Vikan

Tölublað

Vikan - 29.04.1965, Blaðsíða 8

Vikan - 29.04.1965, Blaðsíða 8
Ég er ekki hjátrúarfullur, segja margir, og þá einkum karlmenn. Ég trúi ekki á drauga. Þetta er allt saman ímyndun. Og það getur svo sem vel verið. Það vill bara svo til, að það trúa því ekki allír, og sízt þeir, sem verða fyrir einhverju sem þeir geta ekki skýrt. Qs* svo margir trúa á að eitthvað óútskýranlegt sé til, að þaS væru hleypidómar að neita því af óbilsirni. Kannski hafa menn haldið, að dulræn fyrir- brigðs tilheyrðu aðeins bióðsösuQld os hefðu af- lagzt með tilkpmu rafmaems og vélvæðingar. Of nú verði engir varir við neitt sem þeir geti ekki skýrt begar í stað nema Mnnski menn á borð við Uónoff o«? Beliuieff w bá aðeins af því að vísindin eru ekki búin að hakka upppfötvanir þeirra niður í smátt. En bað er nú aldeílis ekki! f síðasta blaði gerðu 8 menn erein fyrir dul- rænni revnslu sinni. Þec*ar við fórum á stúfana með að spvria þá og fleiri, komumst víð að raun um, að svo marsir hafa nrðið fyrir dulrænni reynslu á Reimferðaöld, að aðalvanrlinn er sá að setia punktinn á réttan stað — ekki að fá menn ti! að segia frá reynslu sinni. En punkt skal setia, m hann á eftir bætti beim, sem hér birtist, be^ar átta þfóðkunnir menn svara spurn- ingunni: HAFIÐ ÞÉR NOKKURN TÍNA ORBIÐ FYRIR EINHVERJU, f VðKU EÐA SVEFNI, SEM ÞÉR GETIÐ EKKI SKÝRT? ^!Slguu*ður Hreiöar tðk saman •¦ 13, ' ¦ 1 Helgi P. Brlem fyrrum ambassador AtvikifS, sem ég ætla að segja frá, gerðist fyrir mörgum árum, þegar ég var nýkominn heim frá námi. Þá sátum við hjónin eitt kvöld heima og vorum að lesa, og ég gerði jafnhraðan athuga- semdir á pappir varðandi það, sem ég var að lesa. Allt i einu fann ég, að það fór einhver und- arlegur fiðringur um handlegg- inn á mér, síðan kippir, og loks fór hann að skrifa, án þess að ég œtti þar nokkurn hlut að máli. Það er þá brezkur maður, sem skrifar með mínum hand- legg. Þennan mann hafði ég aldr- ei séð, en hann var skyldur konu minní og ég vissi vel um hann, þegar hann hafði gefið upp nafn sitt. Hann vildi ein- hvernveginn komast í samband við okkur, en ég skildi hann illa, því ég vissi ekkert um anda- trú og trúði ekki á dulræn fyrir- brigði. En hann spurði meðal annars, hvort við gætum ekki litið inn til hans, þvi hann væri svo einmana. Þetta var a fimmtudegi. Næsta fimmtudag var ég ytra. Um kvöldið sátum við i róleg- heitum á hótelherbcrgi, en þá kom þetta sama fyrir. Sami maður kom í handlegginn á mér og tók að kvarta undan því, að hann væri svo einmana. Ég spurði, hvað við gætum gert fyrir hann, dáinn manninn? Þá svarar handleggurinn á mér, með miklum krafti: — Ég er ekki dáinn! Ég vissi ekki, hvaðan á mig stóð veðrið. íg þóttist nú skilia, að þetta væri andi, en ég hafði aldrei heyrt þess gctið, að þeir neituðu að vcra dánir! Svo ég fór að mnlda í móinn, sagðist hafa borið hann í tal við kon- una, og hún hefði staðfest það, að hann hefði dáið fyrir þremnr árum. Þessi maður hafði fengið lömun, og lá þrju ár eins og lifandi lik. og enginn vissi hvort hann vissi nokkuð af sér. En hann hélt því mjög eindregið fram, eða handleggurinn á mér» ef betra er að orða það svo„ að hann væri ekki dáinn, svo ég kallaði í konuna og bað hana um að standa alveg fast uppi við mig, og spyr, hvort honum finnist þetta ekki skrýtið, að hún geti staðið þarna líka, eins og hann, og honum fannst það. Svo ég sagði: Stattu þarna áfram, og fer með handlegginn svona út frá mér. Og hann segir, jahá, þetta er eitthvað einkcnnilegt. En svo fæst hann ekki meira um það, en tekur aftur að klifa á því, hve einmana hann sé, hvort ég geti ekki eitthvað hjálpað honum. __ Þú ert ekkert einmana, segi ég.__Hittirðu ekki ðmmu þína og systir þina? — En ég vissi að þær voru dánar. — Nei, segir hann, — en mig dreymir þær oft. Mér hefur nú skilizt, að menn átti sig oft ekki á því, að þeir séu framliðnir, en mér var það alveg óskiljanlegt þá, svo ég var heldur hörkulegur við manninn og segi: — Þú þarft bara að átti þig á þvi, að þú er dáinn, og reyna að komast í samband við ann- að dáiö fólk. Síðan tók ég að prédika yfir honum spíritisma, Framhald á bls. 48. 3 VIKAN 17. tbl.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.