Morgunblaðið - 21.02.2003, Síða 40

MINNINGAR
40 FÖSTUDAGUR 21. FEBRÚAR 2003 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Gunnar Þor-steinsson fæddist
í Hafnarfirði 16.
mars 1946. Hann lést
á Landspítalanum
við Hringbraut
föstudaginn 14. febr-
úar síðastliðinn.
Móðir hans var
Ragnheiður Bjarna-
dóttir, f. 20.9. 1923,
d. 29.11. 2000. Faðir
hans er Þorsteinn
Þorgeirsson, f. 10.6.
1914. Systkini Gunn-
ars eru Jón Helgi, f.
12.3. 1945; Katrín, f.
14.10. 1948, maki Eyjólfur Vil-
bergsson, f. 4.11. 1948; Elísabet
Jasína, f. 3.9. 1953, maki Jóhann-
es Ágústsson, f. 24.9. 1955.
Hinn 26. október 1968 kvæntist
Gunnar Arndísi Evu Bjarnadótt-
ur, f. 2.11. 1946. Synir þeirra eru
Bjarni, f. 14.1. 1969, sambýlis-
kona Rósa Maggý
Grétarsdóttir, f.
26.4. 1964; Þórir, f.
14.8. 1972, eigin-
kona Svandís B.
Björgvinsdóttir, f.
5.1. 1971, synir
þeirra eru Aron
Ingi, f. 10.5. 1998 og
Sindri Steinn, f.
28.10. 2001; og
Gunnar, f. 18.8.
1977, eiginkona Sól-
veig Kristín Sigurð-
ardóttir, f. 21.5.
1977.
Gunnar hóf störf
hjá Ölgerð Egils Skallagrímsson-
ar árið 1964 og vann þar nánast
óslitið til dauðadags, lengst af í
útkeyrslu en síðar í þjónustu-
deild.
Útför Gunnars verður gerð frá
Fríkirkjunni í Reykjavík í dag og
hefst athöfnin klukkan 15.
Pabbi minn var góður maður.
Hann var ekki langskólagenginn
en þrátt fyrir það lærði ég allar
mínar mikilvægustu lexíur af hon-
um. Af honum lærði ég að vera
heiðarlegur, skulda aldrei neinum
neitt, standa við orð mín, hjálpa
vinum mínum hvernig sem ég get
og að vera traustsins verður þegar
einhver treystir á mig.
Alltaf þegar mig vantaði aðstoð
var hann tilbúinn og bauðst til að
hjálpa.
Ég veit líka að ég var ekki sá
eini sem fann fyrir þessu því þann-
ig kom hann fram við alla. Einnig
sýndi dugnaður hans mér að allt er
hægt ef maður leggur nógu hart að
sér.
Hann og mamma voru mér alltaf
góð og miklu skipti að þau studdu
ótakmarkað og skilyrðislaust við
bakið á mér í öllu mínu námi.
Ég er glaður að hafa kynnst
honum og sérstaklega að hafa eytt
töluverðum tíma með honum síð-
ustu árin. Erfiðast þykir mér að
börnin mín fá ekki að kynnast hon-
um en þeim verður að nægja að
heyra sögur og lýsingar af góð-
mennsku hans.
Ég vona bara að ég komist ein-
hvern tímann nálægt því að verða
jafngóður maður og pabbi minn.
Þrátt fyrir allt þetta þá hefur
móðir mín misst mest og við bræð-
urnir munum gera allt sem við get-
um til að styðja við bakið á henni.
Gunnar Gunnarsson.
Tengdafaðir okkar, Gunnar
Þorsteinsson, er látinn langt fyrir
aldur fram. Okkur langar að minn-
ast hans með nokkrum fátækleg-
um orðum.
Frá fyrsta degi sem við komum
inn í fjölskylduna var einstaklega
vel tekið á móti okkur. Alltaf var
maður meira en velkominn í Más-
hólana, alveg sama hvernig á stóð.
Gunnar var ætíð tilbúinn til að að-
stoða ef eitthvað þurfti að gera,
enda afskaplega handlaginn mað-
ur og röggsamur. Það var sama
hvað það var, flísalagnir, flutning-
ar eða barnapössun, ávallt var
hann boðinn og búinn.
