Vikan - 24.06.1965, Qupperneq 18

Sandy var heima í þriggja
mánaða orlofi. Hann var með-
fram kominn með þeim fasta
ásetningi, að kynnast ungri og
myndarlegri stúiku og hverfa
aftur sem kvæntur maður til
Austurlanda, þar sem hann
gegndi herþiónustu. Honum
hafði í fyrstu virzt þetta mjög
auðvelt mál, en þegar til kast-
anna kom, voru á því ýmsir
agnúar. Um þessar mundir var
fjöldinn allur af hermönnum í
borginni sömu erinda, öllu að-
gangsharðari en hann í þeim
efnum, því hann var að eðlis-
fari frekar óframfærinn og hlé-
drægur.
Það vantaði svo sem ekki að
Pétur sæi þeim fyrir ungum stúlk-
um í þessum villtu kvöldboðum
þeirra í íbúð frænku hans. En
það hafði enn ekki fallið í góð-
an jarðveg hjá Sandy.
— Taktu þetta rólega, var Pét-
ur vanur að segja, — við finn-
um áreiðanlega konuefni handa
þér. Nú höfum við boð inni í
kvöld og bíddu bara átekta.
— Segðu mér Sandy: Hvað
var það annars sem við brutum
í gærkvöldi? Mig eins og rám-
ar í að sitthvað hafi skeð. —
Það voru nokkur glös og ann-
að kínverska skrautkerið þarna
af arinhillunni, sagði Sandy.
— Nú, ekki annað, verra gat
það verið. Ætli hitt kerið fari
ekki sömu leið innan tíðar! Pét-
ur var sem sagt einn af þess-
um óviðjafnanlegu bjartsýnis-
mönnum.
— Ef til vill hefir þetta verið
uppáhalds skrautker frænku
þinnar. Sandy bar alltaf frænku
Péturs fyrir brjósti. Veslings
gamla konan, þar fataðist
henni að leigja Pétri íbúðina
meðan hún dvaldi erlendis. Hún
hefir auðvitað ekki búizt við að
Pétur mundi halda þar allar
þessar drykkju- og svallveizlur.
Þannig hugsaði Sandy.
— Blessaður berðu ekki
áhyggjur út af henni frænku
minni. Þetta er ágætis kerling.
Við verðum búnir að koma öllu
í samt horf er hún kemur.
— En hvað með það sem búið
er að brjóta hér og bramla?
spurði þá Sandy. Pétur virti hann
ekki svars.
Næstu kvöld úði og grúði af
gestum hjá þeim félögum. Ung-
ra stúlkur voru þar í miklum
meirihluta. Þar voru litlar stúlk-
ur og langar, grannar og gildar,
en allar áttu þær það sameigin-
legt að hanga utan í Pétri, eins
og flugur á sykurmola. En aðal-
hlutverk Sandys í þessum sam-
kvæmum, var að framreiða vín
og önnur tilheyrandi veizluföng.
Hann var að eðlisfari háttvís,
og því alger andstæða við Pétur.
— Þú gefur þér ekki nógu
lausan tauminn, sagði Pétur
seinna. Kastaðu þér út í hringiðu
lífsins maður!
— Mér finnst nógu margir
sleppa fram af sér beizlinu, þó
ég sé undantekning. Sjáðu
hvernig umhorfs er hérna inni
núna. Það er eins og sprungið
hafi plastsprengja eða aðrar
slíkar hernaðaraðgerðir verið
hafðar í frammi.
Það kom í hlut Sandys að
taka til í íbúðinni á morgnana,
eða ef það gat þá heitið því
nafni. Pétur var fokinn út í veð-
ur og vind í leit að nýjum ævin-
týrum.
— Hvernig fer þetta, ef
frænka þín skýtur upp kollin-
um hér á heimilinu, okkur að
óvörum einhvern daginn? spurði
Sandy einn morguninn.
— Engar vangaveltur í sam-
bandi við það, vinur sæll, sagði
þá Pétur. — Hún kemur ekki
heim fyrst um sinn. Ég á annars
von á nokkrum gestum í kvöld.
