Morgunblaðið - 08.03.2006, Blaðsíða 30

30 MIÐVIKUDAGUR 8. MARS 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Kristín Jóhann-esdóttir fæddist
í Reykjavík á hvíta-
sunnudag, 4. júní
1922. Hún lést 28.
febrúar síðastlið-
inn. Foreldrar
hennar voru hjónin
Jóhannes Sigurðs-
son prentari, f. 8.
apríl 1892, d. 1.
nóv. 1979, og Ragn-
hildur Sigurðar-
dóttir, f. 23. des.
1889, d. 9. des.
1940. Systkini
Kristínar eru a) Ingileif Ágústa,
f. 31. mars 1918, gift Hjalta Sig-
urðssyni sem er látinn. Dóttir
þeirra er Guðrún, f. 1938. b) Vil-
borg, f. 3. febr. 1924, gift Gunn-
ari Sigurjónssyni sem er látinn.
Börn þeirra eru Gunnar Jóhann-
es, f. 1950, Sigurjón, f. 1953,
Ragnar, f. 1955, Guðlaugur, f.
1957, Ragnhildur, f. 1963 og
Bjarni, f. 1965. c) Sigurður, sam-
feðra, f. 13. nóv. 1945. Börn hans
eru Helga, f. 1973, Dóra Mar-
grét, f. 1978 og Jóhannes, f.
1984. Uppeldissystir Kristínar
er Helga Guðfinna Ásmunds-
dóttir, f. 17. jan. 1912.
Kristín var ógift og barnlaus.
Hún lauk skyldu-
námi og fór eitt ár
til Hurdal í Noregi
á kristilegan lýðhá-
skóla. Hún hóf
störf við bókband í
prentsmiðjunni
Eddu 17 ára gömul
og starfaði þar í
nokkur ár og var
síðan matráðskona
á stúlknaskóla í
Hlaðgerðarkoti í
eitt ár. Eftir það
varð hún matráðs-
kona á vistheimili
barna við Dalbraut í tvo áratugi
frá upphafi þess þar til hún varð
fyrir áfalli og missti heilsuna ár-
ið 1984. Eftir það bjuggu þær
Vilborg og Kristín saman.
Kristín gekk ung í KFUK og
var leiðtogi í yngri deild og ung-
lingadeild KFUK við Amtmans-
stíg í mörg ár. Hún var kosin í
fyrstu stjórn Vindáshlíðar og sat
í henni í um 20 ár. Kristín gekk í
kristniboðsflokk KFUK fljótlega
eftir að hann var stofnaður og
var í bænahópi innan KFUK til
margra ára.
Útför Kristínar verður gerð
frá Hallgrímskirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.
Við systkinin viljum með þessum
orðum minnast frænku okkar Krist-
ínar Jóhannesdóttur, eða Diddu eins
og hún var alltaf kölluð. Hún fæddist
á Skólavörðustíg 35 í Reykjavík en
fjölskyldan fluttist síðar á Framnes-
veg í svokallað bankahús. Á heim-
ilinu bjó Helga Ásmundsdóttir sem
hafði komið inn á heimili afa okkar
og ömmu Ragnhildar og Jóhannesar
8 ára gömul þegar faðir hennar,
bróðir Ragnhildar, lést. Var Helga
eins og stóra systir þeirra systra,
Diddu, mömmu og Ingu frænku, og
bjó hjá þeim þar til fjölskyldan flutt-
ist norður á Akureyri 1933. Kristni-
boðsfélag kvenna á Akureyri hafði
reist kristniboðshúsið Zíon þar og
réð Jóhannes afa okkar til starfa. Á
Akureyri gekk Didda í barnaskóla
og þar gengu þær systur í lítið
kristniboðsfélag fyrir stúlkur, Fræ-
kornið, sem kristniboðskonurnar
stofnuðu. Árið 1936 komu norskir
stúdentar til að halda vakningarsam-
komur í Zíon og höfðu þær samkom-
ur mikil andleg áhrif á Diddu sem
ungling. Þar með var lífsstefnan
mótuð og eftirfylgdin við Jesú Krist
ákveðin. Hún talaði einnig um að það
hafði mikil áhrif á hana að heyra
móður sína raula sálminn Bjargið
alda, borgin mín.
