Fálkinn - 12.12.1962, Blaðsíða 13

úrklippusafnið
Sendið okkur spaugilegar
klausur, sem þér rekizt á í
blöðum og tímaritum. Þér
fáið blaðið, sem klausa yðar
birtist í, sent ókeypis heim.
FELAGSMF
Aftalluntfitr fteíldarÍRöOí ve.'ður
a&aguntiarstorf. Sttdrnm
fer t.l Pt'efð I irdar 'V \e.tfiar'V
111 ■ w¥t m*.
i wiýöTiviTfiTiÝitav:'
Þa<5 ketHur erfíður vi«
skíptavmur inu í skóbúðina,
Þetta er kona. miðalda kona.
Kún hefur látiff afgreiðslu-
Fálkinn 21. nóv. ’62.
Sendandi: Páll Hersteinsson.
bífur úlf
Þjóðviljinn 8. nóv. ’62.
Sendandi: O. L.
og ■ gekk viirtihifreiðm inn í
aftursretíS par b» Landaa
aat- Hann hiaut at þessu höí-
uðkójbiífaroit, miaSraagrhwiar-
hrot og níu viftbein brotnuðu.
IpplÍÍÍM
Morgunblaðið 9. nóv. ’62.
Sendandi: Hörður Gestsson.
Vísir 21. nóv ’62.
Sendandi Gunnar Steingrímss.
Morgunblaðið 17. okt. 1943.
Sendandi: G. G.
Mánaðarritið ’62.
Sendandi: B. V.

‘il.il...* ' 11II IIImVnI 1111 H >1'1'
Þjóðviljinn, 15. nóv. ’62. Sendandi: Guðrún Pálsdóttir.
DOISIIMI
Litla dóttir mín
kom til mín um dag-
inn og spurði: —
Fyrst að guð gefur
okkur brauðið, stork-
urinn kemur með
litlu börnin og jóla-
sveinninn með jóla-
gjafirnar, — til hvers
ert þú þá hér?
Bókmennlir
Prentarar í einni af ágæt-
um prentsmiðjum skemmtu
sér yfir leiðréttingu, sem einn
af nákvæmustu prófarkales-
urunum hafði gert. Hann
hafði lesið prófarkir af vinnu-
konurómani og á bls. 96 stóð
meðal annars: — Hún þrýsti
köldum vörum sínum að
hans. En þar sem prófarka-
lesarinn vildi, að höfundur
væri sjálfum sér samkvæmur
bætti hann við á spássíu: —
Getur þetta verið? Þær voru
brennandi heitar á bls. 10.
Læknamir
Forstjórinn hafði gengið
undir uppskurð á einkasjúkra-
húsi og þurfti því að borga
sjálfur reikninginn. En honum
fannst reikningurinn vera of
hár miðað við aðgerðina.
þegar hann sendi reikninginn
til læknisins, gat hann ekki
stillt sig um að láta þessi orð
fylgja: — Ég sá að þér höfð-
uð grímu fyrir andlitinu, en
satt að segja tók ég ekki eftir
skammbyssunni.
sá bezti
í flestum kjördœmum hér á landi, hafa
frambjóðéndur haft með sér fylgdarmann,
sem annaðhvort vísaði þeim til vegar eða
var þeim til aðstóðar. Eftir að vegir komust í sœmilegt lag,
höfðu flestir frambjóðendur bílstjóra með sér. Hermann
Jónasson fyrrv. forsœtisráðherra hafði venjulega slíkan bíl-
stjóra með sér í kosningaleiðöngrum um kjördæmi sitt, og
hafði sami maður haft þennan starfa árum saman og jafnan
verið upp með sér af. Svo bar til um einar kosningar, að
þessi maður gat ekki komið því við að aka þingmanninum
um kjördœmið. Einn daginn er hann að dunda við bíl sinn
á Hólmavík og ber þá þar að nokkra gárunga og táka þéir
að spotta manninn. Bílstjóri þessi stamaði nokkuð. Segir nú
einn gárunganna:
— Heldur er hann niðurlútur núna, karlinn.
— Já, hann fœr ekki að keyra Hermann.
Heyrist þá undan bílnum:
— Ég — ég trú — i á guð, þó —tt ég sjá — i hann ekk — i.
FÁLKINN 9