Vikan - 13.05.1965, Síða 5

Bandciríkjamenn eru farnir að
hafa af því óhyggjur nokkrar,
hvernig þeir fara með landið, vötn-
in og loftið þar vestra, og sjólfur
Johnson forseti hefur lýst því yfir
að hann muni vinna að þvi öllum
órum að gera eitthvað í þessu
vandamáli. M. a. stendur til að
veita um einni og hálfri billjón
dollara — ca. 70.000.000.000 ísl.
króna — til þess að rannsaka og
athuga málið á næstunni.
í fyrsta lagi er það álit manna
að fólkið f borgunum hafi ekki
nægilegt pláss til útiveru og alls-
konar iðkana þar. Þessvegna væri
æskilegt að auka og stækka al-
menningsgarða og þjóðgarða. Þjóð-
vegir og allir aðrir vegir fara líka
illa með landslagið, og þá ekki
sízt allar auglýsingar, sem þar eru
meðfram. Meiningin er að hafa feg-
urð landslagsins ávalt í huga í
framtíðinni, þegar nýir vegir eru
lagðir eða gamlir lagfærðir.
Ar og vötn eru mörg full af alls-
konar skiparusli og öðru járna-
drasli, sem þar hefur verið skilið
Skipakirkjugarður á ánni Potomae.
eftir í stríðslok o.s.frv., og það er
bæði Ijótt og hættulegt af heilsu-
farslegum ástæðum. Á ánni Poto-
mack, eru t.d. hundruð eða jafnvel
þúsundir skipa, sem þar hafa ver-
ið skilin eftir siðan fyrri heims-
styrjöldinni lauk. Erfiðleikar í sam-
bandi við hreinsun neyzluvatns eru
orðnir svo miklir að full ástæða
þykir til að reyna að komast fyrir
upptök óhreinindanna, heldur en að
byggja dýrar hreinsunarstöðvar.
Bílakirkjugarðar eru þá ekki síð-
ur orðnir þyrnir i augum náttúru-
verndarmanna þar. Það verður auð-
veldara með hverju árinu fyrir
Bandaríkjamenn að kaupa sér nýja
Bílakirkjugarður í Fítadelfíu, U.S.A.
bíla, og allir hafna þessir gömlu
svo í kirkjugörðunum. Undanfarið
hafa bílalíkin verið sett í geysi-
stórar pressur, sem þrýsta flökun-
um saman í lítinn járnböggul. Þetta
járn hefur síðan verið selt til notk-
unar á nýjan leik. En nú hefur verð
á slíku járni fallið mikið vegna þess
að járnvinnslan hefur breytzt og nú
hefur verið tekin í notkun önnur
gerð af bræðsluofnum, sem ekki
geta nýtt þetta gamla járn. Nú er
verð brotajárns í einum bíl aðeins
10 dollarar. Þetta gerir það aðverk-
um að brotajárnið hleðst upp á stór-
um svæðum.
Andrúmsloftið sjálft er að
skemmast smátt og smátt. Johnson
forseti segir: „Þessi kynslóð hefur
breytt samsetningu andrúmsloftsins
um allan heim". Sót og reykur frá
billjónum véla, sem brenna olíu,
benzíni, kolum eða jafnvel kjarn-
orku, blandast loftinu sem við önd-
um að okkur, og sumsstaðar í borg-
um, þar sem umferð er mikil, ligg-
ur nærri að það sé lífshættulegt að
anda að sér loftinu. Þannig eru
það bæði „lifandi" bílar og „dauð-
ir", sem verið er að amast við og
eru hættulegir mannkyninu. Milljón-
um dollara er nú eytt í að finna
lausn á þessu vandamáli.
Lifs-
hættulegt
að anda
Skopteiknarinn hugsar sér, að franskir ökumenn standi á Cro-
Magnon stiginu.
Egniö ekki þá frönsku
Nú ber það oft við, að íslend-
ingar taki bílinn með sér í utan-
landsreisur og aka þá víða um
Evrópu. Enginn skyldi svína á
frönskum ökumanni, það ættu
allir að muna. Það getur verið
lífshætta.
Það skeði fyrir nokkru, nálægt
Madeleine torginu í París, að
tveir bifreiðastjórar deildu um
bílastæði. Þegar þeir höfðu sleg-
izt nokkra stund, datt annar
þeirra niður dauður úr hjarta-
slagi. Algeirsbúi nokkur varð svo
reiður, þegar annar bifreiðastjóri
„svínaði“ á honum, að hann dró
upp pístólu úr pússi sínu og
skaut hinn til bana í hausinn.
Adman Joel de Cizancourt sat í
sportbílnum sínum á bílastæði,
þegar náungi kom gangandi með
ferðatösku, sem hann slengdi ó-
vart utan í bílinn. Cizancourt
hrópaði til hans að hann hefði
skemmt bílinn, hljóp út og kýldi
náungann svo hann lá, og and-
aðist nokkrum dögum síðar í
sjúkrahúsi án þess að hafa feng-
ið meðvitund.
Hin fræga franska kurteisi
virðist vera horfin. AHavega
meðal bílstjóra þar í landi. Veg-
ir eru svo mjóir og slæmir, að
það er orðin þraut að aka þar
bíl. Sagt er að það sé algengt
að menn segi hvor við annan:
Eigum við að ganga, eða höfum
við tíma til að aka? Sumir segja
að til þess að aka bíl í París þurfi
ekki akstursleyfi, heldur veiði-
leyfi.
Fyrir nokkru síðan réðist bíl-
stjóri á háyfirdómara þar í landi
og barði hann til óbóta vegna
þess að hann hafði ekið á vafa-
saman hátt fyrir bíl hans. Kona
bílstjórans tók af sér háhælaða
skóna og hjálpaði bónda sínum
við barsmíðina. Bílstjórinn var
dæmdur í 10 mánaða fangelsi, til
að sýna mönnum fram á að slíkt
mundi ekki borga sig. Síðan hef-
ur verið ákveðið að allir fransk-
ir ökumenn skuli kærðir og
dæmdir innan þriggja daga, ef
þeir láta hendur skipta. Eitt
helsta dagblað Frakklands
dreifði út prentuðum límmiðum,
sem flestir voru á bílrúður. Á
þeim stóð: „Engan æsing“.

Petula Clark — græddi vel á
„Niðri í bæ“.
Petula Clarks — Petite Petula,
eins og landar hennar Frans-
mennirnir kalla hana, hitti
naglann á höfuðið með plöt-
unni „Downtown", sem flestum
mun að einhverju kunnug.
Platan hefur farið sigurför um
flest grammófónmenntuð lönd
heimsins og víða hafa verið
stofnaðir ,fan" klúbbar henni
til heiðurs, þótt hún hafi ekk-
ert markvert gert annað en
syngja á þessa einu, vinsælu
plötu. Og Fransmenn kalla
hana löndu sína, þótt hún sé
raunar brezkur þegn að upp-
runa, og það helga þeir af því,
að hún er gift Frakka og býr
í París.
V.
J V
J