Sextán ára gömul fór Didda um
sumarið í síldarsöltun á Siglufjörð og
bjó þá í bragga. Minntist hún oft á
þetta sumar og þessa reynslu sem
hún hefði ekki viljað missa af. Árið
1939 fluttist hún til Reykjavíkur aft-
ur, 17 ára gömul, og fór þá að vinna
við bókbandið í prentsmiðjunni
Eddu. Í desember árið eftir misstu
þær systur móður sína. Var það þeim
eðlilega mikið áfall. Eftir það bjuggu
þær mamma og Didda með föður sín-
um þar til hann kvæntist aftur. Eftir
að seinni heimsstyrjöldinni lauk, fór
hún ásamt tveimur vinkonum sínum
á kristilegan lýðháskóla í Hurdal í
Noregi í eitt ár. Um tíma var hún
ráðskona hjá föðurafa okkar, Sigur-
jóni Jónssyni, á Þórsgötu 4. Hennar
aðalævistarf var síðan að stjórna
matseld á vistheimili fyrir börn við
Dalbraut. Þar var hún við störf þeg-
ar hún datt og fótbrotnaði. Upp úr
því fékk hún blóðtappa og lamaðist
vinstra megin. Hún náði þó ótrúleg-
um bata og gekk með staf eftir það,
en varð að hætta vinnu.
Didda var alla tíð mjög virk í starfi
KFUK og tengsl hennar við stúlk-
urnar í starfinu voru henni afar dýr-
mæt. Sama er að segja um störf
hennar í þágu Vindáshlíðar. Hún tók
þátt í vinnuflokkum og eldaði mat í
kvennaflokkum í mörg ár og á mót-
um sem oft voru haldin um bæna-
daga. Hún sagði að það hefði verið
ævintýri lífs síns að sjá skálann í
Vindáshlíð rísa. Kristniboðsstarfið
var henni einnig hugleikið og studdi
hún það af lífi og sál. Það hafði djúp
áhrif á hana að vera meðal þeirra
sem ákváðu að reisa kristniboðsstöð
í Konsó í Eþíópíu.
Þátttaka hennar í kristilega starf-
inu var þjónusta hennar við Drottin
sem hafði gefið henni lífið og allt í
samfélaginu við sig. Hún var hans
barn og þjónn Jesú. Þegar Didda tal-
aði um trú sína var alvara á ferðum,
hún var hvorki léttvæg né neitt
aukaatriði. Við nutum þess að hún
var einn af mörgum fyrirbiðjendum
okkar.
Didda var lífsglöð kona og fékk að
njóta lífsins til síðustu stundar. Á ár-
um áður ferðaðist hún töluvert um
landið og hafði mikla ánægju af því
og einnig til útlanda. Minntist hún
t.d. oft á ferð til Rómar sem hún fór
með góðum hópi félagsfólks í KFUM
og KFUK. Hún sá björtu hliðarnar
og gerði oft að gamni sínu. Hún gift-
ist aldrei en var sátt við hlutskipti
sitt og gat séð björtu hliðarnar á því
líka. Hún hafði lag á að rifja upp góða
og skemmtilega atburði og aldrei var
hlegið eins dátt og þegar Didda sagði
gamansögur.
Fyrir okkur systkinin var einstak-
lega dýrmætt að eiga Diddu að. Hún
varð okkar aukamamma og börnum
okkar aukaamma. Hún fylgdist með
okkur frá blautu barnsbeini, vakti yf-
ir okkur og bar hag okkar fyrir
brjósti. Ekki síst þegar við lágum
veik kom Didda gjarnan með eitt-
hvert góðgæti til að gleðja okkur. Við
vissum og fundum að við vorum
henni eins og við værum hennar eig-
in börn. Hún var sjaldnast langt und-
an og bjó í næsta nágrenni á Þórs-
götu 3, 8 og 9 eða inni á heimilinu á
Þórsgötu 4 og nú síðast á 12. Sjálf
var hún á gangi á Þórsgötunni ásamt
mömmu okkar þegar kallið kom.
