Morgunblaðið - 12.11.2008, Blaðsíða 35

Minningar 35
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 12. NÓVEMBER 2008
✝ Ester Haralds-dóttir fæddist í
Reykjavík hinn 26.
júní 1948. Hún lést á
Landspítalanum við
Hringbraut 3. nóv-
ember síðastliðinn.
Hún var dóttir
hjónanna Hall-
borgar Sigurjóns-
dóttur, f. 7. desem-
ber 1921, d. 6 maí
1989 og Haraldar G.
Guðmundssonar, f.
6.ágúst 1917, d. 3.
janúar 1998. Systk-
ini Esterar eru þau Svanberg, f.
22. febrúar 1937, Sigurjóna, f. 14.
desember 1942, Guðrún Ágústa, f.
2.apríl 1944, Eiður, f. 17. janúar
1947, Jón Ingvar, f. 20. desember
1953 og Hólmfríður, f. 28. febrúar
1962.
Ester giftist hinn 10. september
1966 Siggeir Ólafssyni bifreiða-
stjóra, f. 14. júní 1945, d. 17. ágúst
2005. Ester og Siggeir eignuðust 4
börn. Þau eru: 1) Vignir Þór, f. 7.
ágúst 1965 kvæntur Katrínu Jóns-
dóttur leikskólakennara, f. 19.
febrúar 1966, börn þeirra eru Est-
er Harpa, f. 23. mars 1989, Elsa
María, f. 10. janúar 1995 og Sig-
urjón Óli, f. 3. ágúst 1998. 2) Har-
aldur Borgar flugvirki, f. 12. sept-
ember 1966, kvæntur Margréti Á.
Jóhannsdóttur, f. 4. júní 1964,
dætur þeirra eru Katrín Anas-
tasía, f. 22. febrúar 2001 og Heið-
rún Katla, f. 8. febr-
úar 2006. 3) Ólafur
Karl, starfsmaður
MS, f. 12. sept-
ember 1966. 4) Guð-
laug Edda lyfja-
tæknir, f. 25.
desember 1972, gift
Helga Hafþórssyni
tölvunarfræðingi, f.
7. desember 1969,
börn þeirra eru
Ásta Margrét, f. 4.
mars 1995, Hafþór
Andri, f. 27. októ-
ber 1997 og Halla
Bryndís, f. 25. sept-
ember 2006.
Ester ólst upp í Reykjavík, fyrst
á Laugavegi og síðar í Mosgerði.
Hún gekk í Austurbæjar-, Breiða-
gerðis- og Réttarholtsskóla.
Fyrstu búskaparár sín starfaði
hún við heimilið og fór síðar sam-
hliða húsmóðurstörfum að vinna
við verslunar- og skrifstofustörf.
Eftir þrítugt lauk hún námi við
Sjúkraliðaskóla Íslands og vann
sem sjúkraliði á Landakoti,
Heilsugæslustöð Kópavogs og
lengst af á Landspítalanum. Ester
naut trausts samstarfsfólks og
starfaði mikið sem trúnaðarmað-
ur á sínum vinnustöðum. Ester var
virk í störfum fyrir Óháða söfn-
uðinn, í tíu ár var hún formaður
Kvenfélags Óháða safnaðarins.
Ester verður jarðsungin frá
Grafarvogskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 15.
Ég sé fyrir mér að mamma og
pabbi séu núna svífandi í dansi á fal-
legri strönd með kvöldsólina við
sjóndeildarhringinn. Hver veit
nema að Gosi ærslist með þeim. Ég
man hvað ég var stolt að horfa á
þau dansa því flottara danspar hef
ég aldrei þekkt. Eflaust er mamma
að hugsa um hvernig hún getur
strítt pabba en pabbi horfir til
hennar með ást í augum. Það sem
þau áttu var sönn ást. Þau voru
ákaflega samrýnd hjón; þar sem
annað var, var hitt við hlið. Árin
þrjú frá því að pabbi dó hafa ekki
verið mömmu auðveld enda voru
þau alla tíð sem eitt.
