Morgunblaðið - 12.11.2007, Page 31

MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 12. NÓVEMBER 2007 31
ans þar til þeim yrði skilað aftur.
Hjörtur tók við því starfi eins og
öðru sem um var beðið enda þótt
hann hefði kosið annað.
Minningar sem koma upp í hug-
ann snúast gjarnan um það þegar
Hjörtur undirbjó athafnir skólans
sem voru víða um borg og hjálpaði til
við að skreyta heimili okkar og búa
það undir móttöku starfsfólks og
gesta að athöfn lokinni, alltaf jafn yf-
irvegaður og hlýr og sannfærandi –
að allt væri eins og það ætti að vera
og best yrði á kosið. Því ef ekki væri
svo þá væri hann nú þegar búinn að
laga það.
Eins minnumst við þess með
ánægju þegar þau Kristín komu sem
gestir á heimili okkar eða í sumarbú-
stað, alltaf svo miklir gleðigjafar
bæði tvö.
Við hjónin færum Kristínu og fjöl-
skyldu hennar allri innilegar samúð-
arkveðjur. Fráfall Hjartar er okkur
öllum sárt enda ótímabært. Það var
okkur ómetanlegt að mega hitta
Hjört og kveðja fáum dögum áður en
hann fór yfir móðuna miklu. Það var
við hæfi að sjá að svipan sem hann
hafði svo oft haft í hendi á ferðum
sínum skyldi liggja þar nærri.
Inga Rósa
og Þorvarður Elíasson.
Með þakklæti og söknuð í huga
minnist ég Hjartar Þórs Gunnars-
sonar, vinar míns og fyrrum sam-
starfsmanns. Það var gaman að
vinna með Hirti. Glaðvær og bros-
mildur gekk hann í öll verk. Hann
var fljótur að koma auga á tækifæri
og gæddi verkefnin æðri tilgangi
langt umfram það sem skyldan bauð.
Hæfileikar Hjartar voru margir og
ekki síst á sviði verkþekkingar, við-
skipta og samskipta. Þegar kom að
lausn vandasamra verkefna hafði
hann einstaka verkfræðilega innsýn
við skipulagningu þeirra, gott við-
skiptavit við útfærsluna og þá sam-
skiptahæfni sem þarf við fram-
kvæmd og eftirfylgni.
Hjörtur var góður vinur og vin-
margur. Ekki veit ég hvort hann átti
sér einhver skilgreind kjörorð í lífinu
en við blöstu nokkur í daglegu lífi
hans, meðal þeirra voru einstök
bjartsýni, vinátta og kærleikur. Þeg-
ar vágestur knúði dyra í formi
krabbameins fyrir ríflega ári tók
hann honum með viljastyrk og í takti
við ofangreind kjörorð. Þetta viðhorf
speglaðist líka hjá fjölskyldu hans og
vinum. Við treystum því að Hjörtur
myndi hafa þetta af. Tíminn hans gat
ekki verið kominn. Hann var svo lífs-
glaður og hafði svo margt að lifa fyr-
ir. Hjörtur var mikill fjölskyldumað-
ur og eðal-afi. Fjölskyldan og
barnabörnin áttu hug hans og hjarta,
og hann var gríðarlega stoltur af sínu
fólki.
Þegar svo góður vinur á besta
aldri er kvaddur er tvennt ofarlega í
huga. Í fyrsta lagi hve tíminn er tak-
mörkuð auðlind og einnig hversu
dýrmætt það er að eiga góða vini.
„Lífið er fagurt,
samspil orku og flæðis,
leitandi tilgangs.“
„Tíminn er naumur,
afstæður og flæðandi,
takmörkuð auðlind.“
„Vinur er allur,
flæðir yfir söknuður,
Hjartarlaus framtíð.“
Ég og fjölskylda mín vottum
Diddu, börnum og barnabörnum
Hjartar innilega samúð okkar. Guð
geymi góðan dreng og gefi ykkur
styrk til að halda áfram.
Guðfinna S. Bjarnadóttir.
