Vikan


Vikan - 03.08.1967, Blaðsíða 18

Vikan - 03.08.1967, Blaðsíða 18
TIGRÍSTONN buxurnar voru snjóð og trosnuð en tandurhrein. Hann beið afslappaður, meðan farþegarnir klöngruðust upp" í iepp- ann. Síðan sté hann af kúplingunni. — Ætlið þið niður ó svæðið að horfa ó boxið? spurði hann, þegar jeppinn rann niður eftir rykugri slóðinni, frá stóra hliðinu framan við höllina. Enskan hans var eðli- leg og vottaði fyrir kokhlióðinu, sem einkennir Liverpoolbúa. — Jó. Liebmann leit ó ekilinn. — Þú ert Carter, er það ekki? — Rétt. Svarið var kaeruleysislegt. Hér í dalnum var ekki stundað að heilsa að hermannasið eða rykkia sér í réttstöðu, hér var enginn ýkt- ur agi. Að því marki, sem Liebmann þekkti nokkrar eigin, persónulegar tilfinningar, hefði hann heldur kför- ið þvingandi aga, en hann viður- kenndi, að það var engin þörf fyrir hann. Alls engin þörf. Karz notaði miklu betri og varanlegri aðferðir til að nó þeim órangri, sem hann óskaði eftir. — Hve lengi hefurðu verið hjó okkur, Carter? spurði Liebmann með sinni köldu, blæbrigðalausu röddu. — Atta vikur, sagði Carfer, um leið og hann skipti um gír. Ég var einn af þeim fyrstu. Jeppinn rann með jöfnum hraða eftir slóðinni meðfram mjórri ánni, sem rann í gljúfri annarsvegar f dalnum og hvarf einhversstaðar í suðri undir snævi þöktum fjalla- tindum og brúnum, sem gnæfðu f meira en tuttugu þúsund feta hæð. Til vinstri var röð af gróum brögg- um; grindurnar voru úr léttmólmi og klæddar með asbesti. Nokkrir menn, allir klæddir í samskonar einkennisbúninga og Carter, komu í óskipulegum röðum fró bröggunum og stefndu þangað, sem dalurinn mjókkaði, og var ekki nema svosem tvö hundruð metrar á breidd, óður en hann víkkaði aftur. — Dratthalar, sagði Hamid og horfði á þá. Það eru áreiðanlega flestir komnir niðureftir núna. Hann hallaði sér ófram og ávarpaði Cart- er: — Þetta, skemmtunin, er hún vinsæl hjá mönnunum? — Flestum finnst gaman að þessu. Það er eins og tvfburarnir fói útrás í þessu. Það er óeðli. Mér er sama, hvort ég er þar eða missi af þvf. Það vottaði fyrir forvitni á þunnu, alvarlegu andliti Liebmanns. — Finnst þér þetta ekki spennandi, Carter? — Þetta svo sem skiptir mig engu máli. Carter glotti skriðdýrsglotti. — Ef ég þarf að fá útrás, fer ég í fuglabúrið. Hann hnykkti með höfð- inu í ótt til hallarinnar. — Ég á smátíma þar f kvöld, og fæ heila nótt með frjálsu vali af löngum lista á mánudaginn kemur. Hann spýtti um tönn út úr jeppanum. — Ég bókaði þessa. litlu malaiísku. Það er sagt, að hún geti bókstaf- lega snúið ranghverfunni ó manni út. Hláturinn rumdi í Sarrat. Lieb- mann bretti grönum af ógeði. Hann benti í óftina að flöskuhólsinum í dalnum og sagði við Carter: — Þú færð ekki útrós af þessu? — O, þetta er svosem allt f lagi. Það er samt betra fyrst, meðan maður gat veðjað. En það er ekki hægt að veðja á móti tvfburunum núna. — Það truflar þig ekki að einn af . . . . aldrei þessu vant hikaði Liebmann og leitaði að orði, — að einn af félögum þínum verður drep- inn? Carter var tekinn að hægia ferð- ina. Hann sneri nagdýrsandlitinu að Liebmann. — Það eru engir félagar hér, sagði hann fyrirlitlega. — ÞaS myndi aldrei ganga. Það veiztu eins vel og ég. — Jó, sagði Liebmann stuttarlega og