Þegar ég hugsa til mömmu sé ég
konu sem var sterk, ákveðin,
hrekkjótt og glaðlynd. Hún er
Mamma mín með stóru emmi og svo
sannarlega átti ég bestu mömmu í
heimi. Mamma var best í svo
mörgu, lengi vel hélt ég að mamma
gerði bókstaflega allt best. Hún
saumaði fallegustu fötin, prjónaði
fallegustu peysurnar, eyddi tíma í
að setja fallegar hárgreiðslur í mig
fyrir öll tilefni, hún eldaði besta
matinn og kökurnar voru eins og
eftir fagmenn. Hún opnaði hús sitt
fyrir öllum. Því fleiri sem komu í
mat því ánægðari var hún. Ánægja
hennar fólst í því að vera stoð og
stytta annarra. Því miður hefur
þessi sterka kona horfið okkur sjón-
um smám saman inn í sjúkdóm
Bakkusar. Seinustu ár höfum við
oftar séð hana með klafa alkóhól-
ismans en sem þessa stórkostlegu
og skemmtilegu konu sem hún í
raun var. Þegar ég dimitteraði þá
saumaði hún búninginn á allan
bekkinn. Hún vildi að við værum fín
og vissi að hún gæti þetta best.
Enda höfðu margir á orði að okkar
bekkur væri með vandaðasta bún-
inginn. Ég skil stundum ekki hvern-
ig hún fór að því að ala upp 4 fjör-
kálfa og stunda líka nám. Það hefur
þurft mikinn aga og áhuga til að
halda sér við efnið. Eitt sinn þegar
hún þurfti að læra undir próf þá
sendi hún okkur út og í pössun til að
geta fengið frið. Stuttu seinna kom
hringing frá henni um að vinsam-
legast senda okkur heim, því að hún
gat ekki lært í allri þessari þögn.
Það er eitt leyndarmál sem við
mamma eigum. Þegar ég var í
menntaskóla og var í áfanganum
vélritun þá var heimanámið frekar
stíft. Ég þurfti að vélrita á gam-
aldags ritvél 5 blaðsíður á viku villu-
laust, skil voru á föstudögum. Í
hverri viku lenti ég í tímaþröng.
Það var nefnilega alltaf eitthvað
skemmtilegt að gerast á fimmtu-
dögum. Í hverri viku sagði mamma
við mig þegar ég hafði barmað mér
mikið: „Guðlaug mín, farðu bara, ég
skal klára þetta fyrir þig“. Mamma
fékk þannig 10 fyrir vinnuskil en
lokaeinkunnin mín var 6. Mamma
mín, þér fannst vélritun miklu
skemmtilegri en mér. Endalok lífs
hennar voru friðsæl. Það eru for-
réttindi að hafa fengið að standa
henni við hlið þegar hún lagði ein af
stað í ferðalagið sem við förum öll í.
Ég veit að hún var sátt við að fara.
Hún var orðin svo þreytt. Ég veit
að hún var stolt af okkur og þess
vegna gat hún sleppt takinu.
Seinustu viku höfum við séð
mömmu eins og hún var, lausa við
þrautir, brosmildu mömmu sem hef-
ur deilt með okkur skemmtilegum
sögum með glampa í augum. Fyrir
það er ég þakklát.
Guðlaug Edda Siggeirsdóttir
Merk mikil ferðin hafin er
eigi mæða þig nú líkamsmein.
Líkn með ferð langri árangur ber
leið þessa ferð nú og ekki ein.
Margir hlutir í lífinu eru ekki
ólíkir þínu lífi, fara áfram með mikl-
um hraða. Líf þitt, sjúkralega þín
og andlát þitt, allt gekk þetta með
miklum hraða.
Lífsbaráttuna hófstu ung og lífinu
laukst þú snemma, óþarflega
snemma. Verður okkur oft hugsað
til þess nú á seinni árum eftir því
sem aldur okkar og þroski hefur
aukist, hversu erfið og hörð lífsbar-
áttan hefur verið ykkur foreldrum
okkar fyrstu ár ykkar í búskapnum.
Móðir aðeins sautján ára, þriggja
barna móðir átján ára og eitt af
þeim fatlað. Rúmlega tvítug bætir
þú við þig að aðstoða einstæðan föð-
ur með sína tvo drengi og vorum við
þá orðnir fimm. Stuttu síðar bætist í
hópinn stúlka og er óhætt að segja
að nóg hafi verið að gera á þínu
heimili.