Alltaf var stutt í húmorinn og
átti hann mjög auðvelt með að
gera grín að sjálfum sér og sínum
dyntum. Ekki þótti honum síður
gaman að stríða öðrum en það var
auðvitað alltaf í góðu og stutt í
hláturinn.
Barnabörnin voru hans líf og
yndi og þau dáðu afa sinn skilyrð-
islaust. Mikill missir er fyrir þau
tvö sem nú eru á leiðinni að fá ekki
að kynnast afa sínum í Máshólum.
Þó munu þau eflast heyra margar
sögur um „súkkl-afa“.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Elsku Gunni, hafðu þökk fyrir
þennan stutta tíma sem við áttum
með þér.
Blessuð sé minning þín.
Svandís, Sólveig
og Rósa Maggý.
Hann elsku afi er dáinn. Hann
afi sem var svo góður við okkur og
vildi allt fyrir okkur gera. Okkur
finnst voða erfitt að skilja það að
hann sé farinn og komi ekki aftur.
Mamma og pabbi segja að hann sé
engill núna og eigi heima hjá Guði.
Afi var alltaf til í að prakkarast
með okkur bræðrunum. Honum
fannst mjög gaman að laumast
með okkur strákana inn í búr og
gefa okkur suðusúkkulaði eða afa-
súkkulaði eins og það var kallað.
Iðulega hurfum við í smá tíma og
birtumst aftur með súkku-
laðitaumana lekandi niður munn-
vikin. Enda kallaði Aron Ingi afa
sinn lengi framanaf „súkkl-afa“.
Það var líka rosalega gaman að
fara með afa og ömmu í Húsdýra-
garðinn, leika í sandkassanum úti í
garði eða bara fá að kúra í afar-
úmi. Og alltaf þegar við vorum að
fara heim úr Máshólunum var kall-
að: „Afi, láttu mig hoppa niður
stigann!“ Þá hélt afi í hendurnar á
Aroni Inga og lét hann hoppa risa-
stökk niður stigann fram í forstofu
og nýlega var Sindri Steinn farinn
að fá að fylgja í kjölfarið.
Afi hafði ótrúlegt lag á Sindra
Steini og gat oft látið hann sitja
grafkyrran hjá sér í afastól í lang-
an tíma, alveg frá því að hann var
pínulítill, en ef einhver annar ætl-
aði að láta hann sitja hjá sér rauk
hann strax af stað. Honum þótti
líka alveg ofsalega gaman þegar
afi leyfði honum að hanga í slánni
inni í herbergi. Þá var nú aldeilis
hlegið og skríkt.
Elsku afi, þakka þér fyrir allt
sem þú gafst okkur bræðrunum.
Við gleymum þér aldrei. Líði þér
vel hjá Guði.
Aron Ingi og Sindri Steinn.
Gunnar dáinn. Það gat ekki ver-
ið. Hann sem hafði verið hress og
kátur í vinnunni daginn áður.
Þetta var reiðarslag og við félagar
hans hjá Ölgerðinni áttum bágt
með að trúa því að við ættum ekki
eftir að sjá hann framar.
Kynni okkar hófust fyrir 50 ár-
um þegar við vorum sjö ára og hóf-
um skólagöngu í Miðbæjarskólan-
um. Þar vorum við saman til
fjórtán ára aldurs. Strax þá komu
helstu persónueinkenni Gunnars í
ljós, sjálfstæði og ákveðni. Hann
lét ekki aðra ráðskast með sig,
hvort sem það vorum við strák-
arnir eða kennarar. Þetta ein-
kenndi Gunnar alltaf. Síðar lágu
leiðir okkar aftur saman hjá Öl-
gerðinni þar sem við Gunnar störf-
uðum saman í yfir þrjá áratugi.
Hann var traustur vinur vina
sinna og ég er stoltur af því að
hafa fengið að vera í þeim hópi.
Um leið og ég bið Guð að geyma
góðan dreng þá votta ég fjölskyldu
hans mínar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Vilhjálmur Kvaran.
