Vikan

Tölublað

Vikan - 29.04.1965, Blaðsíða 11

Vikan - 29.04.1965, Blaðsíða 11
Eggert €5. alþingismaðup Þegar ég var á 16. ári vann ég við landróSrabát og þurfti að mæta til vinnu kl. 5 að morgni. Eitt sinn er ég var mikið þreyttur og hafði sofnað fast dreymdi mig (að ég sjálfur held) að faðir minn kæmi til min og segði: „Það er kominn tími til að vakna drengur minn." Rétt sem hann sagði þetta, hnippti hann létt í öxl mína, svo sem hans var vandi, með tilheyr- andi brosi. Ég vaknaði og fór að klæða mig. — Það var svo ekki fyrr en ég var hálf klæddur og kom- inn til raunveruleikans, að ég skynjaði að faðir minn var ekki lengur i tölu lifenda, — hann hafði drukknað ásamt allri skipshöfn sinni sex mánuðum áður. Þrátt fyrir þessa isköldu staðreynd fann ég enn hið létta tak föður míns á öxl minni, en sá hann ekki lengur. — Móð- ir min, sem aldrei hafði brugð- izt með að vakna á tilsettum tima, svaf, aldrei þessu vant, ennþá vært. — í eina skiptið i okkar samveru, vakti ég hana til vinnu en tæpara mátti ekki standa til að geta mætt á réttum tíma því klukkan var 4% að morgni. Ég var óharSnaður og þreyttur unglingur, sem hafði aðeins sof- ið í 3—4 klst. og þvi vart með skýra hugsun, — hvað hér skeði og hvort um vöku eða draum var að ræða, get ég sjálfsagt aldrei útskýrt. Björn flugmaður Ég er einn þeirra, sem trúi þvi og þykist hafa orðið var við, að fleira sé til en augu og eyru sjá og heyra. Og þó hef ég hvorki heyrt né séð nokkuð það, sem ég get ekki skýrt. En mér finnst ég oft hafa skynjað eitthvað, sem ég hef ekki getað fundið eðlilega skýringu á. Sér- staklega í sambandi viS starf mitt. Ég hef stundum velt þvi fyrir mér, þegar ég hef kom- iS úr vafasömum ferSum, hvern- ig stóS á því, aS ég gerði svona en ekki hinseigin — oft það eina rétta. Og það er einn slík- ur atburður, sem ég ætla aS segja frá til svars við spurn- ingu Vikunnar: Ég var að koma utan af landi meS nokkra farþega i vélinni. Ég flaug ofar skýjum i 9000 feta hæS og eftir stefnuvitum. Það átti aS vera algerlega vandalaust, engin ising og bjart veSur i Reykjavík. En þegar ég átti skammt eftir, tiltölulega, fannst mér allt í einu aS ég ætti aS fara nokkuð aðra leið, þótt það kostaði krók. Þessi tilfinning var svo sterk, aS ég hugleiddi ekki aS fara beinu leiðina, held- ur lagði af stað i krókinn. Skömmu eftir að ég tók síðan aftur stefnu á flugvitann, gerð- ist það, sem á flugmáli heitir „að missa mótor" og vélin féll hjá mér niður í gegnum þoknua niður á milli fjalla, sem þarna eru um 5000 feta há. Og þegar vélin var komin niður i tvö þúsund fet, var mótorinn aftur kominn i gang, og ég lauk ferð- inni eins og ekkert hefði í skor- izt. En af þvi að ég tók þennan krók, sem virðast hefði mátt aðeins til tafar, fór allt vel og meira að segja án þess að far- þegar mínir vissu, aS nokkuð óvenjulegt væri á seyði. Hefði ég hins vegar haldiS mínu beina striki, hefSi flugvélin óhjá- kvæmilega rekizt á fjall, án þess að nokkuS hefSi verið hægt að gera. Císli JL Ásfþórsson biaðamaður Jú, ég kann aS segja frá atviki, sem ég get ekki útskýrt. Ég var stráklingur úti i New York, og leiguhjallurinn sem ég bjó í var óttalega draugalegur að mér finnst núna. Þetta var i striSinu og ég hafSi mikla heimþrá eins og gengur. Eina nóttina Vaknaði ég við það að hvítklædd kona sat á rúmstokknum hjá mér með svip Ásdísar ömmu minnar, sem mér þótti mikið vænt um. Það streymdi frá henni ylurinn, kærleikurinn og blíðan. Ég horfði á hana drykklanga stund, og settist síðan upp í rúminu til þess að sjá hana betur og vera nær henni. Ég var ákaflega myrkfælinn sem strákur, en nú brá svo við að ég var ekki vit- und hræddur. Þó vissi^ ég að hún amma mín, sem ég þóttist sjá þarna ljóslifandi, var hinumegin við hafið, i Reykjavik. Á meðan ég horfði á hana eins og leystist sýnin smám- saman upp fyrir augunum á mér._ Þá hallaSi ég mér eins og ekk- ert hefSi í skorizt og sofnaSi á svipstundu og hafSi ekki sofið jafn vært, hugsa ég, síðan ég fór aS heiman. Mér leið svona vel eftir heimsóknina. Nú eru sjálfsfagt til ýmsar skýringar á þessu (eða er það ekki?), til dæmis að mig hafi einfaldlega verið aS dreyma. Það fannst mér þó alls ekki um morguninn: mér fannst þetta engum draumi líkt, og mér hef- ur ekki tekizt að dreyma neinn draum aftur sem orkað hefur neitt svipað á mig og þessi. Nú, hvað um það, þarna þyk- ist ég hafa séð sýn eSa eitthvaS þvíumlikt. Ég get lika bætt þvi viS aS þegar ég fékk um þaS símskeyti svo sem tveimur ár- um seinna, aS amma væri dáin, þá þurfti ég ekki aS opna skeyt- iS til þess aS vita hvaS stóS í þvi. Þetta er dagsatt, og hitt at- vikið lika. VIKAN 17. tbl. 11

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.