Vikan


Vikan - 03.08.1967, Blaðsíða 45

Vikan - 03.08.1967, Blaðsíða 45
Afríkumaðurinn hugsaði sig um stundarkorn og horfði á einmana manninn á miðju sviðinu. Að lok- um sagði hann: — Hvað gerist, ef hann vinnur? — Ja . . . . Carter horfði á glóð- ina í sígarettunni sinni og oflék kæruleysið. — Hann er seigur, Vall- manya. Viltu veðja ó hann? Ég hef ekkert á móti aukaspenningi. — Aukaspenningi? Afríkumaður- inn glotti fyrirlitlega. — Og þú hefur séð þetta sjö sinnum. Ég er ekkert fífl, væni minn. En ef ná- unginn ynni? Carter dró fingurinn yfir kverkar sér og bjó til sérkennilegt hljóð með því að þrýsta lofti milli tung- unnar og efri tanngarðsins vinstra megin. Afríkumaðurinn kinkaði kolli og svo gretti hann sig. — Hversvegna láta þeir hann berjast, ef hann er dæmdur hvort sem er? Hann þarf ekki að berjast, sagði Carter. — Ef hann þorir ekki, er hann settur upp í næstu flugvél, sem fer. — Fer hvert? Carter benti óákveðið í hálfhring norður og austur. — Þangað, sem allt gerist. — Þar sem stóru hjólin eru. Ég veit það ekki — og þetta er slæm spurning. Ég myndi ekki spyrja aftur. — Allt í lagi. Sleppum því. Hann er settur upp í næstu flugvél. Til hvers? — Tilraunadýr, sagði Carter og tók tóbakstutlu af tungunni. — Þú veizt hvernig þessir andskotans læknar eru. Allsstaðar eins. Alltaf að reyna alla skapaða hluti. — Eins og hvað? — Eins og allt. Taugagas, kannski. Þeir þurfa að gá hvað þú getur lifað lengi, eftir að hafa skipt á lifrinni / þér og hundslifur. Svona rannsóknir. Aðeins einn kaus að verða tilraunadýr. Það spurðist frá Liebmann seinna, að þeir hefðu skorið ofan af hausnum ó honum og stungið rafmagnsnálum í mis- munandi hluta heilans. _ Til hvers? — Bara til að prófa. sagði Carter pirraður. — Það var eitthvað ! sam- bandi við . . . þú veizt, svona heila- dót.... eins og gefa honum straum gegnum eina nál og láta hann hlæja og aðra til að láta hann gráta, eða kannski til að láta hann verða svangan. Eða gera hann brjóiaðan f kvenmann, 6San eins og tarf. — Ég þarf ekki neinar andskot- ons nálar til þess maður! sagði Af- rfkumaðurinn og hló. — Það er gott, að þeir skuli hafa þessar stelpur í kvennabúrinu. Hvað kalla þeir þær? — Seraglio. Carter lokaðl aug- unum með munaðarsvip. — Heyrðu, ég skal veðja grænum miða á móti hvítum, heil nótt móti smátíma. Móti Vallmanya. Þorirðu? — Ekki .ögra mér, ræfillinn þinn, sagði hinn óhugalaust. — Eg veðja ekki út f loftið. Sarrat kom upp hæðina. Hann var með byssusting úr hernum, með blaði sem var tæpir sextón þuml- ungar. Hann kastaði því til Valla- manya um leið og'hann gekk hjá. Spánveriinn greip það fimlega, dró vopnið úr og kastaði skeiðinni til hliðar. Hann prófaði eggina og oddinn, kinkaði kolli ónægður og tók þéttg taki um hjöltun, svo beið hann. Hann bar nú ekki lengur það kæruleysisfas, sem kom upp um innri spennu, heldur var hann kald- ur, taugalaus stríðsmaður, sigurveg- ari í hundruðum slagsmála og tuga orrusta, þjálfaður, hættulegur. Kliðurinn dó út meðal óhorfenda. Karz leit á tvíburana og kinkaði öxlinni leyfði ekki meiri snúning, Chu sneri ekki einu sinni höfðinu. Vallmanya tók eitt skref enn til hliðar, eins og hann ætlaði að koma þó leiðina, hentist síðan til baka og sló eins og skylmingamað- ur í áttina að hálsi Loks. Stálklædd hönd skall á blaðinu og ýtti þvf fimlega til hliSar og það urgaði f stáli, þegar Vallmanya reif byssu- stinginn hörkulega úr höndum hans. Uppi í hallanum muldraði Afríku- maðurinn með aðdáun. — Þeir eru snöggir.... snöggir eins og svipa, maður. — Þeir geta gripið flugur úr lausu lofti, sagSi Carter. Spánverjinn dansaði til hægri og UNGPRU YNDISFRIÐ býður yður hið landsþekkta k'onfekt frá N Ó A. HVAR ER ÖRKIN HANS NOA? I'ail er alltaf saml leikurinn i henni Yiul- Isfr'io' okkar. Hún hefur faUS iirkina hans Nóa einhvers statiar í blatilnu or heltir EÓSum verSlaunum handa þeim, sem getur funrtio örklna. VerSlaunin eru stór'kon- fektkassl, fullur af bezta konfekti, oe framleioanainn cr auovltao SœlgæOseerS- ln N.ii. Nafn IfeimlU örkln er i bls. Siðast er dreeiS var hlaut verSlaunin; Mogens L. Markússon, Hjallaveg 17. kolli. Lok og Chu hreyfðu sig hægt. Hvor um sig tók hanzka upp úr treyiuvasa sínum. Hanzkarnir voru úr ffngerðri keðju úr bláu stáli, svo haglega gerðir, að hanzkarnir voru mjúkir eins og þykkt flauel . Liebmann virti tvíburana fyrir sér. Nú hreyfðu þeir sig