Vikan

Tölublað

Vikan - 29.04.1965, Blaðsíða 13

Vikan - 29.04.1965, Blaðsíða 13
HÚN SKOÐAÐI ÞESSAR HRÆÐILEGU MYNDIR AF VASAÞJÓFUM, TÖSKUÞJÓFUM, VOPN- UÐUM RÆNINGJUM, INNBROTSÞJÓFUM OG EITURÓFÉTUM. SVO VORU AÐRAR MYNDIR, HELDUR ÞOKKALEGRI, AF SKJALAFÖLSURUM, PENINGAFÖLSURUM OG ÞESSHÁTTAR FÖLKI. ÞRIÐJA SPJALDSKRAlN FYLLTI HANA BÆÐI HRÆÐSLU OG HRYLLINGI, ÞAÐ VAR FðLK SEM VAR KYNFERÐILEGA BRENGLAÐ Á EINN EÐA ANNAN HÁTT. í* — Nei, alls ekki.... — Jæja, ég verð þá komin heim f yrir mat. Á ég að gera eitthvað fyrir ykkur? — Eg ætla sjálf út að verzla eftir augnablik, sagði Mabel. Hún leit á nianninn sinn. — Náðu í leigubíl fyrir mömmu, Leó. Andlitið á Leó var fýlulegt, hann reis seinlega á fætur. Frú Wagner sagði: >— Vertu ekki að ómaka þig. Ég get séð urri mig sjálf. MabeJ stóð upp og kyssti hana á kinnina. — Jæja þá, en farðu nú varlega, og láttu þá ekki ganga fram af þér. Hún leit hvasst á mann sinn. — Leó! — Hvað? — Jæja, já vertu þá bless.... Svo fór hann aftur að lesa blaðið. Þetta var í fyrsta sínn sem f rú Wagner kom á lögreglu- stöð. Lögregluþjónninn í biðstofunni var mjög kurteis. Hann bauð henni sæti og loksins kom viðkunnanlegi lögregluforinginn, Mead hét mér toskuna. Ég hefði sleppt henni strax, ef hún hefði ekki verið föst í regnhlífmni minni.... — Já, og þá hefir hann orðið hræddur. .. . — Það urðum við bæði, sagði frú Wagner. — Hann gat losað töskuna og náði því að sl'á mig með henni, og ég sló á móti með regnhlífar- skaftinu, án þess að vita af því. Hann hiýtur að vera með bólgna kinn___ Hún hló vandræðalega. — En þér sáuð framan í hann, sagði lögregluforing- inn. — Já, og ég er viss um að ég gæti þekkt hann aftur. — Fínt, sagði hann ánægð- ur. — Þá eru bara nokkrar spurriingar í viðbót og svo getum við skoðað nokkrar myndir. Þér búið ein, frú Wagner? — Nei, ég bý með dóttur minni og mannínum hennar. — En íbúðin er skrifuð á yðar nafn? hann víst, heilsaði henni og bauð henni inn á elnkaskrif- stofu sína. — Gjörið svo vel að fá yð- ur sæti, frú Wagner, sagði hann og brosti. — Ég sé að yður líður betur núna. — Jú, þakka yður fyrir. Þetta hefir aðalega verið á- fallið, hann meiddi mig ekki svo mikið. Þér munið hvað ég sagði. Hann kom út úr port- inu og 'reyndi að hrifsa af — Já, ég hefi átt þessa íbúð lengi. Ég bjó í henni með manninum mínum, — síðan Mabel dóttir mín fædd- ist. Þau hafa búið 'hjá mér síðan þau komu hingað frá Kaliforníu. Dóttir mín fór ti'l Kaliforníu fyrir sjö árum. Hún vann hjá einu af kvik- myndafélögunum. Þar kynnt- ist hún Leó, manninum sín- um. — Þekktuð þér Leó áður? — Nei, ég hitti hann í fyrsta sinn í fyrra, þegar þau komu hingað til New York. Honum hefir ekki gengið reglulega vel, svo að þau fá að búa hjá mér, þangað til eitthvað glæðist. — Ég skil, sagði lögreglu- f oringinn og stóð upp. — En nú skulum við snúa okkur að aðalmálinu. Komið með mér inn í myndasafnið og þar skuluð þér fá að skoða fjölskyldualbúmin okkar. .. . Eftir tvo tíma sveið hana í augun, hún hafði höfuðverk og fann meira til í kinninni en áður. Hún skoðaði þessar hræði- legu myndir af vasaþjófum, töskuþjófum, vopnuðum ræn- ingjum, innbrotsþjófum og eiturófétum. Svo voru aðrar myndir, heldur þokkailegri, af skjalafölsurum, peníngaföls- urum og þessháttar fólki. Þriðja spjaldskráin fyllti hana bæði hræðslu og hryll- ingi, það var fólk sem var kynferðilega brenglað á einn eða annan hátt. Hún skoðaði andlit, ekkört nema andlit, þangað til að hún sá allt í móðu og hún yarð að halla sér aftur í sætinu, örþreytt. — Það lítur ekki út fyrir að ég ætli að finna hann, sagði hún. — Við búumst nú ekki við neinuni kraftaverkum, sagði hann. — Kannske er hann nýr í f aginu.... Hann tók fram eina spjald- skrána í viðbót. — Þetta verður sú síðasta, því lofa ég, sagði hann. , Frú Wagner blaðaði í myndunum. Hún kannaðist ekfcert við mennina á fyrstu sex myndunum, en þegar hún kom að þeirri sjöundu stanz- aði hún við. Hún starði á báðar mynd- irnar, — á dökka andlitið, beint nefið og þykkar varirn- ar, löng augnhárin og slétta svarta hárið. Prófíllinn var falegur og kuldalegur. — 'Þekkið þér hann, frú Wagner? Hún heyrði ekki spurning- una. Hún starði á orðin sem stóðu neðst á blaðinu. Þar stóð: Will Draves, öðru nafni Louis Jones. Fæddur: San Francisco Kaldforniu, 1925. Lýst ef tir honum vegna inn- brots í Fresno, KMiforníu. Lýst ef tir honum vegna vopn- aðrar árásar í Burbank, Kali- forníu. Lýst eftir. ... "*— Frú Wagner'. Hún leit upp. — Er þetta maðurinn? Hún leit tómlátlega á lög- reglumanninn. — Nei, sagði 'hún. — Ég var búin að segja að hann væri Ijóshærður. Hann leit alls ekki út eins og þessi, — þessi maður hérna. — Hún flýtti. sér að fiétta blaðinu, og lauk við að skoða bókina, án þess að sjá myndirnar af þessum eftirlýstu og örvænt- ingarfullu mönnum. — Mér þykir þetta leiðin- legt, sagði hún hálf viðutan <um leið og hún löikaði bók- inni. — Ég get ekki komið auga á hann, lögreglufull- trúi.... Hún gekk hægt niður tröppurnar, stöðvaði leigu- bíl við hornið, og skalf við tilhugsunina um að koma heim. Maður Mabel fór út um tíuleytið næsta morgun. Hann ætlaði á „fund" til' að hitta „miðlara", vegna „við- Skipta", Mabel fylgdi honum til dyra, fór svo og settist í sófa-krókinn í dagstofunní, með naglalakks-glas í hend- Framhald á bls. 28. " VIKAN 17. tW. 13

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.