Fálkinn - 12.12.1962, Side 31

u.m, að ég stappaði i «ug stáli og ákvað
að ganga eftir þessum ókennilega stíg.
Ég iagði af stað og undrun mín jókst
með hverju skrefi. Við mér blasti kast-
ali, stór og tígulegur, með tindum og
turnum og öllu því, sem við þekkjum
af gömlum myndum. Það fór hrollur
um mig og ég tók að skjálfa ofurlítið.
Skyldi ég vera að veikjast, varð mér
hugsað. Sá ég ofsjónir, eða voru þetta
sjónhverfingar? Ég sá ljós loga í ein-
um turninum. Það var dauft og brigð-
ult, en logaði engu að síður. Síðan sá
ég tvö ljós önnur kvikna við hlið þessa
eina. Það var ekki um að villast, að
einhver hlaut að búa í þessari drauga-
höll, einhver, sem hélt jólin hátíðleg
með því að tendra þrjú ljós hinna heil-
ögu konunga.
Ég varð gripinn skelfingu, sneri við
í snatri og tók til fótanna. Ég hljóp allt
hvað af tók og linnti ekki á sprettinum
fyrr en ég kom að litla bænum, þar
sem gamli vefarinn býr. Það var hann,
sem þú ætlaðir’að heimsækja áðan, —
var það ekki?
Móður og másandi knúði ég dyra hjá
gamla manninum og hann lauk upp fyrir
mér að vörmu spori. Strax og hann sá,
hversu æstur og óttasleginn ég var, varð
honum að orði:
— Nú hefurðu séð draug eða hitt
frúna. Það er hennar kvöld núna.
Ég sagði honum frá því, sem borið
hafði fyrir mig, í stuttu máli, og hann
hafði varla hlustað á frásögn mína til
enda, þegar hann fór að skellihlæja.
— Þú varst heppinn, að springa ekki
á hlaupunum, sagði karl og það tísti í
honum.
Mér gramdist, að hann skyldi gera
gys að mér, því að ég hafði ekki áður
orðið jafn óttasleginn á ævi minni. Þar
að auki hafði ég aldrei lagt trúnað á
draugasögur og gerði mér meira að segja
leik að því, að hrekja þær og finna
eðlilegar orsakir þess, sem fólk áleit
furðuleg og óskýranleg fyrirbrigði.
Karlinn hefur að öllum líkindum orð-
ið þess var, að mér mislíkaði spaug hans.
Hann bauð mér sæti og sagði:
— Ég skal segja þér allt, sem ég veit
um þetta, þegar þú hefur kastað mæð-
inni. Fáðu þér í pípu og taktu lífinu
með ró.
Ég ákvað að dveljast eitthvað fram
eftir kvöldinu hjá karlinum. Ég var satt
að segja ekki í neinu skapi til þess að
fara einn aftur heim til mín.
•—■ Það er kastalinn Glendarock, sem
þú hefur séð. Á hverju jólakvöldi gerist
eitthvað, sem við getum kallað hilling-
ar. Sagan segir, að síðasti húsbóndinn í
Glendarock hafi sótt brúði sína, tigna
aðalsdömu, til norðlægara lands. Hann
var ruddalegur maður og siðlítill og
með öllu trúlaus. Prestur fékk ekki að
stíga fæti inn fyrir dyr kastalans, og
stranglega var bannað að minnast
hátíða kristinna manna. Það er sagt, að
einhverju sinni hafi hann í reiðikasti
þrifið bænabók úr höndum konu sinn-
ar og fleygt henni í eldinn.
Það er ennfremur sagt, að jólakvöld
Hann beið lengi og loks fór
hann að óttast um hana. Hann
leitaði og fann hana látna í
snjónnm ...
eitt hafði hann komið óvörum að konu
sinni, þar sem hún kraup fyrir framan
lítið krossmark, sem henni hafði tekizt
að fela fyrir honum. Við krossmarkið
stóð þríarma kertastjaki. Hann þreif
stjakann, fleygði honum í gólfið og
reyndi af öllum kröftum að ná kross-
markinu, sem kona hans ríghélt á. í
átökunum um krossinn veittu þau því
ekki eftirtekt, að kviknað hafði í for-
henginu fyrir framan rúm frúarinnar.
Hann reyndi að slökkva eldinn, en tókst
ekki. Eldurinn iæsti sig þegar í stað
í gluggatjöldin og síðan hann sjálfan.
Það leið ekki á löngu þar til kastalinn
var allur eitt eldhaf. Frúnni tókst að
komast út úr kastalanum, en ógerning-
ur reyndist að bjarga manni hennar.
Kastalinn brann til grunna og lík manns-
ins fannst í rústunum.
Gamli vefarinn gerði hlé á frásögn
sinni og sló öskuna úr pípu sinni.
— En hvað um frúna? spurði ég.
— Bíddu hægur, svaraði sá gamli. —
Það er ekki öllu lokið enn.
Síðan hélt hann áfram:
— Frúin gekk í klaustur og lét allar
eignir sínar renna til starfsemi þess.
En hún fékk leyfi til að fara um hver
jól að rústum kastalans til þess að
tendra þar þrjú ljós og biðja fyrir sálu
hins látna eiginmanns síns. Henni fannst
sem hún ætti sök á dauða hans.
Jólakvöld eitt, þegar hún fór að rúst-
unum, var blindhríð og ógnarkuldi. Hún
lét þjón sinn bíða spölkorn frá. Hann
beið lengi og loks fór hann að óttast
um hana. Hann leitaði í rústunum og
fann hana látna. í snjónum við hlið
henni loguðu þrjú ljós, sem hún hafði
tendrað fyrir sálu hins látna eiginmanns
síns ....
FÁLKINN 27