Hjörtur okkar, þessi hógværi og
hægláti maður sem flutti fjöll, er lát-
inn. Það er stórt skarð sem ekki
verður fyllt í huga og hjarta okkar
allra í HR. Við sem fengum að starfa
með honum og læra af honum verð-
um ævinlega þakklát fyrir þann
tíma.
Orð Helenar Keller lýsa vel af-
reksmanninum Hirti: „Ég þrái að
ljúka miklu verki en það er megin-
skylda mín að ljúka því smáa líkt og
það væri stórt og höfðinglegt.“ Natni
hans við hvert smáatriði og útsjón-
arsemi var einstök og hann kenndi
okkur virðingu fyrir efni, tíma og
tryggð við þau verk sem við leggjum
lið hversu krefjandi og óvinnandi
sem þau kunna að vera.
Að leiða er að þjóna. Alltaf var
Hjörtur mættur fyrstur á morgnana
og hann var sá síðasti til að kveðja á
hverju einasta kvöldi. Það var ekkert
verk of umfangsmikið. Enginn tíma-
rammi of þröngur. „Við náum þessu.
Við verðum að ná þessu svo við náum
því“ var ávallt viðkvæðið hjá aðstoð-
arrektornum eins og við kölluðum
hann. Hjörtur Þór Gunnarsson var
einn af fyrstu starfsmönnum Háskól-
ans í Reykjavík. Frá fyrsta degi sá
hann um fasteignir skólans og þrátt
fyrir að skólanum yxi stöðugt ásmeg-
in og fermetrunum fjölgaði nánast
dag frá degi, þá fór það oft framhjá
okkur hinum hversu hraður fermetr-
avöxturinn var því Hjörtur sá um
þetta allt af sömu natni og yfirvegun
og frá fyrsta degi.
Hjörtur veiktist haustið 2006.
Þrátt fyrir stranga og erfiða meðferð
var Hjörtur áfram tíður gestur á
göngum Háskólans í Reykjavík. Þar
var hann á meðal vina. Hver einasti
starfsmaður HR lét sig Hjört varða.
Við voru öll vinir hans. Hann gekk
um gangana, fylgdist með því að allt
væri eins og það ætti að vera og
ræddi um veikindi sín við alla þá sem
spurðu af þvílíku æðruleysi að að-
dáun vakti. Það var bjart yfir honum
og bara tímaspursmál hvenær þessu
„verki“ lyki og hann kæmi aftur til
starfa á meðal vina sinna.
Stór stund var í sögu HR í sumar
þegar fyrsta skóflustungan að nýrri
skólabyggingu var tekin. Fyrsti
maður á vettvang, fullur bjartsýni
fyrir framtíðina en sárþjáður með
skóflu sem hann hafði sérstaklega
látið útbúa fyrir mig, var Hjörtur.
Við iðuðum í skinninu að fá að taka til
hendinni saman á nýjum stað en svo
varð því miður ekki. En ég veit að
Hjörtur verður með okkur í anda.
Við berum með okkur þá þekkingu,
natni og umhyggju sem hann skildi
eftir hjá okkur.
Starfsmenn Háskólans í Reykja-
vík kveðja í dag kæran vin og félaga
sem skildi eftir sig ómælda birtu,
gleði og vináttu sem mun lýsa upp
skammdegið sem nú hvelfist yfir
okkur og sefar sorgina í hjarta okk-
ar. Við erum óendanlega þakklát
Hirti. Minnisvarðar hans eru í
hverju horni í HR.
Fyrir hönd starfsmanna Háskól-
ans í Reykjavík votta ég eiginkonu
hans og öllum ástvinum hans okkar
dýpstu samúð.
Svafa Grönfeldt rektor.
Himnarnir skörtuðu sínu fegursta,
fallegur fölbleikur litur lá yfir sjón-
deildarhringnum og bláminn sem
umlukti Esjuna var sá fallegasti eld-
snemma að morgni allraheilagra-
messu hinn 1. nóvember þegar
Hjörtur Þór Gunnarsson, vinur okk-
ar og samstarfsmaður, lést eftir
hetjulega en harða baráttu við
krabbamein. En í eftirmiðdaginn
þann sama dag var eins og veröldin
áttaði sig á hvílíkur höfðingi hefði
lotið í lægra haldi fyrir andstyggileg-
um sjúkdómi og himnarnir grétu
sem aldrei fyrr.
