Vikan

Tölublað

Vikan - 29.04.1965, Blaðsíða 10

Vikan - 29.04.1965, Blaðsíða 10
Steindór trá Gröt Ég á ekki gott með aS svara þessari spurningu svo að sögu- legt verði. Því þótt margt hafi um mig leikið og að mér steðj- að á nærri 80 ára lífsvegi hér, þá mun ég alla tíS hafa verið þaS gróft viðtæki aS hinar fínu „öldur", sem allsstaðar og alltaf umlykja okkur hér i þessum heimi, hafa ekki náð að mótast á mínu öldusviði. Hafi eitthvað borið fyrir eða nálgast, hefur rannsóknar og á/>reí'/'mg,ar-eiginleiki minn ætiS getað fundið því eðlilega orsök — eftir á. Þó minnist ég enn eins atviks, sem líklega hefur gerzt fyrir rúmum 70 árum, áreiðanlega í síðasta lagi um 1893. Foreldrar mínir áttu þá heima að ReykjaA-oíz' i Mosfellssveit, þar sem nú heitir Reyk]ahvolI siðan 1894—'5. Á heimilinu var til hornspónn af óvenjulegri gerð. Man ég hann svo vel af því aS mér var hann eígnaður og sá ég alla tíð eftir honum. Spónn þessi var á stærð við teskeið — i stærra lagi ¦— og í laginu eins og almennar skeið- ar hafa verið fram undir þetta. BlaSiS egglaga og skaftiS likara skeiSar-skafti eins og skeiSar voru þá farnar aS vera. Og skaft- ið var ekkert útskoríð. Ekkert man ég hver hafSi gef- ið mér, eSa tileinkað spóninn, en ég hélt upp á hann eins og lengst hefur fylgt mér með það, sem taliS hefurverið „min eign". Nú man ég það að við börnin fórum út í góðu veðri, — lík- lega hefur verið lítið sólfar, en þó öðru hvoru, og þetta veriS eftir miðdegismat, sem þá var ætíð milli kl. 3 og 4 síðdegis. Fórum við norður á svokall- aðan „Grjóthól"; er það hóllinn, sem bæjarhúsin að Reykjah.voli standa á vestan-verðum. Hæsti kollur hólsins var grásteins- klöpp, sem næst samfelld, en eins og gryfja niður i hana nærri því efst. Þessi gryfja var vel kúffull af grásteina-hnullungum, af ýmsum stærðum og gerðum, en þó allir eitthvað hornóttir. Þegar kom sem næst niður í miSja gryfjuna var innihald hennar orSið mulningur af samskoonar grjóti, sem fór smækkandi niður og með mó- leitu ífoki með. Enginn steinn- inn var þó stærri en það að við Pétur fóstbróðir minn gátum ráSiS við þá fullum fetum og rótað þeim til eftir vild. Og eitthvað vorum við að því. Auðvitað vorum við saman eins og alltaf, og áreiðanlega Sólveig, elzta systir min; ég man nú ekki eftir öðrum. Ég held að ég muni þaS rétt aS hún væri meS spóninn minn í hcndinni og missti hann niSur í grjótið. Fórum við nú að tina steinana upp úr holunni til að reyna að ná i spóninn. En við fundum hann ekki. AnnaS hvort Veiga eða Pétur — eða bæði — fóru inn til aS segja frá þessu og einhver karlmaSur, sem ég man nú ekki hver var, kom með þeim til að hjálpa okkur að leita, sem þó ekki dugði. Og daginn eftir var gerð enn meiri leit. En spónn þessi hefur aldr- ei fundizt síðan. sýnum hef ég leitað að skýring- um og fundið að var eðlilegt. Hitt er víst að trúaðir á slik fyrirbæri og hræddir hefðu sagt frá fyrirbærunum sem staS- reynd, flúið af hólmi og fest í sér óttann. Auðvitað flaug ótti i hug- ann í öll skiptin, — til að byrja með, — en mér tókst að yfir- vinna hann og snúast til rann- sóknar. Og þá lækaðist hræSsl- an von bráðar. AS ég stóðst þetta á sínum tíma er ekki kjarki að þakka, heldur því að foreldrar okkar kenndu okkur aS trúa hvorki né óttazt svona lagaS aS óreyndu. Ásbjörn Magnússon sölufulltrúi Þegar ég var hálfstálpaður strákur, var Háskóli íslands í byggingu og þar höfðum viS á- hugamenn í svifflugi og módel- flugi vinnuaSstöjðju og gátum einnig haldiS námskeiS þar. Þegar eftirfarandi atburður gerðist, var ég eitthvað um átján ára, og var á leið utan úr há- skóla niður í bæ. Með mér voru strákar yngri en ég. Við gengum niður Suðurgötu. Þetta var á tólfta tímanum um kvöldið, og löngu orðiS dimmt, því þetta var um vetur. Á undan okkur var gangandi fólk, tvennt eSa þrennt, og ég tók eftir aS það vék sér til hliðar, eins og það væri aS forðast eitthvað við eða á kirkjugarðsveggnum. Ég tók eftir því út undan mér, en ég er ekki viss um, að mér hafi orðið það ljóst fyrr en eftirá. En þegar við komum þar á móts við, heyrði ég, sá eða skynjaði — ég veit ekki hvað af þessu, einhverja svarta þúst á veggnum. Mér finnst núna, að þetta hafi veriS mjög gömul kona, mjög föl, í svartri plusskápu meS svartan hatt meS slöri.. — Og þessi svarta þúst, ég veit ekki hvort hún talaSi til mín, eSa hvort hún gerSi sig skiljanlega eftir öSrum leiSum — og þeir, sem meS mér voru vita þaS ekki held- ur ¦— nema hvaS hún baS mig að hjálpa sér niður. Ég tók hana umsvifalaust ofan af veggnum, en ég get ekki munað, að ég skynjaði hana sem þyngd i örm- um mér. Drengirnir, sem meS mér voru, skynjuSu þetta jafnt og ég og eins og ég, en enginn okkar gat gert sér grein fyrir því, hvort nokkurt orS hafði verið talað, en allir vissu, hvaSa hugsanir þarna höfSu farið á milli. Við héldum svo áfram ferð- inni, og næstum strax leit ég um öxl, en enga sá ég konuna. Þetta er það eina dularfulla, sem fyrir mig hefur komið, — þá líklega 7—9 ára — og ég hef enga eðlilega skýringu fengið á En á huldu-, vofu-, og drauga- "> Kæru lesendur! Hér hafið þið í tveim blöðum fengið lítið sýnishorn af þeirri dulrænu reynslu, sem flestir verða fyrir, einhvern tíma á lífs- leiðinni. En þetta er fámennur hópur og valinn af handahófi. Okkur væri kærkomið að fá dæmi um YKKAR REYNSLU, LESENDUR GÓÐIR, og eins að þið bentuð okkur á þá menn, sem þið vitað að hafa frá einhverju að segja í þessum efnum. Því ólíklegustu menn hafa orðið fyrir dulrænni reynslu, og við verðum að fá ykkar hjálp, til að forða slíkum sögum frá gleymsku. Sem sagt, VIKAN lýsir eftir sögum um dulræn fyrirbrigði og/eða ábendingum um, hvað þær kunna að leyn- ast. 10 VIKAN 17. tbl.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.