Réttur


Réttur - 01.10.1973, Blaðsíða 15

Réttur - 01.10.1973, Blaðsíða 15
kvæma framfærsluskylda afnumin, verði það til þcss, að konur fari að líta á það sem sjálfsagðan hlut, að þær séu sjálfstæðir einstaklingar og fari að búa sig undir starf og afli sér tekna með þátt- töku í atvinnulífinu. Þó skiptir enn meiru, að það hlýtur að verða til þess, að löggjafinn og yfirvöld fari að líta á störf kvenna utan heimilis sem sjálf- sagðan hlut. Verður þá væntanlega farið að miða þjóðfélagsuppbygginguna e:nnig við þátttöku kvenna í atvinnulífinu, með ýmsum félagslegum aðgerðum, og mun ég koma að þeim síðar. Verði lit:ð á alla e:nstaklinga sem sína eig:n framfær- endur, má e:nnig þúast við að giftar konur fari að líta á störf sín uian heimilis alvarlegum augum, en ekki sem einhverja aukavinnu eingöngu til að drýgja tekjur heimilisins. Einkennileg er sú stað- reynd, sem kom:ð hefur í Ijós við kannanir erlendis, að ógiftar konur mæta betur til vinnu en giftar, þótt þær hafi börn. Nýleg bandarísk athugun hefur leitt í Ijós, að konur fá að meðaltali 10—12% lægri laun í Banda- rikjunum en karlar fyrir sömu vinnu. Meðal þeirra er atv.'nnuleysi einnig mun meira.') Samkvæmt könnun kvennablaðanna sex í löndum Efnahags- bandalagsins, sem nefnd var hér að framan, kemur í Ijós að meðaltímakaup kvenna í úrvinnslugreinum (þar sem unnið er úr hráefni) í Hollandi er 39% lægra en karla; í Belgíu 32% lægra, í Vestur- Þýskalandi 29% lægra, í Frakklandi og Italíu 24% lægra") I Hér á landi hefur Hagrannsóknadeild Fram- kvæmdastofnunar ríkisins gert athugun á launa- tekjum giftra kvenna árin 1963 og 1970 samkvæmt skattaframtölum. Þar kemur í Ijós, að heildartekjur giftra kvenna árið 1970 voru rúmir 2 miljarðar kr. 52.4% þessara kvenna höfðu einhverjar tekjur (50.8% i Reykjavik, 53.5% utan Reykjavíkur), hafði sú hlutfallstala hækkað úr 36.6% 1963. „Virk" atvinnuþátttaka var árið 1970 miðuð við 45.000 kr. árstekjur eða meira og var hún 35.1% fyrir allt landið. Þarna er hlutfallið hærra fyrir Reykjavík, 38,1%, en 33% utan Reykjavikur. Úti á landi eru hlutfallslega fleiri með tekjur undir 45 þús. kr., ') Þjóðviljinn, júlí 1973. 2) Morgunþlaðið, 11.3. 1973. ") Niðurstöður kynntar hjá starfshópi í Norræna sumarháskólanum. Daumier: Þvottakona. þ.e. í Reykjavík eru fleiri með fasta vinnu.3) Skýr- ingin á þessu er e.t.v. sú, að ekki er t/ms mikið um „kvennastörf" úti á landi og þar er félagsleg þjónusta (barnaheimili o. fl.) jafnvel enn verri en í Reykjavík. Sambærileg tala árið 1963 var 20.8% og var þá miðað við 15.000 kr. árstekjur. Samkvæmt launaúrtaki Kjararannsóknarnefndar frá árunum 1966—71,*) var raunverulega útborgað tímakaup verkakvenna í verksmiðjum 82.7% af raunverulega greiddu tímakaupi verkamanna í dag- vinnu árið 1971, 1969 höfðu þær aftur á móti haft 84.7% af tímakaupi verkamanna, en sambærileg tala árið 1967 var 77.9%. I fiskvinnu var hlutfallið mun jafnara, enda bónusinn kominn þar inn í. 1971 var tímakaup verkakvenna í fiski komið upp í 97.0% af tímakaupi verkamanna. Þess ber að geta, að hér er um að ræða lægst launuðu karla- störf. Af fjórum störfum, sem kjaranefnd byggir launaúrtakið á, er karlakaup lægst í fiski, en þar er kvennakaupið hæst. Samkvæmt könnun tveggja bankastarfsmanna, sem birtist í Bankablaðinu 1.—2. tbl. 1970, þar sem könnuð var röðun í launaflokka 223

x

Réttur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Réttur
https://timarit.is/publication/319

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.