Hjörtur okkar starfaði í Háskól-
anum í Reykjavík frá stofnun skól-
ans eða frá árinu 1998 og var frá upp-
hafi órjúfanlegur partur af tilveru
hans. Sem umsjónarmaður fasteigna
var hans hlutverk veigamikið og
spannaði svo langt út fyrir merkingu
þessa titils. Svo mikilvægur var hann
skólanum að hann var ætíð nefndur
„aðstoðarrektor“ og ekki hefði verið
hægt að finna betri lýsingu á honum.
Á hans tíma stækkaði skólinn ört og
það þurfti að breyta, bæta, finna ráð
og þóknast öllum sem að komu. Að
þóknast öllum gerði hann listavel og
með ótrúlegum hugmyndum, ráðum,
tengslum og gleði breytti hann og
bætti, lagaði skólahúsnæðið að nýj-
um deildum og fleiri starfsmönnum.
Sem yfirmaður hans en þó mest sam-
starfsfélagi var hann ómetanlegur,
við hefðum aldrei getað haldið úti
þeirri þjónustu fyrir starfsmenn og
nemendur nema vegna elju hans og
vinnusemi. Honum þótti gaman að
vinna og HR gegndi stóru hlutverki í
lífi hans.
En það var fjölskylda Hjartar sem
átti hann algerlega. Hann var óend-
anlega stoltur af eiginkonu sinni,
börnum og fallegu barnabörnunum
sem að áttu hug hans og hjarta alltaf.
Við fengum að fylgjast með svo
mörgu sem litlu börnin voru að taka
sér fyrir hendur og gleðin leyndi sér
ekki ef verið var að fara að horfa á
uppákomur hvort sem var í leikskól-
um, leikhúsum eða kórum.
Við vinir hans fórum heldur ekki
varhluta af þeirri hlýju og væntum-
þykju sem hann gaf frá sér. Þó ein
átján ár væru á milli Hjartar og mín
vorum við perluvinir, nutum þess að
vinna saman að sama markmiði og
deila sögum af fjölskyldum okkar.
Hann kenndi mér margt og víkkaði
sjóndeildarhring minn svo um mun-
ar með skemmtilegum sögum um allt
milli himins og jarðar. Mér þótti svo
undurvænt um hann. Hann bar hag
minn og dóttur minnar fyrir brjósti
og fyrir það þakka ég honum af öllu
hjarta. Það var gott að vera vinur
Hjartar.
Síðasta skiptið sem að Hjörtur
kom á opinberan fagnað skólans var
við fyrstu skóflustungu nýrrar bygg-
ingar í Vatnsmýrinni hinn 24. ágúst
sl. Athöfnin varð ríkari og fallegri
með hans nærveru. Það er ósk okkar
að Hjörtur þeysist nú á fögrum fáki í
fallegum heimi og líti eftir fjölskyldu
sinni og vinum og öllum þeim nýju
framkvæmdum sem Háskólinn í
Reykjavík stendur nú fyrir.
Við biðjum góðan guð að varðveita
okkar kæru Diddu, Rikka og Þuríði
og öll hans yndislegu barnabörn. Það
er með mikilli virðingu sem við
kveðjum kæran samstarfsmann og
vin. Við grátum með himnunum.
F.h. Þjónustusviðs Háskólans í
Reykjavík.
Kristín Hulda Sverrisdóttir.
Kæri Hjörtur.
Þín mun verða sárt saknað. Þú
varst mágur hennar mömmu og besti
vinur hans pabba og ég kallaði þig
alltaf frænda minn. En okkar á milli
varstu líka afi minn, þó svo ég hefði
átt nóg af þeim, þú varst jólasveinn-
inn minn, sem annar faðir minn og ég
veit ekki hve margt annað. Þegar ég
kom heim frá Danmörku og kom til
þín á líknardeildina, þá kynntirðu
mig fyrir öllum sem fósturdóttur
þína, mér fannst það svo sætt og ekki
svo fjarri lagi. Ég er svo þakklát fyr-
ir þann tíma sem við fengum saman.
