Tíminn - 02.03.1975, Blaðsíða 12

Tíminn - 02.03.1975, Blaðsíða 12
12 TÍMINN Sunnudagur 2. marz 1975 AAanstu gamla daga? AAanstu gamla daga? AAanstu gamla daga? AAanstu gamla daga? AAanstu gamla Kátir félagar á söngferöalagi i Vestmannaeyjum. Söngstjórinn, Hallur Þorleifsson, I svörtu regnkáp- unni fyrir miðri mynd. A grimuballi i Háskólanum. Blástakkatríóið var uppáfinningasamt, efndi meðal annars til grlmuballs i Háskólanum. Kling Klang kvintettinn: Guð- mundur Sigurðsson, Björgúlfur Baldursson, Jón Guðbjartsson Ólafur Beinteinsson og Gisli Páls- son. ÞAÐ KOAA AF SJÁLFU BH ræðir vio Ólaf Beinteinsson um sönglífio skemmtikraftana, sem þá gerðu MANTU GAMLA DAGA? Manstu, þegar fjörið var mest i Gúttó eða Bárunni, eða þá i Iðnó, og menn fóru suð- ur i Hafnarfjörð á ball i Birninum? Manstu fox- trottana og kvikksteppið og böllin með básúnum og tilheyrandi til klukk- an fjögur á næturnar, þegar maður var nokk- urn veginn búinn að l'á nóg af að dansa? Manstu strákana, sem komu fyrst fram með gítara opinberlega og sungu lögin, sem flestir könn- uðust við á þennan hug- ljúfa, viðkvæmnislega og stundum gázkafulla hátt, sem hlaut að snerta strengi i brjóst- um, — hrifa fólk með? Manstu Blástakkatrióið, sem söng um hana Pálinu, svo að þær visur lil'a enn þann dag i dag? Manstu Kling Klang- kvintettinn, fimm fjöruga stráka, sem lögðu land undir fót og sungu alls konar lög viðs vegar um landið i alls konar útsetningum? — Já, manstu gamla daga? Einkennilegt, hversu hlý sum bros geta verið. Það er notalegt að sjá hann ólaf Beinteinsson brosa. Fyrst kviknar brosvottur f augunum og færist siðan eins og sólskin yfir allt andlitið, svo að birtir yfir öllu umhverfinu. Nú er olalur kominn yfir sex- tugt, eða svo segja staðreyndirn- ar, þvi að hann var ekki nema tuttugu-og-eins, þegar hann kom fram í fyrsta sinni og söng ásamt frænda sinum og vini, Sveinbirni Þorsteinssyni. Það var árið 1932...... Uppeldisbræður — og sungu saman — Við Sveinbjörn vorum upp- eldisbræður. Ég er fæddur hérna á Vesturgötunni og bjó þar fram að sex ára aldri. Þá kenndi faðir minn meins, sem dró hann til dauða skömmu siðar, og hann kom mér fyrir uppi i Borgarfirði, þar sem Sveinbjörn átti heima. Þarna er ég svo fram að ferm- ingu, og við Sveinbjörn erum allt- af miklir mátar, alveg eins og bræður. Fjórtán ára gamall fer ég suður aftur og sezt að á Vesturgötunni hjá mömmu, og þar á ég heima þangað til ég gifti mig. Nokkru eftir að ég kom suð- ur, fluttist Sveinbjörn hingað til borgarinnar. Hann er núna teiknikennari við Iðnskólann, kennir frihendisteikningu. NU, við förum að syngja saman, og það liður ekki á löngu, þangað til við komum fram á fyrstu skemmtun- inni. — Hvernig atvikaðist það? — Það var eiginlega fyrir frum- kvæði frænku minnar, sem var I stúku. Við vorum búnir að æfa saman eitthvað fimm lög, svona algeng lög, sem gengu á þeim dr- um, eins og Út um græna grundu og Stina, láttu ljósið þitt skina. Við vorum með gitara, það voru alveg ofsalega ómerkilegir gitar- ar, sem við höfðum til að byrja með miðað við það, sem nú gerist. Við kunnum nú ekki mikið, höfð- um aldrei lært að spila að neinu ráði. Mamma átti gítar, eldgaml- an, sem ég notaði fyrstu árin. Upphaflega var þetta þannig, að ég lærði eitthvað fjögur-fimm grip af mömmu, og með þetta fór- um við upp. Okkur var tekið alveg svakalega vel, og svo var farið að biðja okkur að koma hingað og þangað og syngja. Við lærðum fleiri lög og æfðum svona saman, nokkur eldgömul, sem mamma hafði sungið á sinum yngri árum, lög sem ekki heyrast lengur, eins og Þeir greiða sér og dubba sig og draga saman fé....Svo var eitt aðallagið hjá okkur Kibba, kibba, komið þið, greyin. Það var eitt af okkar glansnúmerum, en lagið er eftir hann Sigurð Águstsson frá Birtingaholti. Svo vorum við með Efst á Arnarvatnshæðum og Laugardagskvöldið. Við urðum langfyrstir til að syngja það opin- berlega og vöktum mikla hrifn- ingu. Glaumbæjargrallari og gitar frá Ericson — Hvernig rak það lag á fjörur ykkar? — Það er nU smásaga kringum það. Sveinbjörn lærði það hjá Magnúsi nokkrum ÁgUstssyni sem var læknir á Kleppjárnseykj- um uppi i Borgarfirði. Hann hafði mjög góða söngrödd, og var meöal annars bUinn að vera i Svi- þjóð og kunni mikið af sænskum söngvum. Þegar Sveinbjörn kem- A fjörugu grfmuballi hérna áður fyrri. AAanstu gamla daga? AAanstu gamla daga? AAanstu gamla daga? AAanstu gamla daga? AAanstu gamla

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.