Er við hugsum til baka er um-
hyggja hennar og kærleikur í okkar
garð það sem við þökkum Guði fyrir,
við þökkum honum fyrir að hafa gef-
ið okkur Diddu. Hún var gott dæmi
um lifandi vitnisburð og einlæga trú
á Jesú Krist sem birtist í kærleika
hennar. Við nutum þess í ríkum
mæli, makar okkar og börn sömu-
leiðis. Fyrir mörgum árum deildi
hún ýmsum persónulegum munum
sínum út til okkar systkinanna. Hún
naut þess að við gátum notað þá bæði
meðan hún var á meðal okkar og
áframhaldandi. Hún sýndi börnun-
um okkar mikinn áhuga og því sem
þau voru að fást við. Það var ein-
kennandi fyrir hana hvernig hún dró
fram hið jákvæða, uppörvaði og
hvatti. Það var alltaf gott að hitta
Diddu frænku.
Mamma hefur oft talað um það að
allt frá því þær voru litlar hafi henni
alltaf fundist Didda standa á bak við
sig. Þess vegna þakkar hún þessa
löngu samfylgd.
Stóllinn hennar sem hún sat oftast
í stofunni hjá mömmu er nú auður.
Það eru viðbrigði að koma á Þórsgöt-
una og hitta ekki Diddu. Það á eftir
að taka okkur tíma að venjast því.
En minningarnar eru góðar og þær
ylja okkur. Sá tími þegar Didda var
hluti lífs okkar er liðinn, en bænir
hennar og blessunaróskir fylgja okk-
ur. Sjálf er hún farin heim til fundar
við frelsarann, þangað lá leiðin og
það vissi hún vel. Sjálf bað hún þess
að mega fara á undan mömmu og var
sú bæn heyrð. Eitt af mörgum vers-
um úr Passíusálmum Hallgríms Pét-
ursson sem henni var kært er eft-
irfarandi:
Hveitikorn þekktu þitt,
þá upp rís holdið mitt.
Í bindini barna þinna
blessun láttu mig finna.
Blessun Drottins var yfir Diddu
allt fram á dauðastund. Góður Guð
blessi minningu góðrar frænku.
Gunnar Jóhannes, Sigurjón,
Ragnar, Guðlaugur, Ragnhildur
og Bjarni.
Þegar ég sest niður og hugsa um
ástkæra frænku mína Diddu koma
margar myndir í hugann. Didda hef-
ur alltaf verið stór hluti af lífi mínu
og hún var engin venjuleg frænka,
hún var svo miklu meira. Nokkurs
konar viðbótarmamma. Einu sinni
hvíslaði hún því að mér að mamma
hefði sagt við sig þegar ég var ný-
fædd: „Þú mátt eiga hana með mér.“
Eitt sinn bað Didda mig um að
koma með sér í ákveðna búð og máta
skinnhúfu fyrir sig sem þá voru í
tísku því hún ætlaði að gefa stúlku
sem hún þekkti svona húfu í jólagjöf.
Ég var fús að gera það og hugsaði
um leið hvað þessi stúlka væri hepp-
in að fá slíka gjöf. Undrunin og
gleðin var því mikil þegar húfan
blasti við mér í jólapakkanum frá
Diddu.
Það var alltaf svo gaman að koma
inn í stofuna hennar Diddu uppi á
efri hæðinni þar sem við bjuggum.
Hún átti svo marga fallega og
skemmtilega hluti. Einn hlutur var
alveg sérstakur í mínum huga en það
var plötuspilari og fengum við systk-
inin að hlusta þar á plötur um dýrin í
Hálsaskógi, Kardemommubæinn og
fleira. Oft bauð hún okkur líka í leik-
húsið að sjá barnaleikritin. Didda
var líka mikil handavinnukona og
kenndi hún mér útsaum og að hekla.
Ég sé hana fyrir mér sitja í stólnum í
horninu að telja út. Oftast var hún að
sauma eitthvað fyrir basar KFUK
og var hún óþreytandi að vinna fyrir
hann. Stundum fékk ég að laumast
inn til hennar og sitja hjá henni og
spjalla eða ég las upp úr námsbók-
unum. Lestur undir Íslandssögupróf
varð að skemmtilestri því Didda var
svo áhugasamur áheyrandi. Hún var
líka mikill ljóðaunnandi og kenndi
hún mér að meta ljóð og ljóðalestur.
Ættfræðin var sameiginlegt áhuga-
mál okkar beggja og gaman var að
spjalla við hana um það.
