Vikan


Vikan - 03.08.1967, Blaðsíða 23

Vikan - 03.08.1967, Blaðsíða 23
klæðum, sem engu að síður stungu illilega i stúf við r'efsleg, illa rökuð andlitin. Það var eins og þeir væru í dulargervi. Lögreglan, hugsaði hún og skynjaði hættu. Hún herti gönguna, en um leið kom fótatakið nær og nær og annar mannanna kallaði: — Hæ, fagra kona, hlauptu ekki burtu! Hún jök enn skriðinn, en þeir höfðu nú náð henni og gengu nú sinn hvoru megin við hana. Annar þeirra þreif í handlegg hennar. — Herrar mínir, vilduð þið gera svo vel að láta mig i friði, sagði hún og losaði sig. — Hversvegna? Þú sýnist ekkert ánægð. Getum við ekki komið okk- ur saman um hríð? Lymskulegt bros þeirra kom henni til að óttast hið versta. Ef hún ræki þessum dónalegu náungum utan undir, ætti hún á hættu að vekja athygli á sjálfri sér. Ef þetta væru aðeins ungir slæpingiar frá ríkum f.-jölskyldum, myndu þeir ef til vill kyngja þeirri staðreynd, að þeir hefðu ekki haft heppnina með sér. en einhvernveginn, hún vissi ekki hversvegna, óttaðist hún, að fínu fötin væru blæja yfir eitthvað enn andstyggilegra. Hún lét augun hvarfla yfir húsaraðirnar í kring i leit að hjálp. Þetta var rétt eftir hádegisbil og La Rochelle fylgdi þeirri suðrænu reglu, að loka öllum gluggahlerum í klukkustund eftir matinn. Sólin var ótrúlega heit þennan tíma árs og óliklegt að nokkur kærði sig um að missa af hádegisblundinum. Það var enginn sjáanlegur, hvorki i gluggunum, né á dyraþrepunum. Sem betur fór sá Angelique, að hún var ekki langt frá vöruhúsum Maitre Berne. Fremur en reyna að ná til heimilis kaupmannsins, sem enn var langa leið í burtu, og láta sér lynda fylgd þessara skuggalegu náunga, ætlaði hún að leita sér skjóls þar. Hún vissi, að Maitre Gabriel var þar, og að kaupmaðurinn yrði ekki í neinum vandræðum með að setja ofan i við þessa vandræðagemlinga. Þeir héldu áfram að slá henni gullhamra. Kannske voru þetta, þegar allt kom til alls, aðeins meinlausir ræflar, sem höfðu verið að drekka og fengio sér einum of mikið. Hún beygði niður eftir sundi, sem lá til hægri og sá við fjarri enda þess langan, sléttan vegg vöruhússins sem Maitre Gabriel hafði fyrst numið staðar við, þegar þau komu til La Rochelle, til að losa sig við farminn, sem þau höfðu komið með. Hún var aðeins fáein skref frá húsinu, þegar sá stærri af mönnunum tveimur, sem sýndist hafa krafta i kögglum uhdir blárri skikkjunni, þreif um handlegginn á henni og renndi hinum um mitti hennar. — Nú er nóg komið, sútlka mín! Ég er viss um að þú getur ekki haft neitt á móti sætum strákum eins og okkur. Við biðjum bara um bros og svolítinn gamanleik, ef þú getur gert Það almennilega. Okkur var sagt, að stúlkurnar i La Rochelle væru heitar og lifandi, og tækju vel á móti ókunnugum. Við skulum sjá, hvort það er rétt. Að svo mæltu reyndi hann að kyssa hana á munninn. Hún stökk aftur á bak og sló hann eins fast og hún gat, yfir andlitið. Hann slepptí henni og greíp um kinnina. Svo stökk hann að henni, en hinn maðurinn hafði þegar þrifið hana, illgirnislegt sigurbros lék um varir mannsins, sem hún hafði slegið. Rétt, Johnny, — haltu henni. Vi8 skulum vefja pilsin um eyrun á henni, þessari fallegu villutrúarpíu! En sú heppni! Þetta er okkar heilladagur .... Þeir yfirbuguðu hana. Þeir spörkuðu hrottalega í hnésbæturnar á henni og felldu hana aftur á bak. Hún æpti og þeir slógu hana á munninn; Þeir rifu í hálsmál hennar; hún hélt að það myndi líða yfir sig; en hún hressti sig upp og barðist á móti þeim í örvæntingu, klóraði og beit. Henni heppnaðist að losna, komast á fætur og hljóp í áttina að hlið- inu. Hún hrasaði um stein, féll á hnén, skreið svolítinn spotta á fjór- um fótum og hrópaði: — Hjálpl Hjálp! Maitre Gabriel! Hjálp! Svo vörpuðu þeir sér yfir hana aftur. Átökin byrjuðu á ný, sama martröðin og í átökunum á móti drekum Montadours, ásamt sömu gagntakandi