Við þurftum ekkert að tala, bara að
sitja þarna saman í herberginu, ég
með bók til að glugga í þegar þú
dormaðir. Þetta var mér verðmætur
tími og ég mun alltaf vera þakklát
fyrir að fá að eyða þessum tíma með
þér.
Þú hafðir alltaf svo mikinn áhuga á
öllu því sem aðrir voru að gera og
hafðir svo sérstakt lag á því að fá
okkur til að finnast við vera einstök,
hvort sem það var vinna, skóli eða
áhugamál. Þú hvattir fólk áfram og
fékkst það til að gera betur, þú hafðir
svo mikla trú á fólki að þú fékkst fólk
til að trúa enn meira á sjálft sig. Það
var ótrúlegt hvað jólasveinninn
missti margar gjafir úr pokanum
beint á tröppurnar hjá þér, þannig að
þú gast komið þeim til skila á að-
fangadagskvöld. Ég mun seint
gleyma blokkflautunni sem lenti á
tröppunum þínum og ég fékk að vita
frá þér að fólk sem lærði á hljóðfæri
væri yfirleitt afburðafólk í hverju
sem það tæki sér fyrir hendur því að
það fylgdi því svo mikill agi.
Þegar þú varst að kíkja út um
gluggann og sjá hvað ég væri að gera
út í bíl með strák sem hafði skutlað
mér heim og koma svo við næsta dag
og spyrja út í drenginn sem þú hafðir
séð. Eitt skiptið varstu viss um að ég
væri komin með nýjan dreng upp á
arminn en hann hafði bara fengið sér
nýjan bíl.
Ég fór í reiðskóla í nokkur ár því
að það heillaði mig hversu mikla
ástríðu þú hafðir á hestum og ég vildi
geta eytt meiri tíma með þér. Ég fæ
sting í hjartað þegar ég hugsa til
allra stóru stundanna í lífi mínu sem
þú verður ekki hluti af, giftingu
minni, fæðingu barna minna og út-
skriftinni úr sjónfræðinni. Þó svo að
ég hefði aldrei farið í skólana þína, þá
varstu ekkert minna stoltur af því
þegar ég varð stúdent og ákvað að
fara til Danmerkur í nám.
Þú varst svo ánægður að ég fann
eitthvað sem mér fannst áhugavert
að læra, þó svo að þetta sé mikil
stærðfræði þá sagðirðu að þetta yrði
nú ekki mikið mál fyrir mig, ég ætti
bara eftir að fá traust á sjálfri mér og
viti menn. Fyrsti áfanginn í stærð-
fræðinni og ég fæ hæstu einkunn. Ég
gat ekki beðið eftir að hringja í þig
og segja þér frá því. Viðbrögð þín
voru að þú hafðir ekki búist við neinu
öðru, þú hafðir trú á mér. Það eru
margar minningar sem ég á og allar
eru þær góðar. Ég mun sakna þín
mikið og er sárt að vita til þess að
minningarnar verði ekki fleiri. Ég
veit að þú ert komin á betri stað nú
og vakir yfir okkur. Gamlárskvöld
verður ekki samt án þín.
Ég mun standa við loforðið sem ég
gaf þér Hjörtur minn.
Kæru Didda, Rikki, Þurý og
barnabörn. Megi þið fá styrk á þess-
um erfiðu tímum.
Litla stelpan þín,
Kristín Edda Sigurðardóttir.
Það er erfitt að koma því á fram-
færi í nokkrum línum hversu ein-
stakur hann Hjörtur var. Ef ég ætti
að þakka honum fyrir allt sem hann
gerði fyrir mig og mína, þá myndi
það taka mig hálfa ævina. Maður
sem í 27 ár hvatti mig áfram í öllu
sem ég gerði. Ég á ótal nöfn yfir
hann, en hann kallaði mig oft fóst-
urdóttur sína og er ég afar stolt af
því. Þó hann væri ekkert skyldur
mér var hann hjá vinum mínum
þekktur sem Hjörtur, frændi Dag-
bjartar, en í hjarta mínu er hann
pabbi númer tvö, næstum því frændi,
afi, vinur, nágranni, húsvörðurinn
minn, leigusalinn og velgjörðarmað-
urinn, sem sameinar kannski öll hin
hlutverkin.