Í gegnum árin hefur Didda alltaf
verið mér hvatning og stuðningur. Á
sínum tíma hvatti hún mig til að velja
heimilisfræðina í Kennaraháskólan-
um þegar ég fór að læra þar. Hlýjan
og kærleikurinn streymdi frá henni
og eftir að ég eignaðist fjölskyldu
fengu þau að finna fyrir því sama.
Hún var sífellt að gleðja og segja
eitthvað fallegt við okkur. Hún var
mikil bænakona og bað fyrir okkur
öllum sem er ómetanlegt.
Ég sakna frænku minnar sárt.
Hún var einstök frænka og kenndi
mér margt. Hún er mér fyrirmynd í
svo mörgu og auðgaði líf mitt. Hún
var trúföst í þjónustu sinni við Drott-
in sinn og frelsara og vitnisburður
um hann allt til enda. Því vil ég í dag
þakka Guði fyrir að hafa átt slíka
frænku sem var mér svo mikils virði.
Drottinn gaf og Drottinn tók, lofað veri
nafn Drottins. Job.1:21
Ragnhildur Gunnarsdóttir.
Didda frænka mín var sérstök
kona. Hún átti stórt og hlýtt hjarta
sem rúmaði okkur öll.
Það gerir mig dapra að fá ekki að
heyra hana hlæja aftur. Hún sagði
sögur og brandara og var varla byrj-
uð á þeim þegar hún þurfti að gera
hlé til að hlæja. Það var ekki annað
hægt en að hlæja með. Hún hafði
áhuga á öllu sem maður gerði, spurði
og fylgdist með.
Ég heiti í höfuðið á henni og það
þykir mér vænt um, af því að hún var
svo góð kona.
Hún sagði alltaf eitthvað fallegt
sem lét manni líða vel. Það hefði ver-
ið gaman að heyra hana hlæja einu
sinni enn.
Kristín Rut Ragnarsdóttir.
Kynni mín af Diddu hófust þegar
ég fór að venja komur mínar á heim-
ili tilvonandi tengdaforeldra minna á
Þórsgötu 4. Ég áttaði mig fljótlega á
því að Didda var engin venjuleg
frænka mannsins míns, heldur var
hún honum og systkinum hans eins
og önnur móðir. Didda tók mér opn-
um örmum frá fyrsta degi og um-
vafði mig hlýju og kærleika alla tíð
síðan. Það má því segja að þegar ég
giftist inn í fjölskylduna hafi ég eign-
ast tvær yndislegar tengdamömmur.
Við Sissi fengum að njóta gjaf-
mildi Diddu þegar við vorum að
koma okkur fyrir á okkar fyrsta
heimili. Hún tók þátt í því af áhuga
og laumaði að okkur ýmsu sem kom
sér vel og prýddi heimilið.
Ég átti því láni að fagna að vinna
undir stjórn Diddu, þegar ég réð mig
til eldhússtarfa á vistheimili barna
við Dalbraut, sumarið 1974. Þetta
var skemmtilegur og lærdómsríkur
tími. Didda var góður leiðbeinandi,v-
ar hvetjandi og uppörvandi og hafði
lag á því að laða fram það besta hjá
þeim sem umgengust hana. Mikið
var ég stolt þegar hún fól mér það
mikilvæga hlutverk að leysa hana af
við matseldina um helgi þegar hún
átti frí. Ég var mjög stressuð yfir
ábyrgðinni en Didda undirbjó mig
vel og traustið sem hún sýndi mér
gaf mér aukinn kraft.
Fyrir um tuttugu árum fékk
Didda helftarlömun sem leiddi til
þess að hún varð að hætta starfi sínu
sem matráðskona. Um svipað leyti
hóf ég nám í hjúkrunarfræði. Börnin
mín þrjú voru þá byrjuð í grunn-
skóla. Didda tók að sér að koma heim
til okkar og taka á móti þeim þegar
þau komu úr skólanum, gefa þeim að
borða og aðstoða þau við heimanám-
ið. Þegar ég kom heim að skóladegi
loknum var gaman að setjast niður
með Diddu og ræða þau verkefni
sem ég var að fást við hverju sinni.