Ekki var til í þínum orðaforða að
gefast upp og voru vinnudagar þínir
oft býsna langir, eftir að við börnin
tókum að stækka bættir þú við þig
námi og vinnu. Þó vinnudagar væru
langir var stutt í brosið og hlát-
urinn, stutt í glensið og stríðnina.
Óskuðum við þess gjarnan að þið
gætuð átt róleg og notaleg ár á efri
árum, en nú eruð þið bæði gengin á
brott, hefðum við viljað sjá ykkur
njóta lengur afraksturs erfiðis ykk-
ar. Viljum við þakka fyrir þau ár
sem við fengum að njóta samvista
þinna.
Takk fyrir allt, mamma.
Maður er með þér sem gengin er brott
móti þér tekur með fögnuð og söng.
Glöð gangið leið ykkar yngri og flott
gaman nú hjá ykkur kvöldin löng.
(VÞS)
Vignir, Haraldur og fjölskyldur.
Ástkær systir mín, Ester Har-
aldsdóttir, lést hinn 3. nóvember
síðastliðinn. Þrátt fyrir að vera ein-
ungis nýorðin sextug hafði Ester
barist við veikindi um hríð og var
líkaminn orðinn lúinn og hvíldinni
feginn. Ljúfar minningar frá upp-
vexti okkar systkina hafa leitað á
hugann undanfarna daga enda
margs að minnast og margs að
sakna. Systkinahópurinn sem ólst
upp að Laugavegi 158 stækkaði ár
frá ári og voru miklir kærleikar
okkar á milli. Á þeim árum vorum
við Ester oft kölluð „litlu krakk-
arnir“ af eldri systrunum, þeim
Jónu og Gústu, þó við síðar yrðum
um miðjan systkinahópinn þegar
Jón og Fríða bættust við. Æskuár
okkar systkina eru í huganum
sveipuð vissum ljóma enda var vel
að okkur búið í alla staði og ein-
kenndist uppeldi okkar af miklu ást-
ríki. Á æskuheimilinu bjó stórfjöl-
skyldan undir sama þaki og nutum
við systkinin leiðsagnar ömmu og
afa út í lífið samhliða ráðleggingum
foreldranna. Ekki má heldur
gleyma Önnu frænku sem lengi vel
tilheyrði þessari sömu stórfjöl-
skyldu að Laugaveginum. Heimilinu
mætti helst líkja við hótel eða öllu
heldur menningarmiðstöð fyrir ætt-
ingja okkar bæði úr Reykjavík og
utan af landi en þangað voru allir
velkomnir. Þessi mikli gestagangur
og kynni okkar af ólíku fólki mótaði
okkur systkinin og veitti okkur visst
veganesti út í lífið sem ég myndi
síst vilja vera án.
Við Ester brölluðum ýmislegt
saman á þessum árum. Saman
gengum við í skátahreyfinguna og
nutum þeirrar nýlundu að drengja-
og stúlknaskátar máttu starfa sam-
an að hinum ýmsu verkefnum. Okk-
ur, líkt og eldri systrunum var
snemma kennt að vinna fyrir okkur
og í upphafi starfsferilsins bárum
við í samvinnu út dagblöð í nálæg-
um hverfum þó uppskeran hafi ein-
vörðungu dugað sem vasapeningur.
Síðar störfuðum við saman hjá
Svavari í versluninni Ás, við hlið
heimilis okkar.
Ester gekk í hjónaband löngu á
undan mér og ég man það eins og
gerst hafi í gær þegar Siggeir henn-
ar kom inn í fjölskyldu okkar með
bjartan og fallegan svip sinn. Það
birti jafn mikið yfir Ester systur
minni og saman gengu þau brosandi
í farsælt hjónaband og eignuðust
börnin Harald, Ólaf og Guðlaugu en
áður hafði Siggeir gengið elsta syni
Esterar, Vigni, í föðurstað. Þau
hjón voru samstiga og var gaman að
fylgjast með þeim byggja fjölskyldu
sinni heimili bæði á Borgarholts-
brautinni og Rauðahjallanum með
eindæma dugnaði og eljusemi. Eft-
irminnileg eru öll jólaboðin sem þau
hjón buðu til á jóladag og fögnuðu
um leið afmælisdegi dóttur sinnar
ár hvert. Þá var öllum ættingjunum
boðið til veislu og ekkert til sparað.