Hjörtur hafði metnað á við þúsund
manns og fyrir hönd allra sem komu
nálægt honum. Hann vildi að allir
menntuðu sig og stæðu sig vel.
Stundum þótti manni hann helst til
afskiptasamur, en hann meinti vel og
hafði rétt fyrir sér, sem ég viður-
kenndi fúslega fyrir honum fyrir
stuttu. Stoltið sem hann sýndi þegar
ég útskrifaðist úr skólanum hans,
fellur mér seint úr minni. Árin þar
voru frábær og gott að geta stundum
sest niður og fengið sér hádegismat
með Hirti auk þess sem það spillti
alls ekki fyrir að þekkja húsvörðinn
þegar maður lagði ólöglega. Hann
hafði alltaf tíma til að spjalla og eng-
inn var ánægðari þegar fólk náði
merkum áfanga.
Hjörtur var alltaf að stússast og
hann náði alltaf að vera í stóru hlut-
verki hvar sem hann kom. Fólk lað-
aðist að honum og hann átti ótal-
marga vini sem mátu hann mikils.
Skemmtilegast þótti honum að fara á
uppboð og gera góð kaup. Hann seldi
einnig ótrúlegustu hluti fyrir fjöl-
skyldu og vini og náði merkilegum
árangri á því sviði. Fram á síðasta
dag reyndi Hjörtur að hjálpa fólkinu
í kringum sig. Hann vissi hvað allir
voru að bralla og vildi ekki missa af
neinu. Þó hann væri slappur, þá
hringdi hann til að athuga hvernig
íbúðakaupin gengju hjá mér og ég er
viss um að hann togaði í nokkra
spotta þarna uppi þegar þau heppn-
uðust daginn eftir að hann fór.
Það er óraunverulegt að Hjörtur
sé farinn og djúpt skarð hefur mynd-
ast í tilveruna. Það vantar manninn
sem kemur á gluggann hjá okkur og
spyr hvað sé í matinn. Þann sem læt-
ur börnin alltaf syngja á jólunum,
biður mann að keyra bílinn heim
þegar það er kokteilboð í skólanum.
Hann fær lánaða aukalyklana því
hann er ekki með sína, talar um hvað
barnabörnin eru dugleg, segir manni
að læra meira, sofnar á sófanum eftir
hangikjötið á jólunum, fær DV lánað
á laugardagsmorgnum þegar enginn
er búinn að lesa það og kallar í mann
að koma yfir til að heilsa barnabörn-
unum. Svo kaupir hann eitthvað fá-
ránlegt á uppboði, verðlaunar mann
fyrir góðar einkunnir, talar um skól-
ann sinn og svo margt, margt fleira.
Ég vona að Hjörtur sé núna á góð-
um stað, að stússast og éta á sig gat á
milli kokteilboða og útreiðartúra.
Minning hans mun lifa í öllum sem
þekktu hann.
Elsku Didda, Rikki og Þurý, Gló-
dís, Selma, Bergsveinn, Sunna, Þóra
og Elmar Darri, hugur minn er hjá
ykkur og ég bið Guð að geyma ykkur
á þessum erfiðu tímum.
Dagbjört Ólöf Sigurðardóttir.