Mig langar í fáum orðum að
kveðja félaga minn hann Gunna
Þorsteins eins og hann var alltaf
kallaður. Þegar ég frétti að Gunni
hefði orðið bráðkvaddur, þá
þyrmdi yfir mig og hugsanir
streymdu fram. Af hverju hann,
maður í blóma lífsins, alltaf svo
hress og kátur? Af hverju er til-
veran svona ósanngjörn? En það
var fátt um svör.
Ég kynntist Gunna fyrst þegar
ég hóf störf sem sumarstarfsmað-
ur í dreifingu hjá Ölgerðinni Egill
Skallagrímsson þá 15 ára gamall.
Ég var aðallega á höfuðborgar-
svæðinu en Gunni var bílstjóri á
utanbæjarbíl og var í hópi svokall-
aðra utanbæjarmanna. Það var
mikill dýrðarljómi yfir því að fá að
fara á utanbæjarbíl svona líkt og
að fá stöðuhækkun. Að fara með
Gunna út á land var skemmtilegt.
Leiðir okkar hafa meira og minna
legið saman síðastliðin 18 ár í
gegnum Ölgerðina og störfuðum
við saman um tíma í þjónustudeild
fyrirtækisins en Gunni hafði flutt
sig þangað í seinni tíð. Það var
alltaf jafn gaman að umgangast
hann og alltaf var Gunni boðinn og
búinn að bjóða fram aðstoð sína
hvort sem það tengdist leik eða
starfi. Hann gat verið þrjóskur,
dálítið sérvitur en hafði mikla
kímnigáfu bæði fyrir sér og öðr-
um. Og allan þann tíma sem ég hef
þekkt Gunna fann ég aldrei fyrir
því að ég væri 24 árum yngri, hann
tók mér alltaf sem jafningja.
Ég kveð þig kæri vinur með
söknuði í hjarta en þakka allar
þær stundir sem við áttum saman
og góðu minningarnar sem ég
geymi um þig.
Þorsteinn Lárusson.
Mönnum var brugðið er þeir
mættu í vinnu föstudaginn 14.
febrúar. Fyrsta símhringing var
sú að Gunnar Þorsteinsson, vinnu-
félagi okkar til langs tíma, hefði
orðið bráðkvaddur þá um nóttina.
Menn setti hljóða og lítið varð úr
verki þann daginn. Gunnar hefur
starfað hjá Ölgerðinni áratugum
saman, lengst af sem bílstjóri ut-
anbæjar en hin síðari ár í þjón-
ustudeild Ölgerðarinnar.
Gunnar var mikill fengur fyrir
þjónustudeildina, þar sem allt
virtist leika í höndunum á honum
og verkmaður var hann góður.
Hann gat verið ákveðinn á sínu, en
mikill félagi þegar á reyndi og
skemmtilegur á góðum stundum.
Undanfarið hafði golfið verið
snar þáttur í frístundum hans og
hafði hann talað um að gera stærri
hluti á þeim vettvangi í framtíð-
inni. En svona er lífið. Enginn veit
sinn tíma, og við sem eftir erum
verðum að sætta okkur við orðinn
hlut.
Það er með miklum söknuði sem
við vinnufélagarnir skrifum þessi
kveðjuorð, og viljum við votta fjöl-
skyldu Gunnars okkar dýpstu
samúð.
Þórir Guðmundsson,
Eyjólfur Lárusson.
Mig langar með nokkrum fátæk-
legum orðum að kveðja góðan fé-
laga. Þegar ég hóf störf hjá Öl-
gerðinni fyrir sex árum stóð ég
með matardiskinn í mötuneytinu í
fyrsta hádeginu og skimaði eftir
lausu sæti. Ég sá laust sæti við
borð og settist þar niður. Þar voru
fyrir nokkrir menn sem ég átti eft-
ir að kynnast miklu betur, Gunnar
var þeirra á meðal. Það voru aldrei
læti í kringum Gunna þó hádeg-
isumræður gætu oft orðið fjörug-
ar, hann var alltaf rólegur og kím-
inn. Þó var það nú þannig að ef
hann lagði orð í belg þá var hlust-
að á það sem hann hafði til mál-
anna að leggja og það þó honum
lægi ekki hátt rómur. Við Gunnar
byrjuðum að spila golf á svipuðum
tíma og átti ég margar ánægju-
stundir með honum síðastliðin tvö
sumur. Nú er skarð fyrir skildi.
