eða sátum bara yfir
kaffibolla og spjölluðum um lífið og
tilveruna. Margt hafði á daga Gísla
drifið því hann hafði siglt um heims-
ins höf og hafði frá mörgu að segja
og hann hló mikið.
Í fyrrasumar héldum við ættar-
mót og mikið voru þeir bræður
ánægðir með að því varð við komið
að halda það mót. Að hitta nýja ætt-
ingja sem við vissum varla um og
dagsferðin sem var farin að æsku-
stöðvum þeirra. Margar sögur og
minningar voru þar rifjaðar upp og
var þessi ferð ógleymanleg. Þegar að
næsta ættarmóti kemur, verður Gísli
aðeins með í hugum okkar.
Alltaf bar hann umhyggju fyrir
okkur og vildi fylgjast með okkur
systkinunum og fjölskyldum okkar.
Á skilnaðarstundu er mér efst í
huga söknuður og þakklæti, þakk-
læti fyrir góðu minningarnar sem við
eigum um Gísla og það sem hann var
okkur.
Megi góður guð vaka yfir þér.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(Vald. Briem.)
Við Óli Reynir og fjölskyldan
sendum öllum aðstandendum Gísla
samúðarkveðjur og við biðjum góðan
Guð að styrkja ykkur.
Bjarney.
Að þurfa óvænt að kveðja góðan
vin er alltaf erfitt og einkum ef frá-
fallið ber óvænt að.
Ég kynntist Gísla fyrst er hann
bjó í Borgarnesi í kringum 1970, þau
kynni voru ekki mikil en verk sem
hann leysti af hendi ásamt fleirum er
hann prófaði mig í sveinsprófi vakti
traust mitt á manninum sem ekki
rénaði er leiðir okkar lágu aftur sam-
an sem skipsfélagar hjá Samskipum.
Gísli var upprunninn á Akureyri
og þar eyddi hann sínum æsku- og
ungdómsárum. Síðar, eftir að hafa til
dæmis stundað sjómennsku um
skeið, lá leið hans í Borgarnes þar
sem hann stofnaði sína fjölskyldu og
bjó um árabil. Þar stundaði hann
vinnu sem bifvélavirki bæði hjá öðr-
um og eins við eigin rekstur.
Er hann stóð uppi á miðjum aldri
ekkjumaður og börnin orðin upp-
komin undi hann sér ekki lengur í
Borgarfirðinum en greip tækifærið
til að komast á sjóinn er pláss bauðst
hjá Skipadeild SÍS.
Þar sigldi hann síðan næstu árin
og lauk sínum sjómannsferli á því að
sigla Helgafelli ásamt félögum sín-
um yfir rúmlega hálfan hnöttinn árið
1996 þar sem þeir afhentu það nýj-
um eigendum í Singapúr.
Ég var svo heppinn að sigla með
Gísla hluta af þessum tíma og minn-
ist með þakklæti samverustunda
okkar þar sem hann miðlaði öðrum
af þekkingu sinni, frásagnargleði og
léttu lund.
Við vorum svo heppnir gamlir fé-
lagar Gísla að fá hann í siglingu með
okkur síðasta vor þar sem hann naut
þess að rifja upp gamla tíma og upp-
lifa aftur sjómannslífið í hálfsmán-
aðar hringferð með núverandi
Helgafelli. Ætlunin var að sigla með
okkur aftur nú á vordögum á leið í
heimsókn til sonar síns í Noregi. Af
því verður því miður ekki en ég veit
að ég tala fyrir munn margra gam-
alla skips- og vinnufélaga er ég
þakka fyrir samveruna og hefði
gjarnan viljað sigla með þér fleiri
ferðir. Það var okkur styrkur að
kynnast manni eins og þér.
Ég votta aðstandendum mína
dýpstu samúð. Far þú í friði kæri
vinur.
Trausti Ingólfsson.
GÍSLI
BJARNASON
Elskuleg eiginkona mín, móðir, tengdamóðir,
amma og langamma,
HÓLMFRÍÐUR KRISTÍN
METÚSALEMSDÓTTIR,
Hjallabraut 33,
Hafnarfirði,
lést á hjúkrunarheimilinu Sólvangi mánudaginn
3. febrúar.
Jarðarför hennar hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar látnu.
Fyrir hönd aðstandenda,
Ríkarður Magnússon.