Vikan - 13.05.1965, Side 31

BIFREIÐAEIGENDUR
BIFREIÐAVERKSTÆÐI
iALLT I BENZIN- OG DIESEL \/ELAR
HÉfoLíTE
STIMPLAR, SLIFAR OG HRINGIR
AUTOLITE
i
KERTI, KERTAÞRÆÐIR, O.FL.
VELAPAKKNINGAR
-TRANCO
VENTLAR OG STÝRINGAR
ENDURBYGGJUM BENZÍN- OG DIESELVÉLAR
RENNUM SVEIFARÁSA
BORUM VÉLABLOKKIR
PLÖNUM HEDD- OG VÉLABLQKKIR
RENNUM VENTLA OG VENTILSÆTI
ÚRVAL AF BlFVÉLAVARAHLUTUM í VERZLUN VORRI
SENDUM í PÓSTKRÖFU
Þ. JÓNSSON & CO
BRAUTARHOLTI 6 - SIMAR 15362 & 19215 - REYKJAVIK
ekki hugsað sér hnefaleika. Sjálf-
ur bjó hann sig undir þá aðferð
og lét sem hann ætlaði að gefa
Fincham högg á höfuðið með
vinstri hnefa. Þegar Fincham greip
í vinstri hönd hans, skall hægri
hnefinn nær samtímis hliðhallt á
hökubroddi Finchams.
Fincham kom niður á rassinn,
með bakið upp að veggnum og
höfuðið dinglaði. Ryan settist á
fletið og horfði á hann. Þegar næst-
um mínúta var liðin, opnaði Finch-
am augun og hristi höfuðið.
— Þetta var drápshögg, sagði
hann hægt. — Eg átti alls ekki von
á því.
— Mér þykir leitt, að ég skyldi
láta hafa mig útí barnaleg slags-
mál, sagði Ryan.
— Það er ég, sem á að biðja
afsökunnar, sagði Fincham. — Hvað
gerðuð þér eiginlega?
— Sýndi yður vinstri og kom svo
með hliðarhögg á hægri.
— Mjög áhrifamikið.
Fincham stóð upp og burstaði af
buxunum sínum. Ryan reis einnig
upp.
— Ég býst við, að við eigum að
takast í hendur og allt það, sagði
Fincham.
— Auðvitað.
Þeir tókust alvarlegir í hendur.
— Engar „harðar tilfinningar",
eins og þið jankíarnir segið?
— Ekkert slíkt. En þér hafið að
sjálfsögðu ekki umgangsfrelsi,
fremur en áður.
Næsta morgun spurðist það, að
ítalirnir hefði fengið slæmar fréttir.
— Við höfum farið yfir Messína-
sund og gengið á land á Suður-
Italíu, sagði séra Costanzo við Ry-
an. — Falvi sagði, að þeir hefðu
fengið fréttirnar í morgun.
— Ég var hræddur um það. Það
hefði verið svo miklu betra fyrir
okkur, hefði þeir gengið á land
norðar.
Óp og hlaupandi fótatak tók
fram í fyrir þeim. Ryan og Cost-
onzo gengu út á pallinn. Mennirn-
ir hópuðust saman við gaddavírs-
hliðið. Þeir höfðu greinilega frétt
um landgönguna annars staðar frá.
— Taktu saman dótið þitt, Ori-
ani, æptu þeir.
— Fífl, sagði Ryan. — Við erum
að minnsta kosti 45 mílur frá land-
tökustaðnum.
Oriani kom langstígur frá yfir-
mannahúsinu.
— Haldið kjöftum undir eins,
kallaði hann.
Þeir svöruðu með Ijótum glósum.
Oriani gaf skipun, og eftir fáeinar
mínútur kom hópur vopnaðra her-
manna úr varðmannabúðunum.
Oriani hrópaði nýja skipun, og
varðmennirnir röðuðu sér með
brugðnar byssur fyrir framan fang-
ana.
Framhald í næsta blaði.
Þrjú kvöld í september
Framhald af bls. 13.
— Auðvitað veröur þú alltaf
hjá mér, já já, svona nú, hættu
nú að gráta.
Hún reyndi aS brosa gegnum
tárin og smámsaman varS þaS
bros og hún snýtti sér og saug
oft upp í nefiS og liann klappaSi
á bak hennar. Hún sagöi:
— Æ, klukkan er orSin svo
margt, mamma sagSi aS ég yrSi
aS koma heim, strax eftir bíó.
—■ Veit mamma þín þetta?
spurSi Páll snöggt.
— Nei, erlu frá þér maSur,
hún veit ekki einu sinni aS þú
ert til, ég er alltaf i bíó þegar
ég er hjá þér.
— Já, auSvitaS, þaö er lika
langbezt þannig, svo segjum viö
öllum heiminum þetta allt í
einu.
— Ó, Páll, þaS fer sælustraum-
ur um mig alla þegar þú segir
þetta, sagði hún fagnandi rödd
og hamingjusöm á svipinn.
— Er það?
— Já, nú er ég sæl, ó og ég
sem ætlaSi ekki aS þora aS
segja þér þetta.
— AuSvitaS áttir þú aS segja
mér þaS fyrst, þetta er fyrst
og fremst okkar mál, nú og svo
þekki ég líka strák sem þekkir
læ... . hann þagnaöi.
— Ha?
— Ekkert.
— Þekkir þú lika hvað Páll?
—- ÞaS var ekkert.
-—• Gerðu þaS segðu mér það,
hvaS þekkir þú?
— Æ farðu nú ekki að þrasa
einu sinni enn, er ekki nóg kom-
ið af svo góðu? Hann varð
grimmur og óþolinmóður.
Hún leit undrandi á hann og
varð linugginn á svipinn og
stóð upp og fór að laga á sér
hárið og kápuna, batt á sig slæSu
og púðraði nefið og grátlitinn
á kinnunum og þurrkaði úr
munnvikunum og málaði varirn-
ar rauðar, sleikti út um og saug
þær saman til að jafna litinn.
Páll horfði á konumyndina
ofankláruðu og liann var ein-
beittur á svipinn og kaldur og
ópersónulegur.
— Ég verð víst að fara núna,
sagði Kolbrún, eins og hún vænti
þess að hann biði liana að
fara ckki.
— Já, sagði hann kaldur og
fjarhuga.
— Ég sé þig, ekki á morgun
heldur hinn, sagði hún.
— Allt í lagi, sagði hann og
setti á sig gervibros og leit
snöggvast til hennar, svo af
henni og aftur á konumyndina.
Iiolbrún horfði á hann og sagði
svo liálfhvíslandi:
— Þú ert ekki búinn aS segja
VIKAN 19. tbl.