Hún gaf sér alltaf tíma og sýndi því
ómældan áhuga. Aðstoð hennar var
okkur ómetanleg. Það var svo gott að
vita af börnunum í öruggum, kær-
leiksríkum höndum, enda litu þau á
Diddu sem sína aðra ömmu. Fyrir
stuttu sagði Didda mér að það hefði
líka gefið henni mikið að fá þetta
hlutverk. Það hefði verið svo mikil-
vægt fyrir hana að finna að hún gæti
virkilega komið að gagni þrátt fyrir
fötlun sína.
Það var alltaf gaman að spjalla við
Diddu, hún var fróð og einstaklega
minnug. Við ræddum oft saman um
pólitík og vorum sammála í flestu.
En hvernig sem á því stóð þá held ég
að við höfum aldrei kosið sama flokk-
inn þrátt fyrir það. Það var alltaf
stutt í hláturinn og glettnina hjá
henni og hún gerði óspart grín að
sjálfri sér. Hún vildi vera vel til höfð
og þegar ég dáðist að því hvað hún
væri fín, þá svaraði hún á sinn glettn-
islega hátt að hún vildi vera viðbúin
ef sá rétti skyldi birtast. Hún naut
lífsins fram á síðasta dag, var alltaf
tilbúin að mæta þegar henni var boð-
ið í mat eða kaffi og þá þurfti ekki
endilega langan fyrirvara. Didda átti
einlæga trú á Jesú, það duldist eng-
um. Hún kom því til skila á sinn ein-
læga og hlédræga hátt. Við hjónin,
börnin okkar, tengdabörn og barna-
börnin þrjú söknum hennar en gleðj-
umst jafnframt yfir góðum minning-
um.
Ég þakka Guði fyrir Diddu og það
sem hún var mér. Blessuð sé minn-
ing hennar.
Margrét Erna Baldursdóttir.
Á þriðjudagskvöldið sl. hringdi
pabbi og sagði mér þær sorgarfréttir
að Didda frænka hefði látist fyrr um
daginn. Hún og amma höfðu verið á
leið upp í Hallgrímskirkju í jarðarför
þegar kallið kom. Hún fékk að fara
án þess að þjást, eins og amma sagði
við mig þá fékk hún að fara beint
heim í himininn. Og það veit ég að
hún fær núna að vera í eilífðinni með
frelsara sínum. En við söknum henn-
ar sárt. Hún var alveg einstök og við
sem áttum hana að vorum alveg
einstaklega rík.
Það eru margar góðar minningar
sem koma upp í hugann. Til dæmis
þegar Didda sagði okkur skemmti-
legar sögur (og þær átti hún margar)
hló hún oft svo dátt að amma þurfti
að hjálpa henni að klára að segja sög-
una, en þá voru allir viðstaddir farnir
að skellihlæja, því hláturinn hennar
Diddu var svo smitandi. Hún kunni
ógrynnin öll af sögum af okkur
krökkunum og pabba og systkinum
hans frá því að þau voru lítil. Hún
mundi minnstu smáatriði sem jafn-
KRISTÍN
JÓHANNESDÓTTIR
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, sonur, bróðir,
mágur og afi,
MAGNÚS HEIMIR GÍSLASON,
Granaskjóli 80,
Reykjavík,
varð bráðkvaddur á heimili sínu föstudaginn
3. mars.
Útförin verður gerð frá Neskirkju miðvikudaginn
15. mars kl. 15.00.
Gísli Þór Magnússon, Guðrún Dóra Harðardóttir,
Sif Eir Magnúsdóttir, Gylfi Már Logason,
Laufey Sæbjörg Guðjónsdóttir,
Guðjón Már Gíslason, Elna Sigrún Sigurðardóttir
og barnabörn.
Innilegar þakkir til allra þeirra er auðsýndu okkur
samúð og hlýhug við andlát og útför eiginmanns
míns, föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
SIGURLIÐA JÓNASSONAR,
Mýrarvegi 111,
Akureyri.
Sérstakar þakkir til starfsfólksins á hjúkrunar-
heimilinu Seli.
Jóna Aðalbjörnsdóttir,
Eygló Sigurliðadóttir, Birgir Pálsson,
Una Sigurliðadóttir, Þórir Haraldsson,
Björn Sigurliðason,
barnabörn og barnabarnabörn.