sté út um leið og jeppinn nam staðar. Sarrat og Hamid fylgdu honum, þegar hann gekk upp hall- andi klettinn, upp að nokkurnveg- inn hringlaga flöt. Annarsvegar var síhækkandi klettastallur upp eftir fiallshlíðinni, svipaS og áhorfenda- pdllar umhverfis leikvang. Hinum megin viS sviðið var um tuttugu feta fall, beint ofan f urð og grjót. A sviði þessa nóttúrugerða hring- leikahúss var enginn, en á stöllun- um var krökt af mönnum, nokkur hundruð, sem stóðu eða sátu, hvar sem þeir fundu sér góðan stað, þar sem þeir myndu sjá vel úr. Þeir sem komu seint, urðu að fara hótt upp eftir klettinum, til að finna sér stað. Kliðurinn af mörgum röddum bergmálaði annarlega af hringlaga veggnum. Liebmann gekk á undan þeim að auðum stað við annan endann ó lægsta stallinum. Hann sperrti eyrun eftir einhverju öðru hljóði en ensku, en tók ekki eftir neinu, þótf enskan hfá sumum væru svo afbökuð, að það var erfitt að þekkja hana. Hinir fyrirliðarnir voru þegar komnir. Sarrat strauk svitann af hálsi sér með kakhivasaklút, og rykkti höfðinu f áttina til mann- anna ó stöllunum. — Þeir líta vel út, sagði hann. Liebmann horfði ó öll þessi and- lit. Meira en sextíu prósent af þeim voru af asískum eða arabiskum upp- runa. Andlitin voru allt frá dökk- brúnum, indverskum hæðabúaand- litum, aS sólbrenndum og ferskum hörundslit Norður-Evrópubúa. Þarna voru Guhayna Arabar frá Súdan, þreknir, kákasuskir Mongólar, og slæðingur af Kfnverjum. Með dauðhreinsaðri ánægiu veitti Liebmann því athygli, að menn höfðu ekki dregizt í flokka eftir kynþóttum. Frönsku Alsírbúarnir voru á víS og dreif. Þessir fáu Spánverjar og Italir voru innan um aðra í hópnum, sömuleiðis Þjóðveri- arnir, Bretarnir og Ameríkanarnir. Jafnvel stóru fjallabúarnir tveir frá Ástralíu, landinu meS hina miklu félagsvitund, höfSu ekki haldið hópinn. Þrátt fyrir svo gífurlega breyti- legan uppruna og litarhótt, átti þessi tæpra fjögur hundruð manna hópur eitt sameiginlegt. Hver um sig hafði sannað snilli sína ó einu sviði — sviSi dráps og víga. Þetta voru harSir, kaldir menn, fullir af siólfstrausti, vissu ekki hvaS sam- vizkubit var. Þetta var ekki só her, þar sem hver maSur er reiðubúinn að deyja fyrir flagg eða mólstað. En hér var hver maður reiðubúinn að gera sitt ýtrasta til að fá í aðra hönd tuttugu þúsund sterlingspund. Fyrir þetta verð hafði hver um sig selt sig, líkama og sál í sex mánuSi. ÞaS vottaði fyrir brosi ó andliti Liebmanns, þegar hann velti því fyrir sér, hve margir menn í heim- inum hefðu getað smalað saman slíkum her. Þeir gætu verið nokkr- ir, hann viðurkenndi það fyrir sjálf- um sér, en aðeins einn maður gat stiórnað honum'og skipulagt. Hann leit yfir dalinn og sá jepp- ann nálgast með þunglamalegan, gráklæddan mann með stórt höfuð, sem sat við hliðina ó ökumanninum. Liebmann naut þess snerts af ótta, sem náði til tauga hans. Eng- in önnur tilfinning vakti minnstu svörun í brjósti hans nú. Ekkert, sem maður eða kona gátu gert, villidýr, guð eða djöfull, snerti kuln- aða sálarstrengi Liebmanns, annað en nóvist Karz. Og af þessari á- stæðu naut hann hennar. Kliðurinn af röddum mannanna hjaðnaði, þegar Karz gekk upp hallann til fyrirliða sinna. Hann virti þá fyrir sér með svartþyrnis- litum augum í