Var jólaboð Esterar og Siggeirs
lengi vel vettvangur kynslóða ætt-
arinnar til að hittast og skrafa og
eiga þau heiður skilinn fyrir eljuna.
Þrátt fyrir að nú skilji leiðir um
sinn stendur eftir minning um góða
og umfram allt heiðarlega systur
sem nú er aftur komin faðm eig-
inmanns sins, gæðadrengsins hans
Siggeirs.
Við Björk sendum Vigni, Haraldi,
Ólafi, Guðlaugu, mökum og börnum
þeirra hugheilar samúðarkveðjur.
Eiður Haraldsson.
Mig langar að minnast þín, Ester
mín, í nokkrum orðum. Kynni okkar
hófust fyrir rúmum 20 árum þegar
ég og Vignir fórum að rugla saman
reitum. Mér leið strax vel í návist
þinni og fann að ég var velkomin í
fjölskylduna þína. Fyrsta barna-
barnið, nafna þín, fæddist svo síðar
og þvílíkt stolt amma sem þú varst.
Þú varst mikil hannyrðakona.
Barnabörnin fengu ófáar flíkur frá
þér hvort sem var saumað eða
prjónað. Þrátt fyrir veikindi varst
þú enn að grípa í prjóna við og við.
Þú varðst „fullorðin“ nokkuð ung og
varst komin með þrjú börn aðeins
18 ára. Þar af einn sem var fatlaður
og þurfti mikla aðhlynningu á sínum
yngri árum. Þú tókst líka að þér að
hjálpa ekkjumanni með syni sína
tvo. Þetta leystir þú af hendi með
miklum sóma, að mér skilst, því allt
eru þetta yndislegir menn í dag og
átt þú vissan þátt í þeirra per-
sónum. Lífshlaup þitt gekk ansi
hratt, sem einkenndi þig svolítið í
daglegu lífi. Til dæmis hafðir þú
mikið dálæti af því að horfa á Form-
úluna með þínum kæra, svo og að
horfa á handbolta. En þessar
íþróttagreinar ganga jú svolítið
hratt fyrir sig. Þú skildir ekki
hvernig fólk nennti að horfa á fót-
bolta. Svo fannst þér gaman að spila
og tókum við oft í spil saman og þá
sérstaklega yatzy, sem þið hjónin
voruð sérfræðingar í.
Síðustu ár hafa verið þér svolítið
erfið, en aldrei varst þú að kvarta,
heldur tókst á við veikindin á þinn
hátt, vildir ekki vera byrði á neinum
og barst tilfinningar þínar ekki á
torg. Þér var meira umhugað um að
öllum hinum liði vel og spurðir alltaf
hvað væri að frétta af fólkinu mínu.
Í sumar varðstu 60 ára og bauðst í
fína veislu í sumarbústað, en þér
fannst alltaf svo gaman að fá gesti,
ferðast, fara í bústað og komast í
pottinn. Þá leið þér vel. Þrátt fyrir
veikburða líkama léstu þig hafa ým-
islegt og varst dugleg að ganga um
þegar kroppur leyfði. Þér líkaði nú
samt örugglega ekki vel að geta lítið
gert, en gerðir jafnan grín að sjálfri
þér „að það væri brjálað að gera hjá
þér, við að gera ekki neitt“ og hlóst!
Áður en að kraftur þvarr, þá varstu
búin að finna ráð til að komast leið-
ar þinnar, þú varst búin að panta
þér fararskjóta, því að þannig leið
þér vel, alltaf á ferðinni.
Ég kveð þig nú kæra vinkona og
tengdamóðir, nú hittist þið aftur
vinirnir og hjónin og takið örugg-
lega í spil saman.
Þín
Katrín.
Mig langar til að minnast systur
minnar Esterar í örfáum orðum.
Ester var á margan hátt kraft-
mikil og hugrökk kona. Þó að leiðir
okkar systra hafi ekki alltaf legið
saman, dáðist ég alltaf að þeirri elju
og sjálfstæði sem hún bjó yfir.
Mér er einna minnisstæðust jóla-
boðin sem hún systir mín hélt. Eftir
að dóttir hennar Guðlaug fæddist á
jóladag, tók Ester ásamt manni sín-
um að sér að halda jólaboð fyrir alla
fjölskylduna í bæði móður og föð-
urætt barnanna. Þetta voru ynd-
islegar og algjörlega ómetanlegar
stundir þar sem stórfjölskyldan
kom saman. Ekki taldi hún systir
mín eftir sér að baka fyrir jólaboðin
og tók sá undirbúningur oft margar
vikur, þar sem hún safnaði saman
gómsætu bakkelsi í frystikistuna.