Við félagar Gunnars söknum
greinds og góðs vinar sem fallinn
er frá alltof fljótt.
Ég votta aðstandendum Gunn-
ars mína dýpstu samúð.
Guðmundur Guðmundsson.
Með nokkrum fátæklegum orð-
um langar okkur að minnast þín
Gunnar, en orð hafa lítið að segja
þegar fólk er sótt skyndilega af
æðri máttarvöldum. Alltaf þegar
þú komst á skyndibitastaðinn
Kentucky Fried Chicken geislaði
af þér og komst öllum í gott skap.
Öll þín ár sem starfsmaður þjón-
ustudeildar Ölgerðarinnar kennd-
ir þú okkur hversu mikilvægt er að
vera hlýr og brosa. Starfsmanns
eins og Gunna verður sárt saknað
á KFC.
Við vottum aðstandendum
dýpstu samúð og megir þú hvíla í
friði.
Starfsmenn Kentucky
Fried Chicken.
Morguninn 14. febrúar barst
okkur sú harmafregn að vinur
okkar og félagi til margra ára,
Gunnar Þorsteinsson, væri látinn
langt um aldur fram.
Okkur setti hljóða því daginn
áður var hann hinn hressasti eins
og venjulega. Hann var frábær fé-
lagi og starfskraftur, hnellinn og
ákveðinn og óhræddur að takast á
við hin ólíkustu verkefni.Við
kveðjum þig með söknuði og vott-
um fjölskyldu Gunnars okkar inni-
legustu samúð.
Kveðja
Vinnufélagar
þjónustudeild ÖES.
GUNNAR
ÞORSTEINSSON
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og langalangamma,
ELÍN ÞÓRA SIGURBJÖRNSDÓTTIR
frá Sveinsstöðum
í Grímsey,
verður jarðsungin frá Miðgarðakirkju í Grímsey
laugardaginn 22. febrúar kl. 14.00.
Börn, tengdabörn
og þeirra fjölskyldur.
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar, tengda-
móðir, amma og langamma,
SIGURLAUG ANNA HALLMANNSDÓTTIR,
Suðurgötu 15-17,
Keflavík,
lést á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja, Keflavík,
fimmtudaginn 20. febrúar.
Sigurður Gíslason,
Hallmann Sigurður Sigurðarson, Aðalheiður Helga Júlíusdóttir,
Margrét Ragnheiður Sigurðardóttir, Þorsteinn Valgeir Konráðsson,
Ráðhildur Ágústa Sigurðardóttir, Einar Magnús Sigurbjörnsson,
Gísli Sigurðsson, Árný Dalrós Njálsdóttir,
Sigurlaug Sigurðardóttir, Snæbjörn Kristjánsson,
Sigurður Sigurðarson, Halldóra Kristín Guðjónsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir, afi og langafi,
SIGURÐUR RÓSANT INDRIÐASON,
Búðum, Grindavík,
sem lést á Sjúkrahúsi Suðurnesja laugardaginn
15. febrúar sl., verður jarðsunginn frá Grinda-
víkurkirkju laugardaginn 22. febrúar kl. 14.00.
Ásdís Klara Enoksdóttir,
Enok Kristinn Sigurðarson, Skul Iodsong Tragul,
Indriði Sigurðarson, Nanna Hjaltadóttir,
Elísabet Anna Sigurðardóttir, Eyjólfur Valsson,
Birna Kristín Sigurðardóttir, Georg Alexander,
Hjálmar Sigurðarson, Ásdís Jóhannesdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir og afi,
HJÖRTUR ELÍASSON
fyrrv. lögreglumaður,
Laxakvísl 8,
andaðist á Landspítalanum í Fossvogi þriðju-
daginn 18. febrúar.
Jarðarförin fer fram frá Árbæjarkirkju þriðju-
daginn 25. febrúar kl. 13.30.
Jóna Þorsteinsdóttir,
Þorsteinn Grétar Hjartarson,
Sigríður Hjartardóttir, Viðar Helgason
og barnabörn.