Þú nærð í eitthvað ætilegt út í
búðina. Ég verð þv! miður að
fara og Pétur var rokinn á dyr.
Sandy kom engu orði að.
— Þetta hlýtur að enda með
skelfingu, andvarpaði Sandy, en
fór samt að leitast við að afmá
ósómann í íbúðinni. Hann kom
auga á annað kfnverska skraut-
kerið, sem ennþá var í sinni
upprunalegu mynd. — Það er
bezt að bjarga því sem bjargað
verður. Hann tók það ofan af
arinhillunni og setti það afsíðis
hjá dragkistu frammi í anddyr-
inu. — Það er ef til vill örugg-
ara hér, hugsaði hann með sér.
Er hann kom aftur úr verzlun-
arleiðangrinum, hafði hann með-
ferðis nokkuð af smá-réttum, þar
að auki stærðar blómvönd. —
Blessuð blómin eru þó ætíð til
yndisauka og ánægju, hugsaði
hann með sér. Hann átti í mestu
örðugleikum með að koma þeim
fyrir í skálinni. Hann hagræddi
þeim sitt á hvað. Honum virtust
þau hnípin og líta hvert annað
dapurlega. Það leit helzt út fyr-
ir að þau gætu ekki samlagað
sig þessu umhverfi. I þessu kom
Pétur að. — Þetta fer þér ekki
vel úr hendi. Láttu mig um þetta!
Hann gekk nú vel fram í að
hagræða blómunum, en þau létu
heldur ekki að vilja hans. Þau
héngu út yfir barma ílátsins
allra líkast sjóveikissjúklingum
yfir borðstokk farþegaskips. Og
Pétur gafst upp.
Gestirnir um kvöldið voru af
þessu venjulega sama sauða-
húsi. Sandy dró sig í hlé að
venju.
Ein stúlkan í samkvæminu
beindi óspart athygli sinni að
Sandy. Það fór ekki hjá því, að
hann átti að verða skotmark
hennar þefta kvöld. Hún var af
léttasta skeiði. Leit út fyrir að
fertugsaldurinn væri ekki langt
undan, fasmikil og sjálfsagt að-
gangshörð ef því var að skipta,
enda var atlagan ekki langt und-
an. Hún tók sér sæti við hlið
hans.
— Ég heiti Claudia og heyri
sagt, að þér hafið dvalið i Aust-
urlöndum og ætlið að hverfa
þangað bráðlega aftur. Sandy
hvað svo vera.
— O! hvað ég öfunda yður.
Ég hef sem sagt búið í Assam
í nokkur ár.
Sandy sótti þeim glös og vín-
föng.
— Hvernig blandið þér ann-
ars cocktail? Við lögum alveg
fyrirmyndar drykk af því tagi
þarna austurfrá, og nú skuluð
þér taka vel eftir.
Það skipti engu máli þótt
Sandy væri ekki úr hófi fram
skrafhreyfinn eða uppörvandi.
Hún sá fyrir því öllu saman.
Innan stundar vissi hann að hún
var ekkja, en byggi nú með
frænku sinni, sem væri við ald-
ur og hvorttveggja starblind og
heyrnarlaus. Hún kvaðst elska
Austurlönd og ekkert þrá annað
frekar en að komast þangað
aftur.
Nú fór hún að slá út sínum
beztu spilum. Það fór að fara
um Sandy er hún sagði: — Væri
ekki tilvalið að við neyttum há-
degisverðar saman núna ein-
hvern daginn? Við höfum svo
mörg sameiginleg áhugamál að
ræða um?
Ef það var annars nokkur
leið út úr þessum ógöngum, þá
sá Sandy hana minnsta kosti
ekki. Hann veitti því athygli, að
Claudia skrifaði einhverja dag-
setningu í minnisbók, er hún
dró upp úr pússi sínu. Honum
fannst eins og hann sæti and-
spænis dómara, sem væri að
færa inn í gjörðabók réttarins
fyrirmæli um að hann ætti að
hengjast einhvern næsta dag.
— Ég elska Austurlönd, og
enn hélt hún áfram að vaða
elginn. — Ég hef alveg sérstaka
hæfileika til að annast heimili.