breiðu Mongólaand- liti undir þykkum brúski af stutt- klipptu, svörtu hári. AndlitiS hefði getað verið höggvið úr brúnu gran- títi, en það var fullkomlega lifandi, andlit frá því f fyrndinni, hrotta- fengíð, glöggskyggnt og aldurs- laust. Bak við slíkt andlit hafði hug- ur Genghis Khan skipulagt barótt- urnar, sem gerSu hann aS æSsta manni heimsveldis, er náði frá Kínahafi að bökkum Dnieper. Karz renndi augunum yfir hóp- inn uppi ó stöllunum, en sneri sér síSan til að horfa ó flatan, auðan klettastallinn, sem myndaði sviðið. Hann spennti hægt greipar fyrir aftan bak, tók sér kyrfilega stöSu og var síSan grafkyrr eins og lif- andi stytta hefSi sprottiS upp úr klettinum. Aðeins einu sinni, á öðrum stað og í annan tfma, hafði Liebmann séð Karz hreyfa sig snöggt. Þá hafði hann slegið mann með hnef- anum, eins og hann væri að nota hamar — hvorki sígilt né vel valiS högg, en það hafði molað haus- kúpuna á fjögurra ferþumlunga svæði. Tveir menn komu nú ofan úr ieppanum. Það fór hvískur um manngrúann á stöllunum. Höfuð beggia voru nauðrökuð og bæði andlitin skftgul. Þeir voru rétt undir sex fetum og sérlega handleggja- langir. Fæturnir voru sverir óg full stuttir í samanburði við líkamina. Báðir voru í gráum treyjum og dökkum buxum eins og aðrir fyrir- liðar Karz. Þeir gengu með léttri en óvenjulegri hrynjandi öxl við öxl, sveifluðu ytri handleggjunum, þeir innri voru kyrrir og á þeim höfðu þeir krækt þumalfingrunum í beltið. Þegar nær kom gat Liebmann séð þessi einkennilegu axlatygi, sem héldu þeim saman. Þau voru úr þykku, slegnu leðri, f sniðinu svip- að og axlaverjur frá því í gamla daga, á hvorri öxl var stutt ermi og axlastykki, sem bundið var með reimum við annað eins hinum meg- in, en axlastykkin voru auk þess fest saman með stuttri stöng, sem lá þvert yfir axlirnar, þykkri stöng úr leðri, og innan í henni var lipur stálkeðja. Þrótt fyrir sex þumlunga stöng- ina sem festi þó þannig saman ó öxlunum, hreyfðu mennirnir tveir sig fimlega og auðveldlega. Carter hafði tyllt sér ó klettanös og horfði á þá ganga til Karz og síðan snúa sér fram ó sviðiS. ViS hliSina á Carter blístraSi maSur meS ferkantaS, brúnt andlit. — Þetta eru tvíburarnir? spurSi hann meS snöggu orSfæri Áfríku- búa. — HvaS sýnist þér? Carter leit á þennan félaga sinn. — Áttu sígar- ttu afgangs? — Nei. Ber neitunin bjó ekki yfir neinum illvilja. — HefurSu verið hérna lengi? — N6gu lengi. Þú? — Kom í síðustu viku, hef ekki séð þessa tvo fyrr en nú. — Það er ekki von. Þeir hafa verið með okkur í viku þjólfun. fcg er í þeirra deild. — Hvað kalla þeir sig? — Só til vinstri er Lok. Hinn er Chu. — Ég hef heyrt um þó. Ég hef heyrt þrjár mismunandi sögur um það, hversvegna þeir eru svona samtengdir. — Er það rétt, að þeir séu hommar? Carter bretti grönum. — Það væri ekki til mikils fyrir homma aS vera festir svona saman, eða hvað? Þú hefur verið að hlusta á nýju strák- ana. AfríkumaSurinn stakk hendinni í skyrtuvasann og tók hægt upp flata sígarettuöskju. Hann tók eina sígar- ettu úr henni og rétti Carter. — Þeir voru síamskir tvíburar, sagði Carter. — Samvaxnir ó öxlun- um. Ólust upp þannig. Svo var Framhald á bls. 44. 18 VIKAN 31- tM.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.