Vikan


Vikan - 03.08.1967, Blaðsíða 22

Vikan - 03.08.1967, Blaðsíða 22
 Sergeanne Golon 24. hluti Svo sannarlega var hann erfiður. Hún gat ekki tekið þessu hjúskapartilboði hans með léttúð, án þess að eiga það á hættu að móðga hann alvarlega. Hún sagði, að hún vissi ekki hvaðan á hana stæði veðrið, hún hefði aldrei vonazt eftir sh'kum heiðri, en hún væri viss um, að hann myndi iðrast þessa brjálæðislega bónorðs strax og hann kæmi heim til sín, og hún gæti ómögulega þeg- ið það. Það, sem stæði á milli þeirra, væri nær ógerningur að fjar- lægja, hvað sem í boði væri. — Þér verðið að skilja mig, Monsieur de Bardagne .... Það er ákaflega erfitt fyrir mig að skýra ástæðuna til þess, sem þér kallið kulda minn og skeytingarleysi. Ég hef þjáðst mikið i lífinu vegna karlmanna. Hrottaskapur þeirra hefur sært mig djúpt og gert það að verkum, að ég forðast gleði ástarinnar----- Ég hræðist þá og hef ekki lengur gleði af þeim ... — Er þetta allt og sumt, hrópaði hann hamingjusamur. ¦— En hvað hafið þér að óttast af mér? Ég er vanur konum, og kem kurteislega fram við þær. Ég er ekki hafnarverkamaður. Ég er siðaður maður, fagra kona, og ég bið yður að elska mig... Treystið mér, og ég skal færa yður aftur sjálfstraustið og koma yður t'ú aS hugsa öSruvísi um ástina og gleði hennar .... 22 VIKAN 31- tw- Angelique hafði heppnazt að opna dyrnar; Honorine var farin inn- fyrir. Nú lagði hún körfuna frá sér. Hún vonaðist til, að hann færi að fara. •— Heitið mér því, að þér hugsið um þetta, sagði de Bardagne og tók um handlegginn á henni. — fíg stend við öll mín tilboð, og þér getið valið hvert þeirra, sem þér kjósið helzt. — Þakka yður fyrir, greifi, ég skal hugsa um það. — Má ég bara spyrja, hvernig hárið á yður er á litinn? bað hann. — Hvítt, sagði hún og lokaði dyrunum. Maitre Berne hafði beðið Angelique fyrir skilaboð til útgerðarmanns- ins, Maitre Maingault. Hún var nú á heímleið eftir þröngu stræti undir virkismúrunum, pegar hún sá að tveir menn veittu henni eftirför. Fram til þessa hafði hún verið niðursokkin í eigin þanka pg ekkert tekið eftir þeim. Bn í þessu auða stræti tók hún eftir fótatakinu, sem kom á eftir henni; það var eins og þeir gættu þess að halda millibil- inu .iöfnu. Hún leit um öxl og sá tvo náunga, sem henni leizt síður en svo á. Þetta voru ekki sjómenn á sína venjulega, tilgangslausa ráfi í fandi, ekki heldur verkamenn frá höfninni. Þeir voru í glæsilegum borgar-

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.