eins og einn maður, með fullkomnu sam- ræmi. Þetta andartak heillaði hann alltaf, andartakið, þegar Lok og Chu hættu að vera tvær haturs- verur og urSu ein skepna með fjórar hendur og fjóra fætur, en einn huga. Tvíburarnir gengu fram ó svið- iS, léttum skrefum, f svo fullkomnu jafnvægi, að ráin, sem hélt þeim saman, varð ekki fyrir neinni á- reynslu. Þeir námu staðar, fjögur skref fró Vallmanya, með gul and- litin róleg og vökul, hanzkaklædd- ar hendurnar útglenntar f þindar- hæð og ofurlftið útó við. Með brugnum byssusting fikraði Vallmanya sig til hliðar við þó, herti sfðan ó sér með snöggri, dans- andi hreyfingu. Lok fylgdi honum eftir, sneri sér hægt og fimlega, þangaS til bræðurnir sneru bökum saman. Þá stóð hann kyrr. Róin ó Vinninganna má vitja í skrifstofu Vllsunn.ir. 31. gerði harða árós aS þeim. Tvfbur- arnir sneru bóðir höfðunum í átt- ina til hans. Þegar hann hjó, skut- ust tvær hanzka klæddar hendur fram eins og svartar drekaflugur. Lok bar lagið af þeim, en Chu greip blaðið, broti úr sekúndu seinna. AS þessu sinni reyndi Vallmanya að keyra blaðið í þá ófram, þrátt fyrir tak Chus, sneri upp ó það og reyndi að reka það í framhandlegg- inn á honum. Chu kippti í sverðið, þegar lag- ið kom, og Lok sló með handar- iaðrinum á handlegg Vallmanya. Hann rumdi af sársauka, óður en hann stökk undan, tómhentur. Chu hélt á byssustingnum. Lok sneri sér við, mjög snögglega, svo tvfbur- arnir voru aftur öxl viS öxl og vissu móti Vallmanya. í einu stökki hentist hann þannig til, að bakið f honum vissi ekki lengur aS kletta- brúninni og tvíburarnir sneru sér eins og hann. MeS kæruleysislegri hreyfingu kastaSi Chu byssustingnum yfir öxl- ina ó honum og Lok greip hann, um leiS og hann kom niSur fyrir aftan bökin á þeim. Hann brá sverðinu framfyrir, þar sem Chu greip þaS, og þannig þeyttu þeir því í kringum sig með sívaxandi hraSa, eins og einn hugur stýrSi hverri taug og sin í báðum líköm- unum. Allt í einu og óvænt kastaði Lok byssustingnum harkalega, þeg- ar Vallmanya ótti sízt von á. Þung hjöltun skullu á viðbeini hans meS feikna afli, þegar hann beygði sig til að bjarga sér undan högginu. Eitt andartak riðaði hann, þegar hann glataði jafnvæginu, svo beygði hann sig og gre'ip upp byssustinginn, um leið og hann skauzt undan. Tvfburarnir brostu. — Þeir gera sér góðan mat úr þessu, sagði Carter ónægður. Hann hafði gefið upp alla von um að Afríkumaðurinn myndi veSja viS hann núna. Hinn ók sér. — Ég myndi ekki draga bardaga ó langinn að- eins til að skemmta mér. Ekki móti manni sem hefur engu að tapa. — Það er þeirra meðal, sagði Carter, og horfði með viðurkenn- ingu ó Vallmanya, þegar hann beygði sig í varnarstöðu og neyddi þannig tvíburana til að hefja árás- ina. Þeir létu ekki á sér standa, fæturnir fjórir voru jafn samræmdir og fætur ó ketti. Stálhendurnar ógn- andi. Vallmanya kastaði sér fram og miðaði ó lend Chus og aftur heyrð- ist blaðið skella á stálhanzkanum. I sömu andró setti Lok aðra hönd- ina á öxl bróður síns og stökk með bóða fæturna fram undan sér. Ann- an stigvélið lenti á utanverðu höfði Vallmanya, hitt ó rifium hans. Hann skall til jarðar og velti sér undan, til að forðast að þeir gætu kastaS sér ó eftir honum, tómhentur ó ný. Það var Chu, sem hélt á byssu- stingnum núna. BræSurnir komu nær. Um leið og Vallamanya vatt sér upp á fæturnar voru þeir komn- ir yfir hann, þrjór glófaklæddar hendur, sem slógu af takmörkuðu afli. — Þeir eru að mýkja hann, segir Carter og drap í sfgarettunni sinni. — Þeir gætu brotið ó honum hóls- inn meS einu höggi, ef þeim þókn- aSist. Vallmanya hörfaSi aftur ó bak um sviðið, eins og hnefaleikamað- ur, sem kominn er að niðurlotum, reyndi f blindni að vinda sér undan snöggum og sársaukafullum högg- unum, sem kerfisbundið lömuðu hendur hans og axlir, andardrótt og afl. Allt f einu varð allt kyrrt og mennirnir tveir stóðu eins og þeir hefðu skyndilega frosið, nema hvað Vallmanya rambaði Iftið eirt, þar sem hann stóð andspænis tvíbur- unum. Hann hefði sennilega fallið, ef þeir hefðu ekki haldið honum. Með vinstri höndunum höfðu þeir gripið um úlnliði hans og snúið upp ó, svo hann gæti ekki hreyft handleggina. Innri fótunum höfðu þeir krækt aftur fyrir fætur Vall- manya og héldu þeim föstum. Nú var hann gersamlega hjálparvana. Framhald í næsta blaði. 3i. tbi. VIKAN 45

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.