tilfinningu hjálparleysis og skelfingar. Allt í einu var eins og sprottið hefðu vængir á árásarmenn hennar. Annar þeirra þaut upp að veggnum. Augu hans urðu glerkennd. Hann riðaði og féll svo ofan á Angelique, máttvana eins og tuskubrúða. Blóðið gusaðist í rauðum straumum úr gagnauga hans. 1 skelfingu reyndi hún að velta þessu ógeði ofan af sér, og að lokum tókst henni það. Frammi fyrir sér sá hún manninn í bláa frakkanum og Maitre Gabriel auglitis til auglitis. Kaupmaðurinn var miklu stærri og sterkari en andstæðingur hans, og hvert högg hans hitti. Maðurinn var þegar tekinn að bið.ia um miskunn; hann hafði þegar fallið tvisvar, föt hans voru orðin rifin og þakin ryki, hann var orðinn fölur. Hárkollan hafði dottið af honum og lá nú í rennusteininum, skítugt, fitukleprað hárið lafði niður yfir augun á honum. — Hættið! Hættið! másaði hann. Hann fékk þungt högg í magann og stundi. Hann hallaði sér upp að veggnum og höfuðið dinglaði. — Hættið, sagði ég! Látið mig vera! Maitre Gabriel gekk að honum. Maðurinn hlaut að hafa séö eitt- hvað hræðilegt í svip hans, því allt í einu galopnuðust augu hans. — Nei, sagði hann hálfkæfðri röddu. Nei, miskunnið mér! Hann fékk eitt högg enn og féll á hnén. Nei, þér getið það ekki . . . Néi, miskunnið mér! Kaupmaðurinn hallaði sé ógnþrunginn yfir hann. Hann sló hann aftur, og tók svo fyrir kverkar hans. — Nei, korraði i manninum. Hann reyndi að taka burt þessar tvær sterku hendur, sem héldu honum föstum. Hann klóraði æðisgengið eftir þessum sterku hand- leggjum, meðan honum entist máttur; óskiljanleg hljóð komu upp úr galopnu gini hans. Þumalfingur Maitre Gabriels sukku í óheilbrigðislegt hörundiS eins og leirklump. Freðin aí skelfingu sá Angelique sinarnar á höndum kaupmannsins stríkka, þegar hann herti takið hægt og sígandi. Ógn- þrungið korr var það eina. sem heyrðist í martraðarþögn strætisins. Angelique beit á vörina til þess að æpa ekki. Þetta varð aö enda, enda fliótt. Andlit mannsins varð djúprautt. Að lokum þagnaðí korrið, ræfillinn lá dauður með útstæð blóðhlaup- in augu á gangstéttinni. Maitre Berne rannsakaði hann gaumgæfilega, áður en hann sleppti honum ,og reis hægt á fætur. Föl augu hans voru einkennilega gagnsæ í andlitinu, rjóðu af á- reynzlunni. Hann gekk að hinum, sneri honum við, hristi hann, lét hann svo falla aftur ofan í blóðpollinn og tautaði um leið við sjálf- an sig. — Hann er dauður. Hann lamdi hausnum við þollinn í veggnum. Jæja, það er bara betra. Þá þarf ég ekki að kála honum líka, Dame Angelique .... Hann rauk af stað í áttina til hennar, en allt í einu snarstanzaði hann. Hann fann einkennilega, óljósa Þrá gagntaka sig. Þótt Angelique gæti varla staðið i fæturna, hafði hún risið upp og hallaði sér nú upp að veggnum, með sama vonleysislátbragðinu og maðurinn í bláu skikk.iunni rétt áður, Þegar honum varð ljóst, að kaupmaðurinn ætlaði að drepa hann. Hann Þekkti hana ekki lengur.. . Að minnsta kosti ekki alveg.... Angelique leit með skelfingu af öðrum andvana líkamanum á hinn. Andspænis þeirrj sorgarsögu, sem nú hafði gerzt vegna hennar, greip hana örvæntirig hins ofsótta dýrs og Það Þyrmdi yfir hana, andlits- drættir hennar, sem venjulega voru svo hreinir og skarpir ger- breyttust. Hún' var einna líkust dauðhræddu barni. Svo gagntekin sem hún var af skelfingu, hafði hún ekki tekið eftir því, hvernig hún var útleikinn eftir illmennin. Blússa hennar var í henglum, skuplan hafði rifnaö af henni og hárið flæddi niður yfir axlirnar og hálfnakin brjóstin. Síðir, ljósir lokkarnir glitruðu í sólskin- inu eins og dýrmætur málmur, og gullslitur þeirra var jafnvel enn á- berandi móti ljósu hörundi hennar, flekkuðu blóði. Það var einnig blóð á bómullarpilsinu hennar, en nú var það farið að dökkna. — Ertu meidd? Kaupmaðurinn talaði lágt, eins og hann væri annarshugar. Hann sá ekki einungis blóðflekki á