Fálkinn - 12.12.1962, Side 41

ina með sér. Annars kynnist þú henni
nú.
Salurinn er draumaheimur í grænum
lit. í honum er stór flygill úr hnotviði,
djúpir hægindastólar, legubekkir og
léttir stólar, nótnastæði í íburðarmikl-
um fornstíl, silkiklæði og þung glugga-
tjöld. Á borði stendur silfurkanna og
dýrir postulínsbollar.
Talsverð óreiða er hér inni. Nótna-
blöð og hefti eru um allt, á flyglinum
og gólfábreiðunni, gluggakistu og hæg-
indastólum.
— Ég sat og var að semja fram á
miðja nótt, segir Alfreð til skýringar
og sópar saman nótnablöðunum með
hröðum handtökum.
Alfreð lagar kaffi og ber það fram
í stofunni. Hann gerir allt í senn, talar,
hlær, drekkur kaffi, borðar kökur,
reykir og heldur áfram að tala, drekk-
ur meira kaffi og borðar fleiri kökur.
Allt þetta gerir hann af eirðarlausri,
smitandi kátínu, svo Kristín ætlar
naumast að ná andanum.
— Þú ert svo þreytuleg, Kristín, segir
hann eftir að þau hafa drukkið kaffið,
og teygir sig eftir símatólinu. — Leggstu
nú útaf og hvíldu þið svolitla stund.
Kristín kinkar kolli. Hún situr og
lætur líða úr sér í einum þessara stóru
hægindastóla, og henni finnst öll þessi
virðulegu salarkynni svo ósegjanlega
framandi. Frammi undir einum dyrum
salarins stendur gamla og slitna ferða-
taskan hans föður hennar. Og skyndi-
lega brýzt einkennileg samlíking fram
í huga hennar: Þau eru áþekk, hún og
þessi ferðataska. Þær eru báðar hvers-
dagslegir hlutir, sem ekki eiga heima
í þessu umhverfi, þessari draumfögru
veröld móður hennar.
Alfreð á nokkur kát og kersknileg
samtöl við einhverja kunningja sína.
Svo kveikir hann í öðrum vindlingi,
grípur eina köku enn af fatinu á borð-
inu og gengur síðan til dyra.
— Hallaðu þér nú útaf og hvíldu þig,
segir hann aftur og brosir vingjarnlega
til hennar. — Ég verð hvort sem er
að heiman megnið af deginum. Það er
stúlka, sem ég þarf að finna. Hann
dregur annað augað í pung og heldur
áfram útí anddyrið. Skömmu síðar
kemur hann aftur inn og kveður hana
með kossi. — Ég kem svo heim og sé
um eitthvað handa þér að borða. Só
long!
Kristín hallar sér aftur á bak í rúm-
góðan hægindastólinn og heyrir að úti-
dyrunum er skellt aftur. Hún berst
árangurslaust við að halda sér vakandi,
en þreytan yfirbugar hana og bráðlega
svífur hún inní svefninn.
ÞAÐ er komið undir kvöld, þegar
Kristín vaknar aftur. Húmið er að hníga
yfir bæinn. Hún er einsömul í íbúðinni,
því Alfreð er ekki kominn heim ennþá.
Hún stendur upp úr stólnum, finnur
Ijósarofann, kveikir og gengur hikandi
um hinar rúmgóðu og ríkmannlegu
stofur, sem nú eru mannlausar.
Frammi í eldhúsinu finnur hún nokk-
uð af óþvegnum matarílátum, og tekur
að þvo upp. Það gjálfrar í vatninu og
glamrar í borðbúnaði .... alkunn og
heimaleg hljóð. Og þeirra vegna fer
hún að kunna betur við sig hérna.
Hálfri stundu síðar er eldhúsið orð-
ið tandurhreint.
Kristín er á leið inní stofuna aftur,
þegar dyrabjöllunni er hringt. Henni
bregður ónotalega við og finnst sem
ískaldur straumur stígi frá fótunum
upp allan líkama hennar.
Það getur ekki verið Alfreð, sem ef
að hringja. Og ekki getur það heldur
verið móðir hennar. Auðvitað hafa þau
bæði lykil að íbúðinni sjálf.
Tvær, þrjár mínútur líða! Þá er
hringt aftur, og nú er hringingin óþolin-
móðleg og skipandi.
Þá herðir Kristín upp hugann, eins
og hún getur. Læðist á tánum fram að
ganghui'ðinni.
Hún hlustar. Maðurinn utan við
hurðina er nú mjög nærri henni. Hún
heyrir öran og heiftugan andardrátt úti
fyrir dyrunum. Hana langar til að
spyrja, hver aðkomumaður sé, En hún
er svo þur í kverkunum, að hún kem-
ur ekki upp nokkru orði.
Loks heyrist ræsking þar úti fyrir
.... og gengið niður stigaþrepin þung-
um skrefum.
Þegar Kristín heyrir útidyrunum
skellt aftur, þýtur hún inní stofuna.
Slekkur ljósið og læðist út að gluggan-
um. Svo gægist hún með eftirvæntingu
niður í garðinn.
Hún sér manninn ekki vel, þar sem
hann gengur niður stíginn. Eins og
tröllaukið næturfiðrildi. Nú hverfur
hann milli trjánna, kemur aftur í ljós
og nálgast nú garðshliðið. Þar stendur
hann kyrr úti á götunni. Þögull vörð-
ur og draugalegur.
Kristín stendur sem steini lostin.
Nei, nei, æpir hún með sjálfri sér, þögl-
um rómi.
Nú tekur þessi skuggi að ganga um
fyrir utan hliðið. Stundum er hann
skýr og ber greinilega við götuljósið,
öðru sinni sést aðeins móta fyrir hon-
um í myrkrinu. Tuttugu skref áfram,
tuttugu skref til baka. Eirðarlaus ganga
aftur og fram í myrkrinu.
Kristín er fyrir löngu búin að þekkja
manninn þarna niðri. Þetta er faðir
hennar!
Hún þorir ekki að hreyfa sig.
Hún veit til hvers hann er hingað
kominn; Hann ætlar að sækja hana og
fara með hana heim! Og þau geta komið
á hverri stundu, móðir hennar og Al-
freð.
Framh. í næsta blaði.
FÁLKINN 37