Fálkinn - 12.12.1962, Síða 60

drauga, en hann gefur lítið út á þá og
segist ekki verða þeirra var.
— Ég var myrkfælinn sem strákur en
það hefur elzt af mér. Stundum kemur
það þó fyrir að einhver hrollur er í
manni.
— Lest þú ungu skáldin?
— Ég hef nú lítið lesið af þeim, því
ég skil lítið, hvað þau eru að fara. Eitt
las ég um daginn, ljóðabók, og það henti
mig að ég las efnisyfirlitið eins og eitt
ljóðanna. Tvílas það áður en ég áttaði
mig. Ég kann betur við þessa eldri eins
og Davíð, Einar Ben. og þá. Mér þótti
hún ekki heldur merkileg,' bókin hans
Indriða, því mér fannst efnið leiðinlegt.
En það var gott mál á henni á köflum.
Ég var með Kristmanni á Hvítár-
bakka, segir Sveinbjörn. Svo liðu fjöru-
tíu ár þangað til við hittumst aftur.
Hann kom hér og heimsótti okkur. Ég
held að Kristmann sé þroskaður maður
og skemmtilegur er hann. Ég er nú
samt ekki ánægður með allar bækurn-
ar hans.
Nú er eitthvað farið að tala um
stjórnmál og þar á eftir bar brennivín
á góma.
— Maður á kannski ekki að vera póli-
tískur, segir Sveinbjörn, — en ég vil
heldur viðreisnarstjórn en brennivín.
Það á að banna brennivínið. Ef það er
bann, þá geta menn ekki drukkið.
— Já, ég vil láta banna bernnivínið,
segir Kristján, og ég vil láta gera ann-
að. Það á að taka upp á segulband það,
sem menn segja þegar þeir eru fullir
og spila það svo fyrir þá þegar runnið
er af þeim. Sumir menn geta verið
skemmtilegir að vissu marki undir
áhrifum, en það er ekki lengi. Þeir
verða leiðinlegir og þreytandi og tala
tóma vitleysu.
— Vínið opnar suma, segir Svein-
björn brosandi. Kannski ég hefði orðið
skáld á að drekka brennivín.
Það er komið langt fram á nótt þeg-
ar við höldum frá Snorrastöðum og
kveðjum. Úti er ausandi rigning og rok.
Upplagt veður fyrir drauga.
Or.
€róð samvizka f
Framhald af bls. 21. JLo
— Sem sagt, einhleypur, hraustur og á
nóga peninga, og........ Og svo gerði
hann ekki neitt, en við......
— En þið, svaraði Reiðar .... en þið
hafið auðvitað unnið stríðið? Meðan
þið voruð að vinna stríðið liggur Lási
upp í kofanum sínum í Austurdal og
drekkur og duflar við stelpurnar. Hef
ég ekki skilið ykkur rétt?
En nú tekur Lási fram í viðræðuna:
— Já, og svo drakk ég, eins og ég sagði
ykkur áðan, talsvert af rjóma aukreit-
is. En við verðum að láta það gott heita,
er ekki svo?
— Nei, þá skal ég hundur heita, ef
ég þegi við þessu, gellur í Reiðari. Og
hafi hann ekki látið ykkur, grænjaxl-
ana, koma þar nærri, þá er það þeim
mun betur gert af honum, — Reiðar
verður mælskur og hleypir í sig æsingi,
en Lási reynir að halda aftur af honum:
Svona, svona!
— Ekki neitt svona hérna, Lási! seg-
ir Reiðar og snýr sér að þeim tveimur,-
sem unnu stríðið: — Nú skuluð þið
heyra! Þú, Einar — þú ert flón og þú,
Marta ert ,.sætt“ flón! ....
— Nei, ekki hún Marta, segir Lási.
— Marta er bara „sæt“.
— Nei! glymur í Reiðari, — hún er
bara flón. Haldið þið að hann Lási hafi
ekki gert annað en að lepja í sig þennan
bölvaðan rjóma, sem hann er að tala
um. Þeir gusa mest sem grynnst vaða,
en það er öfugt með hann! Vitið þið
hversvegna hann var í kofanum sínum?
Reiðar tekur málhvíld, en hvorki Einar
né Marta nota sér tækifærið til þess að
svara að Lási hafi gert þetta til þess
að forða sér frá óþægindum eða gæða
sér á rjómagraut.
— Vitið þið það? Reiðar heldur
áfram.
Lási reynir aftur: — Svona, svona
— hægan! Ekki núna!
— Jú, einmitt núna, svarar vinur
hans. Vitið þið að í þessum kofa lágu
28 manns, sem hafa haft heræfingar og
haft undir höndum fleiri vopn, en
nokkurt ykkar getur falið í viðarköst-
um sínum. Vitið þið að senditækið hans
Lása var falið í reykháfnum, og þess-
vegna var aldrei hægt að hita upp?
Eruð þið vitlaus eða eruð þið það ekki?
Ég bara spyr, því að nú ætla ég að tala
dálítið um þetta.
Þau þagna, þessi tvö, og það er ekki
nema Lási, sem ekki er orðlaus: —
Heyrðu Reiðar, þetta var ekki nema
sjálfsagt — við höfðum öll eitthvað með
höndum í þann tíð.......Manstu einu
sinni þegar þú tókst á móti fallhlíf frá
flugvél, — þegar þrír Þjóðverjar voru
á hælunum á þér, og þú máttir til að
skjóta þá alla. Þú manst það?
Nú er það Reiðars að roðna svolítið,
hann svaraði lágt: Þeir höfðu ekki
nema riffla, en ég sjálfvirka byssu —
það tekur því ekki að minnast á það.
En við ykkur kálfana, ætla ég að segja
svolítið meira: — Vitið þið að Lási fór
17 ferðir til Svíþjóðar og jafnmargar
til baka, síðustu tvö árin, vitið þið að
hann tók að staðaldri við leynipóst-
flutningi, áður en við gátum komið póst-
inum með „sérbyggða járnbrautarvagn-
inum“. Nei, þið vitið ekki neitt, og fólk,
sem ekki veit neitt í sinn haus, ætti
helzt ekki að. ....
— Jæja, skál! segir Lási. Þetta ætti
nú að vera nóg, að minnsta kosti meðan
þið eruð gestkomandi hjá mér. Þar að
auki er meira að drekka hérna, gott
fólk. Ætli Reiðar sé ekki orðinn þyrstur
eftir þessa löngu ræðu?
Jú, Reiðar er þyrstur, hann tekur
fullt glasið og tæmir það í einum teyg.
Svo segir hann:
— En eitt enn ætla ég að segja þess-
um tveimur, og það er það, að við Lási
höfðum hundrað sinnum meira fyrir
stafni á hernámsárunum en ég hef
nefnt. En við vorum ekki beinlínis
56 FX.LKINN