henni. Klúrir fingur höfðu skilið eftir mark sittá perluhvítu hörundinu, sem hann sá nú í fyrsta sinn. Ef til vill höfðu þeir þrýst sínum fúlu vörum að henni. Við þessa tilhugsun fann kaupmaðurinn nýja öldu af yfirþyrmandi ástríðu skella yfir sig Líkaminn, sem hann beitti sig hörðu til að hugsa ekki um, þar sem hún kom og fór í húsinu, Þessi kona með liðugu og Þokkafullu hreyf- 'ngarnar, þessi líkami, sem hreyfðist undir fellingum pilsins, opinberun- in. sem duldist undir grófri blússunni, það var þetta, sem Þessi svin höfðu reynt að saurga. Óbokkarnir höfðu gert Það, sem hann hafði aldrei vogað sér að gera, jafnvel ekki í huganum. Þeir höfðu afklætt hana, Þeir höfðu af- hiúpaS bessa fætur, svo fingerða og fallega, að þeir áttu hvergi fremur heima en á styttu eða gyðju. Aldrei myndi hann gleyma Því, sem við augum blasti, Þegar hann kom út. I einum svip hafði hann séð svið ofbeldis og losta: hann hafði séð konu keyrða niður á bakið og tvo þorpara ofan á henni, og Það hafði verið hún! — Ertu meidd? A8 þessu sinni var rödd hans svo hörkuleg, að Angelique kipptist við. Stór, svört skuggamynd Maitre Bernes stóð milli hennar og sólar- innar. milli þess, sem gerzt hafði! Hún hlióp til hans og fól andlitið við öxl hans, í örvæntingarfullri þörf t'l að finna vernd og gleyma. — Ó, Maitre Gabriel, þú hefur drepið tvo menn ... mín vegna .... Hvað nú? Hvað verður um okkur? Harm lagði handlegginn utan um hana og Þrýsti svo fast, að hún fann til. — E'kki gráta, Dame Angeliaue, ekki þú .. . — Ee er ekki að gráta .... Eg er of hrædd til að gráta .... En tárjn runnu úr augum hennar og vættu treyju kaupmannsins; hún¦ hélt krampakenndu taki svo neglurnar grófust í hann. Hai^ rndurtók: — Þú svaraðir aldrei spurningu minni, þú svaraðir bvi aldrei. hvort þú værir meidd . . . — Nei .... Það held ég ekki. — En hvaðan kemur þetta blóð? — Það er ekki úr mér . . . það er úr ... honum. Kaunmaðurinn tók að strjúka hárið, sem sólin gerði eins og gull- bronsað. — Svona! Svona! Róleg! Væna mín.... Hann huggaði hana eins og barn, og hún greindi bolinmæðina í rödd hars og skynjaði é ný hina gleymdu og ánægjulegu tilfinningu, sem fy^Fcir karlmannsvernd. Finhver hafði komið og tekið sér stöðu milli hennar og hættunnar, cinhver hafði varið hana. vegið fyrir hana. Hún hætti að halda aftur af sér og grét upp við bennan trausta múr, sem minnti hana einhvern vegínn . . hún gat ekki gert sér grein fyrir hversvegna — á öxl Des- grez lögreglumanns. Skelfingartilfinningm var nú tekin að mást, ógeð hennar og ótti var rrú ekki lengur að hún væri að kafna í sínum eigin andardrætti. hann var að verða eðlilegur. Allt í einu flaug henni í hug: hér er ég í örmum karlmanns og ég er ekki hrædd. Það var eins og að læknast af einhveriu, sem áður virtist vonlaust. Um leið skammaðist hún sín, hún fann heitar hendur hvíla á hör- undi sínu og gerði sér grein fyrir, hve illa var komið fyrir fötum hennar. Hún leit flóttalega með társtokknum augum á ÍVTaitre Gabriel og mætti augnaráði hans. Svipurinn á andliti hans kom henni til að roðna, og hún hörfaði burt. — Ó, fyrirgefið, hvíslaði hún. — Ég er ekki me8 sjálfri mér. Hann sleppti henni góðfúslega. Angelique reyndi af veikum mætti að hylja brjóst sín og axlir, með því sem eftir var af blússunni. Hún var svo vandræðaleg, að henni varð Iítið ágengt, hann varð að hjálpa henni. Hún roðnaði meir og meir. — Reyndu nú að vera róleg. Þessi'r hrottar hafa farið illa með þig. Það verður aldrei hægt að gera flik úr þessum tötrum aftur, svo bað er eins gott fyrir þig að fleygja blússunni. En nú verðum viS að taka til óspilltra málanna . . . Hann snöggþagnaði og Angelique leit í sömu átt og hann. Þau sáu hermanninn Anselm, vaktmanninn í ljósaturni, horfa á Þau ofan af borgarmúrunum. Framhald á bls. 39. 31. tbi. VIKAN 23

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.