Hann Hjörtur var mér svo margt,
aukapabbi, vinur, frændi og ná-
granni. Ég hef alla mína ævi verið
svo lánsöm að búa við hlið fjölskyld-
unnar í nr. 26, Hjartar, Diddu,
Rikka, Þurýjar og Skottu. Þau eru í
mínum augum framlenging af okkur
fjölskyldunni í nr. 24. Hann var mað-
ur systur hennar mömmu minnar og
sterk bönd bundu fjórmenningana
saman, það var hlegið, spjallað, rifist
og að sjálfsögðu sæst en oftast var
nú samt gleðin allsráðandi. Hjörtur
var alltaf til staðar sama hvað á gekk,
afmæli, fermingar, útskriftir, skóla-
böll nú svo ef einhver kíkti í heim-
sókn þá kíkti Hjörtur. Það hefur oft
verið svo gaman að fylgjast með þér
og pabba í vinskap ykkar, ávallt að
reyna að standa saman og uppi í
hárinu á systrunum þremur. Hann
hefur alltaf fylgst með öllu sem hefur
gerst hjá mér og systrum mínum og
jú að sjálfsögðu Kolbeini Tuma líka,
það var alltaf hægt að bæta í hópinn
hans Hjartar, nóg var pláss hjá hon-
um og ekkert var honum óviðkom-
andi. Oft gastu gefið mér góð og
ómetanleg ráð, þú hafðir þitt að
segja. Þú varst blíður en sterkur,
stór og mikill, kátur en ákveðinn og
umfram allt orðvar og gætinn. Ófáar
voru nú bíóferðirnar sem þið svilarn-
ir fóruð í. Ykkur fannst svo gott að
skjótast á eina mynd á meðan syst-
urnar sátu saman í saumaklúbb og
koma svo bara eftir myndina og fá
ykkur hressingu með stelpunum.
Kolbeinn hefur hugsað sér að setjast
í bíósætið við hlið afa síns í þinn stað
og reyna að passa upp á kallinn eins
og vinur hans góði gerði alltaf. Þið
pabbi voruð bestu vinir það sáu allir
og það eru held ég fáir menn eins lík-
ir í eðli sínu og þið tveir svilarnir,
sanngjarnir, réttlátir, glaðir, hrekkj-
óttir og andskoti þverir en sveigjan-
legir. Hjörtur var braskari mikill og
misgóður í því, en alltaf reynd’ann.
Það voru bílar og tæki, alls kyns dót
og drasl, meira að segja skólager
kom í nr. 26 eftir eina ferð á uppboð,
það sem við gátum oft hlegið þegar
þú komst af uppboðum stoltur og
ánægður með góð kaup. Þú varst
Rikka og Þurý góður faðir, gafst svo
mikið af þér og gerðir allt sem þú
gast til að styrkja, hjálpa og hvetja
áfram. Afahlutverkið fór þér samt
best. Þú varst, ert og verður alltaf á
stalli hjá barnabörnum þínum sem
muna þig sem Hjört afa á kafi í hest-
um, að kenna taumhald og reið-
mennsku, stjórna söng á fjölskyldu-
mótum, afmælum eða bara af því að
þig langaði að heyra þau syngja, af
söng fékkstu aldrei nóg. Didda, þín
sterka fallega kona sem þú elskaðir
svo mikið og elskar enn, er klettur-
inn, gleðin og gæfan, hún er límið
sem heldur öllu saman. Mikið of-
boðslega fannst ykkur alltaf gaman
að ferðast saman og þið kunnuð svo
sannarlega að njóta lífsins í samein-
ingu í göngu, söng og samveru. Þið
nýttuð tímann vel.
Elsku Hjörtur minn, ég mun ávallt
sakna þín, en ég veit að þú munt
fylgjast með okkur öllum og passa
eins og þín er von og vísa.
Elsku Didda, Rikki, Þurý og öll
börnin fögru. Guð gefi ykkur styrk
til að halda áfram veginn.
Kveðja frá
Hrafnhildi Ósk Sigurðardóttur.
Elsku Hjörtur. Mig langar að
þakka þér fyrir hvað þú varst alltaf
góður við mig.
Þú sýndir ávallt mikinn áhuga á
því hvernig mér gengi í leik og starfi.
Mér er það minnisstætt hversu ein-
dregið þú mæltir með því að ég færi í
gamla skólann þinn, Verslunarskóla
Íslands, að loknu grunnskólanámi.
Ég á margar minningar um
skemmtilegar samverustundir með
þér og fjölskyldu þinni.
Kannski ég fari bara í Versló.
Arna Stefanía Guðmundsdóttir.
 Fleiri minningargreinar um Hjört
Þór Gunnarsson bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu daga.