Síðan þegar við mættum var tek-
ið á móti okkur með hlýju faðmlagi
og bornar ofan í okkur veitingarnar.
En þetta lýsir henni systur minni
vel, hlýjan og dugnaðurinn fylgdu
henni hvarvetna.
Ung að árum giftist Ester, Sig-
geiri Ólafssyni. Í honum fann hún
góðan lífsförunaut. Enda voru þau
ákaflega samtaka hjón. Það var
mikill missir fyrir Ester þegar mað-
ur hennar lést fyrir rétt rúmum
þremur árum.
Þeim hjónum varð fjögurra barna
auðið, sem voru ásamt barnabörn-
um gleðigjafar í þeirra lífi.
Með þessum fátæklegum orðum
kveð ég systur mína, fullviss þess að
vel hafi verið tekið á móti henni af
eiginmanninum. Börnum, tengda-
börnum og barnabörnum votta ég
samúð mína.
Hólmfríður Haraldsdóttir.
Elsku mamma, ég sit hér með
blað og penna og veit ekki hvar ég á
að byrja. Ég á svo margar góðar
minningar um þig.
Ég man þegar þú stóðst eins og
klettur við hlið mér er ég var á
barnaspítalanum, í öllum mínum að-
gerðum á yngri árum . Þú varst allt-
af til staðar hvort sem ég var heima
eða veikur á spítala. Þú varst alltaf
svo dugleg, brosmild, glettin og
stríðin. Elsku mamma, þegar ég
hitti þig á spítalanum síðasta
fimmtudag, sagði ég þér að ég væri
á leið til Malmö í brúðkaup vinkonu
minnar. Sjálfur var ég búinn að
velta fyrir mér hvort ég ætti að fara
þessa ferð þar sem þú hafðir veikst
svo mikið, en systkini mín hvöttu
mig til ferðarinnar. Er ég fór að
sofa á laugardagskvöldið var ég orð-
inn mjög þreyttur. Um miðja nótt
vakna ég eftir að mig dreymdi að
pabbi hefði komið til mín og sagt:
„mamma vill að þú komir heim og
talir við sig“. Þegar ég lenti í Kefla-
vík á sunnudagskvöldið, hringdi
Haraldur bróðir minn í mig og sagði
mér að mamma væri orðin mikið
veik og ekki væri langt eftir. Var
ferðin til Reykjavíkur mér erfið. Ég
fór beint upp á spítala og hitti þar
fjölskylduna og Mýako prest okkar
heyrnarskertra og útskýrðu þau
fyrir mér hvað hefði gerst á meðan
ég var í Svíþjóð. Þau hefðu haft
miklar áhyggjur af mér og vissu
ekki hvernig ég myndi bregðast við
þessum fréttum. Sporin voru erfið
að sjúkrabeði mömmu, ég settist við
hlið hennar, tók í hönd hennar og
sagði henni að ég væri kominn
heim. Frænka mín sat á móti henni
og sagði mömmu að ég væri svo
flottur í tauinu líkt og venjulega.
Elsku mamma, ég veit að þér líð-
ur vel núna. Veit að pabbi bíður eft-
ir þér og tekur vel á móti þér.
Hvíldu í friði. Þinn sonur
Ólafur.
Ester Haraldsdóttir
Amma var mjög góð og
skemmtileg. Hún gaf mér kók
að drekka þegar ég mátti ekki
fá kók. Líka prins póló. Það er
mjög leiðinlegt að hún er látin.
Það var mjög gaman þegar hún
kom til okkar. Hún var mjög
góð amma.
Hafþór Andri Helgason.
HINSTA KVEÐJA
         
 
   

    
 
    
     
     

 



Útfararþjónustan ehf.
Stofnað 1990
Símar: 567 9110 & 893 8638
www.utfarir.is • runar@utfarir.is
Alhliða útfararþjónusta
Rúnar
Geirmundsson
Sigurður
Rúnarsson
Elís
Rúnarsson
Þorbergur
Þórðarson