Vikan

Tölublað

Vikan - 29.04.1965, Blaðsíða 9

Vikan - 29.04.1965, Blaðsíða 9
Arni son leikari Það var um páskana árið 1947, að ég hugðist gista þrjár nætur hjá skyldfólki mínu í Reykjavík, og þar fékk ég að lúra i harmo- nikkubedda á miðju gólfi i stofu, þar sem auk min sváfu þrjú börn og gamall maður. Ég kom þangað laugardaginn fyrir páska og við fórum frem- ur seint að hátta; klukkan var rúmlega eitt um nóttina. Svo finnst mér, að ég hafi rétt verið búinn að festa blundinn, þegar ég hrökk upp við það að í kring um mig hófst þessi voðalegi darradans, svo allt ætlaði um koll að keyra. Helzt fannst mér þetta vera hörkuslagsmál, og þetta barst allt i kring um bedd- ann minn. Mér kom ekki blundur á brá alla nóttina fyrir þessum ósköpum fyrr en einhverntima milli fimm og sex um morgun- inn, heldur lá þarna eins glað- vakandi og nokkur maður get- ur verið. Hin sváfu öll, en þó fannst mér þau verða eitthvað vör við þetta líka, því þau uml- uðu og byltu sér í svefninum. Um morguninn þorði ég ekki að segja uokkrura manni frá þessu, þ.í ég bjc«t við að verða álitinn bilaður. Ég hugsaði með mér, að þetta væri bara ein- hver vitleysa, taugaslappleiki eða eitthvað þess háttar; maðnr var oft þreyttur á þessutn árum; ég var tiltölulega nýbyrjaður að leika og vann með því fulla vinnu. Svo ég hristi þetta af mér og reyndi að gleyma þvi. En næstu nótt á eftir fór allt á sömu leið. Ég var varla fyrr sofnaður en ég glaðvaknaöi við þessi læti og þau stóðu fram undir morgun. En eftir þessa nótt fann ég, að ég gat ekki sofiS þarna inni lengur, svo cg sagði við hús- móðurina, að þarna gæti ég eki sofið; annað hvort væri ég eiithvnð bilaður siálfur eða eitt- hvað væri bilað í krincum mig, því ég gæti ekki sofið i þessu herbergi. Hún sagði pð þefta væri tóm vitleysa í mér, og bðVna væri ekkert óhreint. svo hún vissi til nð minnsta kosti. t>,p, sn."ði nð bnð væri nii samn. T þesu herher.<n svæfi éc ekki. fa|ÍíÖJ*B"9 Ef ég æfti að reyna að vera eina nótt enn í þessu húsi, yrði ég bá inni hjá þeim hjón- unum. Oð það varð úr, að ég dró bedd»n minn inn í hjóna- herber.iið um kvöldið og þar svaf ég um nóttina — eins og steinn — og varð einskis var framar i þessu húsi. Nokkrum árum seinna, þegar þegar hjónin voru flutt, barst þetta einhverntima til tals, og þá sngði konnn, að hún hefði aldrei kunnað við sig í þvi, aldrei liðið vel þar. Skýringu hef ég aldrei fengið á þessu fyrirbæri, og rétt er að hafa það hugfast, að ég sá aldrei neitt. Aðeins fann. Og þessu fylgdi einhver ónotakennd, ein- hver vanliðan. Ég hef ekki kynnt mér dulræn m<ál neitt sem heit- iö getur, en mér er sagt, að vondar hugsanir fólks geti orðíð staðbundnar og haft ill áhrif, og það þurfi ekki til, að fólkið sé dáið. En mörgum árum áður en þetta var, bjuggu i þessari íbúð hjón, sem misstu barn sitt a vofeiflegan hátt. Og sagan segir, að eftir það hafi þau ekki setið á sárs höfði, þvi hann kenndi henni um, að hún hefði ekki gætt barnsins nógu vel, og í þessari stofu voru næstum eilíf slagsmál. Hvort þessi hjón voru lifs eða liðin, þegar gauragangurinn hélt fyrir mér vöku á páskunum 1947, veit ég ekki, og það skipt- ir ekki máli. alþingismaður Það var eitt sinn á Hólum að ég varð var við högg, sem ég vissi ckki, hvernig stóð á. Ég var þá 16 ara gamnll. Við vorum með borðdans. Við höfð- um miðla þarna. Það var sér- staklega ein stúlka. Hún féll i trans og sagði okkur fyrir um hluti, sem komu farm siðar. Við sváfum fimm strákar i herbergi uþpi á efsta lofti, sem hét Valhöll. í hliðarherbergi þar var fullt af húsgögnum. Stólar, borð og fleira. Þegar kom fram á veturinn fórum við að heyra högg í hliðarherberginu. Við athuguðum hvað eftir annað, hvort þetta gæti ekki verið mað- ur. Við gengum alveg úr skugga um, að svo var ekki. Það var hljóðbært og ógerlegt að fara um ganginn án þess að við yrðum þess. varir. Enda fórum við oft þegar i stað, er hðggin heyrð- ust, en sáum aldrei neitt. Svo var það nótt eina að sum- ir okkar vöktu. Litil högg heyrð- ust ððru hvoru. Við ræddum um hvað þetta gæti verið. Sigurður frá Kimbastöðum i Skagafirði svaf við þilið sem sneri að ganginum og þeim megin við dyrnar sem f jær var. Hann vakn- aði þegar viS vorum að tala um hvað þetta gæti veriS og fór að hlægja og skrikja að vitleys- unni i okkur. Þá voru barin þrjú stór högg i þilið við rúm hans, miklu meri högg en við höfðum áður heyrt. Sigurður hætti að hlæja og sagði: „Eitthvað er þetta nú." í gegnum miðil var okkur sagt, að þetta væri framliðinn maður, sem ekki Iiði vel. Við vorum að fikta við að láta borí* svara okkur með höggum. Elnu sinni kom þar atJ strákur, sem ég vil ekki segja nafn á. Hann studdi gómunum á borðið. Sagði að þetta væri allt tóm lýgi og vitleysa. Manaðf hann með ljótum orðum þann sem í borð- inu væri að sýna hvað hann gæti. Drengurinn hætti aS ráða við handlegginn á sér en borð- iS fór upp undir loft. Ég varð að halda við handlegginn á hon- um þar til spennan minkaði. Oft dreymir mig fyrir þvi, sem siðar kemur fram, en það tel ég frekar hægt að skilja og skýra. Það eru tiltölulega fá ár siðan mig fór að dreyma drauma, sem ég mundi og rætt- ust. Ég trúði ekki á drauma. Hélt að þeir væru vitleysa. Mér hafa verið sögð fyrir í draumi úrslit allra þingkosninga sem ég hef tekið þátt í. Ef það er eitt- hvað, sem varðar mig miklu, dreymir mig vanalega fyrir því. Er oft sagt það með berum orð- um. Ég man marga drauma en vil ekki segja þá. Þetta verður að nægja. VWjUI 17. «bL 9

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.