Tíminn - 02.03.1975, Blaðsíða 32

Tíminn - 02.03.1975, Blaðsíða 32
32 TtMINN Sunnudagur 2. marz 1975 Ingólfur Davíðsson: DYRIN A BÆNUM — Snotra var vinsælust hundanna. Hún var litil vexti, svartflekkótt, með hvitan dil á skottinu Dugleg i smalamensku og ágæt að hafa með til að verja tún og engjar. Ef henni virtist einhver i krakkahópnum kúga hina i leik, átti hún það til að stökkva á hann og kútvelta honum hvað eftir annað og jafnvel halda honum niðri um stund. En aldrei beit hún. Snotru þóttu mjög góðar pönnukökur. Ef verið var að baka kom hún inn i eldhús, settist hjá eldastúlkunni og horfði ýmist á hana eða pönnukökurnar. Var henni þá venjulega gefin kaka. Yrði einhver bið á þvi lagði hún aðra fram- löppina ofurhægt á fót stúlkunnar til að vekja Frá Stóru-Hámundarstöðum. Til hægri er húsið, þar sem guli kisi hékk á mæninum á framlöppunum. athygli á sér. Sykur þótti henni lika góður. Við lét- um stundum mola detta og var Snotra ekki sein að gripa þá í kjaftinn og bryðja. Ekki var laust við að hún stuggaði börnum frá klettum, ef henni virtust þau vera komin of nærri brúninni. Þegar pabbi var ung- lingur og stóð yfir fé á beit á vetrum átti hann hund, sem Lappi hét (mórauður með hvitar lappir). Ef pabbi gekk um og stoppaði, kom Lappi stundum og lagðist ofan á fæturna á honum. Hélt vist að pabba væri kalt á fótun- um og vildi verma hann. Brattavalla-Kjói var langstærstur og sterkastur allra hunda i sveitinni, enda heima- ríkur mjög. Tikur voru þar á bænum og sóttu aðkomhundar til þeirra að venju. En Kiói varði. Hann bylti þeim undir sig og beit svo flestir stukku hræddir heim aftur. Einn lét sig þó ekki og kom aftur og aftur, átti þó heima i öðrum enda sveitarinnar. Loks bar þó Kjói hærri hlut i áflogunum og stökkti hinum á flótta — og ekki nóg með það, heldur rak Kjói hann alveg heim til sin. Sást til þeirra af bæjunum. Móri hljóp og hijóp og Kjói alltaf rétt á eftir honum alla leið. Þetta var nærri eins og sagt var um Gretti og Gisla i Grettissögu! Skuggi var fenginn á heimilið sem hvolpur og leiddist fyrst. Viidi hann alltaf vera með fólkinu, enda var þá um tima enginn annar hundur á bænum. Þetta var að sumarlagi og fólkið mikið úti við hey- skapinn, en kom heim að borða. Skuggi vissi að hann mátti ekki koma inn i baðstofu, en þegar farið var að borða þar inni, opnaði Skuggi hurðina með trýninu, settist framan við dyrnar, en hafði hausinn i gættinni, svo hann gæti séð fólkið. Tveir kettir voru þá á heimilinu, annar hvitur en hinn svartur. Skuggi leyfði hvita kisa að éta úr dallinum með sér, og stundum lágu þeir saman i bæli. En svarta kisa vildi hann ekki sjá og beit hann frá dallin- um, og hrakti frá sér. Mikið var hlegið að gráa kisa. Hann vildi mm WÆ$ S i %SS£r ¦' :-í:ííí: m* ':((((( wzmm (í(á m m ílPlS-IiÍllíIfi m m. WA mm m œmmmwm ,^ DAN BARRY ,V.-.V.V.'.'.V.-.V.V Geiri, þeir koma Yt>eir bera hvitt flagg, /^Keisari okkar^t^ / Keisarinn^CALIGULA'^Þetta leiðir^Ó, Geiri, 'f tilbaka! ^(.nær þessi siður M.Í Callgula býður J J mun taka Vif„w_rH k.ótil vandræða.þetta er stó/f aftur til Rómverja? V ykkur velkomin, þið ámóti ^l \lbKem Kei%^ j4L kostlegt' " sendiboðar guð>^( .ykto i -1 armn- GM^t J' Framhald.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.