Vikan


Vikan - 03.08.1967, Blaðsíða 16

Vikan - 03.08.1967, Blaðsíða 16
THBUSTONN MOIESTY BLAISE JEVINTÝRI Eftir Peter O'Donnel 1. HL.UTI Telknfng Qaltasar Hér hefst nýtt ævintýri um hina r.iimlu viniíonu okkar, Modesty Biaisc og hægri hönd hennar, Willie Garwin. Sagan hefst með lýsingu á óaldar- flokki, sem hefur á prjónunum ofsa- fengna áætlun, sem gengur undir kenniheitinu og dulnefninu TÍGRIS- TÖNN. Að sjálfsögðu verður það svo hlutverk Modesty og Willies að koma þeim flokki fyrir kattarnef, og það tekst með glæsibrag, þótt það kosti ótrúlegar fórnir og standi naumt. — Sagan er æsispennandi eins og búast má við og stendur síður en svo hinu fyrra Modesty Biaise-ævintýri að baki. Fjandi, að það skyldi vera þessi, sagði Liebmann. — Skýrslan hans sýnir, að hann var góður maður. Sgrrat yppti öxlum og strauk nauðrakaða hökuna. — Hann er enn góður maður. Tvíburarnir eiga ekki auðvelda bráð í honum. — Þeim mun betri skemmtun, svaraði Liebmann. Hann var Ijós- hærður, með þunnt meinlæfamanns- andlit og rödd fallins engils, full- komlega mynduð orðin hrundu af þunnum vörum hans eins og ís- dropar. Enska var ekki hans móðurmól, né heldur Sarrats, né fleiri en eins af hverjum fimm þeirra manna, sem höfðust hér við í fjögurra mílna löngum dal, sem 16 milli gnæfandi fjallshryggja og tinda f stærsta fiallgarði heimsins. En það var ströng regla, að ensku skyldi tala undir öllum kringumstæðum og ævinlega og amerískur hreimur var ákjósanlegur, þótt ekki væri hann skilyrði. Fyrir aftan mennina tvo var drungaleg, gul forhliðin á höll úr sólþurrkuðum tígulsteini, sem reist hafði verið af mönnum, sem dóu meðan Múhameðstrúin var enn ný. Hún stóð þarna milli tveggia kletta, sem stóðu fram í dal. Hún var þrjór hæðir og meira en dagslátta að flatarmáli. Vegg- irnir og innréttingin hafði staðizt tönn aldanha furðu vel. Aðeins þakið hafði hrunið, plata milli fjög- urra hvolfturna, og nú hafði skað- inn verið bættur með léttri viðar- grind og þykku plastefni. Maður kom út um litlar boga- dyrnar og gekk í óttina til Lieb- manns og Sarrats. Hann var, eins og þeir, klæddur í grófa treyju úr gróu efni, hneppta upp í háls, og dökkar gallabuxur. Á annarri öxl- inni bar hann sjólfvirkan riffil, M- 16, og skotfæraskjóðu ó bringunni. — Hamid, sagði Liebmann og leit 6 armbandsúrið. — Við erum að fara. Hamid kinkaði kolli. Hann hafði skarpleitt, fölt andlit, greinilega af stofni Berba, með köld, svört augu. Sarratt glofti og leít á riffilinn. — Þú þarft ekki ó þessu að halda, vinur minn. Þú getur skilið hann eftir núna. Eg skal passa þig. — Hann er hluti af honum, sagði Liebmann annars hugar og starði niður eftir dainum. — Stofnaðu ekki til vandræða, Sarrat. — Einhvern tíma, sagði Hamid og horfði 6 stóra Frakkann. — Einhvern tíma, Sarrat, þegar þessu öllu er lokið, ættum við að fara saman upp í fjöllin. Þú með þína stóru, háværu vélbyssu. Eg með aðeins þessa. Hann klappaði með löngum fingrum ó riffilinn. — Ég skyldi kóla öllum í deildinni þinni, án þess að þeir kæmu einu sinni auga 6 mig. Sarrat glotti aftur. Hann var þrekinn, en það voru allt vöÖvar. — Ef ég 6 nokkurn tíma eftir að 16 VIKAN »¦tw-

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.