Fálkinn - 12.12.1962, Qupperneq 22

r
r
HJA VONDU rO
★ Útsýnið vestur.
Það er fallegt að horfa héðan úr
Reykjavík vestur á Snæfellsnesið þar
sem það skartar jöklinum fremst, hvít-
um og tígulegum en dálítið köldum ef
maður kynnist honum nánar.
Séra Árni Þórarinsson sem var prest-
ur á Snæfellsnesi í nær fimmtíu ár seg-
ir í ævisögu sinni sem Þórbergur Þórð-
arson skrásetti, að Snæfellingar hafi
verið höfðingjar í lund og það meir en
hann hafi kynnzt í öðrum héruðum.
Gestrisni þeirra hafi verið frábær. En
þeir kostir þeirra sem honum þótti mest
um voru trúarstyrkur þeirra og dular-
gáfur. Iðrun sagði hann að þekktist ekki
á Snæfellsnesi og það fyrsta sem börn
lærðu að segja væri NEI. Og sitthvað
fann Árni að Snæfellingum stórt og
smátt. Eitt bindi ævisögu séra Árna
heitir „Hjá vondu fólki“, en Þórbergur
tekur það fram að það sé hans verk
og Hallberu spákonu. En þetta bókar-
heiti hefur festst við þá fyrir vestan.
Og þegar við fyrir nokkru heim-
sóttum Snæfellinga, kynntumst við engu
öðru en höfðingsskap og gestrisni.
— Ef þið farið vestur, þá komið við
hjá séra Árna Pálssyni í Söðulsholti,
sagði maður við okkur rétt áður en við
lögðum af stað. Og þegar við á vestur-
leið ökum framhjá Söðulsholti, sjáum
við að bíll kemur heiman traðirnar og
við nemum staðar og bíðum. Þarna var
á ferð séra Árni Pálsson að aka heim
nemendum sínum. Við sögðum honum
að á suðurleið á morgun langaði okkur
að rabba við hann.
— Um hvaða leyti verðið þið á ferð-
inni? spurði hann.
— Snemma gerum við ráð fyrir.
— Það er ágætt. Komið fyrir hádegi.
það er heppilegra því ég kenni seinni
partinn.
★ f Söðulsholti.
Og daginn eftir góðri stund fyrir há-
degi vorum við í Söðulsholti. Séra Árni
tekur á móti okkur og vísar til stofu.
Hann er ungur maður, rúmlega þrí-
tugur, skemmtilegur og þægilegur í
viðmóti.
— Konan er að kenna, segir hann.
— Það er hún sem er skólastjórinn, en
ég hjálpa svona til, svo keyri ég
skólabílinn sem er reyndar Land Rover-
inn minn. Ég sæki börnin á morgnana
og ek þeim heim á daginn. Það er mik-
ill styrkur að hafa skólann því börnin
eru skemmtileg. Ég held það sé nauðsyn-
legt fyrir sveitapresta að hafa skóla.
— Eru margir nemendur?
— Þeir eru fimmtán. Það er tvískipt,
eldri og yngri deild, hálfan mánuð í
einu. En hér er verið að byggja nýjan
skóla sem þið sjáið þarna niðurfrá, —
og prestur gengur út að glugganum. —
Þarna er heitt vatn og sundlaug. Þetta
á að vera heimavistarskóli fyrir börnin
hérna í næstu hreppum og þegar vegur
hefur verið lagður um Heydal koma
þau af Skógarströndinni líka. Með tím-
Blaðamaður og ljósmyndarí FÁLKANS brugðu sér vestur á Snæfells-
nes og nutu þar frábærrar gestrísni hjá „vondu fólki“. Þeir heim-
sóttu systurson og nafna séra Árna Þórarmssonar, séra Árna Páls-
son í Söðulsholti og ýmsa fleiri. Hvarvetna er rætt um drauga, séra
Árna Þórarinsson og fleira skemmtilegt.
Séra Árni Pálsson í Söðulsholti (myndin til vinstri). Á myndinni til hægri er
kona hans ásamt nemendum sínum. „Það er hún sem er skólastjórinn,“ segir séra
Árni, „en ég hjálpa svona til.“