Maðurinn minn var vanur að
segja: Claudia, þú átt enga
þinn líka. Þú ert blómhnappur
lífs míns. Já, hann var líka
elskulegur eiginmaður. Blessuð
sé minning hans. Hvers ætti
maður annars að sakna héðan
frá Englandi? Ég bara spyr. Nei,
ég gæti hugsað mér að gifta
mig aftur og þá helzt manni
sem vildi búa þarna fyrir aust-
an. Brosið sem hún sendi honum
orkaði ekki tvímælis um hvað
undir bjó.
Nú fannst Sandy hann vera
kominn í alvarlega úlfakreppu.
Hann kom engum vörnum við.
Hvar skyldi þetta annars lenda.
Hún var óvenjulega viljasterk
og hafði afl á við dráttarvél,
það leit ekki út fyrir að hún léti
slá sig út af laginu.
Sandy talaði um þetta fram
og aftur við Pétur klukkan tvö
um nóttina, eftir að gestirnir
voru farnir. Pétur léttlyndur eins
og fyrri daginn, og veltist um af
hlátri.
— Ertu ekki annars eitthvað
hrifinn af Claudiu? spurði Pétur.
— Nei, ég hélt ég væri bú-
inn að segja þér hug minn í
þeim efnum.
— Hefir þér aldrei dottið í
hug að kaupa þér einn „Cocker
Spaniel". Þeir eru sagðir mjög
undirgefnir og háðir húsbónda
sínum. Þeir hafa ef til vill helzt
til löng eyru, en tungan f
Claudiu er líka löng.
— Já, þú getur svo sem haft
þetta í flimtingum, sagði Sandy
hálfmóðgaður. — Þú, sem flæk-
ist frá einni höfn til annarrar
og getur valið úr kvenfólki á
þessu flakki þínu. Það er öðru
máli að gegna með mig. Það
er nú eða aldrei. Annars er
ógerlegt að tala um þetta við
þig núna, Pétur, og allra sízt
um hánótt.
Sandy ákvað að tala betur
við Pétur daginn eftir og þá
jafnframt að gefa honum til
kynna, að hann hugsaði sér að
fara héðan, áður en þetta líf-
erni gerði hann vitlausan.
Morguninn eftir, uppgötvaði
Sandy að Pétur hafði enn gert
honum skráveifu. Hann var allur
á bak og burt, hafði skilið eftir
stutta og laggóða orðsendingu:
— Kem aftur á sunnudag.
Sandy var ekki einn af þeim
er var uppnæmur eða fljótur að
skipta skapi, en nú var hon-
um nóg boðið.
Hann hafði fengið sig full-
saddan á að taka til í íbúðinni
eftir Pétur og hyski hans. Nú
skyldi hann þó gjalda honum
rauðan belg fyrir gráan og láta
hann koma að öllu draslinu,
eins og hann fór frá því. Hann
læsti hurðinni að dagstofunni og
fór út að fá sér morgunverð.
Eftir hádegið fór hann í Hyde
Park, einn frægasta úti- og
skemmtigarð Lundúnaborgar,
naut þar útiloftsins og undi sér
við að horfa á endurnar að leik
sínum og annað saklaust líf stór-
borgarinnar. Um kvöldið neytti
hann kvöldverðar í klúbbnum
sínum.
Það var efst á baugi fyrir
honum, að losa sig úr þessari
prísund hjá Pétri, en hvað átti
hann að taka fyrir? Fara til
Skotlands eða Wales, eða þá
leigja sér vagn og fara á flakk.
Hann átti bágt með að ákveða
sig.
Er hann kom heim í (búðina
aftur, hafði hann ekki komizt
að neinni niðurstöðu. fbúðin var
hræðilega útleikin. Það átti ekki
við hann, að vita af allri þess-
ari óreiðu í kringum sig, og
að hafast ekki að. Nei, Pétur
skyldi fá að koma að öllu eins
og hann gekk frá því.
Sandy lagðist snemma til
hvílu og naut þess að eiga í
Framhald á bls. 28.
Jg VIKAN 25. tbl.